Στρατός, καταιγισμός από κείμενα για παράδοση, αρχισυνταξία, εκδόσεις βιβλίων, άνοιξα και myspace, άνοιξα και facebook, ε, να μη δω και κανάν καλό φίλο, ε, όλο και κάποιο κορίτσι θα μου αρέσει (σταθερά εκείνο με το σκουφάκι, που διαβάζει και Μούρκοκ – αλλά επειδή με αγνοεί επιδεικτικά κοιτάω και αλλού), πάλι χάθηκα από τη μπλογκόσφαιρα. Μέσα σε όλα θέλω να είμαι, που λέει και ο Διονύσης, αλλά η μέρα συνεχίζει να έχει μόνο 24 ώρες και καλό θα είναι να κοιμάμαι τις έξι-εφτά από αυτές, αν δεν θέλω να πάθω – πάλι – υπερκόπωση.
Η κούραση τεράστια, η έμπνευση ευτυχώς θαλερή και οι καρποί της σκληρής δουλειάς που αρχίζουν και ανθίζουν οπωσδήποτε κάτι που με κάνει να χαμογελώ πιο συχνά. Κάτι όμως συνεχίζει να λείπει, κάτι κάνει το “Mercy Seat” και άλλα Σπηλαιώδη άσματα να στριφογυρνούν στο κεφάλι μου, κάτι γεμίζει επίμονα το ποτήρι μου όταν τριγυρνάω στα μπαράκια των Εξαρχείων και του Γκαζιού, λες και έχει δοθεί κάποιο μυστηριακό, διαφανοκρινοσύνθημα σαν το «Βάλτε Να Πιούμε». Να φταίει ο βροχερός καιρός και η χειμωνιάτικη ψύχρα, που τόσο τη μισώ, γιατί τη νιώθω να μπαίνει στα σώψυχά μου και να αγκαθώνει σαν τσουκνίδα; Να φταίει το ότι η απώλεια κάποιων ανθρώπων ρίχνει μερικές φορές βαριά τη σκιά της στο φρεσκοβαμμένο και πλήρως ανακαινισμένο σπίτι μου; Ή να είναι απλά η παλιά εκείνη ιστορία του μονίμως ανικανοποίητου Χάρη, που ό,τι και να κατορθώνει, ακολουθεί πάλι σαν υπνωτισμένος κάποια νέα μελωδία σε μια γωνιά του κεφαλιού του και ανοίγει πανιά για ένα ακόμα ταξίδι προς το άγνωστο, μην ξέροντας ούτε ο ίδιος τι είναι αυτό που τον καταβροχθίζει, ποιος είναι ο χάρτης που μου ζέστανε ξανά το μυαλό και το κύμα που με σπρώχνει μακριά από αυτό το λιμάνι; Μήπως τελικά είμαι λιγάκι καταθλιπτικός, αναρωτιέμαι...
Ο ένας κρόταφός μου άρχισε να γκριζάρει και λυπήθηκα. Αλλά από όταν το πήρα απόφαση ότι πάει, γκρίζαρε, μάλλον επιτάχυνα τους ρυθμούς ζωής μου. Ό,τι και αν είναι αυτό το οποίο λείπει, θα πρέπει ή να το βρούμε, ή να συμβιβαστούμε με αυτήν την αίσθηση κενού και να συγκατοικήσουμε.
“Open to everything happy and sad
Seeing the good, meme si tout va si mal
Femmes au soleil quand la nuit nous accable
Oh, pour un jour croire aux dieux croire aux fables”
Artist: Moby and Mylène Farmer
Song: Crier La Vie (Slipping Away)
Album: released as a single (2007)
