Ο κόσμος του πτυχιούχου μισθωτού, ειδικά σε ιδιωτική επιχείρηση, κρύβει τόσες τρύπες, ώστε δεν γίνεται, είτε σε κάποια θα πέσεις, είτε σε κάποια θα βολευτείς. Είναι μελετημένο φίλε μου. Ακόμα και κάτι που σου αρέσει να κάνεις, οι μηχανισμοί έχουν στηθεί και στη φυλάνε καραούλι στη γωνία, να δώσουν στον κώλο σου το σχήμα της καρέκλας όπου θα κάτσει. Και αν σου τύχει να ήσουν κάποτε και δεξιός σε αυτή τη ζωή, σου είναι και πιο εύκολο να τους αναγνωρίσεις αυτούς τους μηχανισμούς, piece of cake.
Σάββατο βράδυ λοιπόν, διέξοδος και καλά, επίφαση ελευθερίας, ελπίδα μιας νέας σελίδας για singles όπως (πλέον) κι εγώ, πάρτι, αλκοόλ να ρέει και τα λοιπά. Το κεφάλι κουδούνι στο πέμπτο τζιν τόνικ, οι ματιές και τα χαμόγελα κάμποσα αν σε έκανε η μαμά σου ομορφονιό και αν γυαλίζει πονηρά το ματάκι σου, τελικά όμως την κάνεις για το σπιτάκι σου μονάχα με αυτά. Δεν σου έκατσε καμία γκόμενα - ίσως γιατί πάχυνες και τριαντάρησες και δεν κάνεις πια για τις πιτσιρίκες που κυνηγάς να κουτουπώσεις, ίσως γιατί έχει παραγίνει περίπλοκο στις μέρες μας. Και έτσι, ό,τι επίπεδο και αν έχεις, λύκειο, ΤΕΙ, ΑΕΙ, ντοκτορά, καταλήγεις ντίρλα στις καντίνες και τα 24ωρα σαντουιτσάδικα, να ξοδεύεις τα λεφτά σου στα λίπη και στα σκατά, κάνοντας πλούσιους ανθρώπους με αδηφάγα, τελειωμένα βλέμματα, που εμπορεύονται αηδίες σε ακατάλληλες ώρες, ώστε να εκπληρώσουν το μικροαστικό τους όνειρο - αμάξι-μούρη, λουλούδια στον Γονίδη και σπιταρώνα στο Πόρτο Ράφτη. Λουκάνικα χωριάτικα, γύροι σκεπαστοί με γκούντα, προτηγανισμένες πατάτες, μελιτζανοσαλάτες Βεμ ή 17, μανιτάρια κονσέρβα και τυρί φέτα-ο-θεός-να-την-κάνει ψήνονται με χαμόγελο και το μάτι άγρυπνα επικεντρωμένο στα μεθυσμένα ευρώ σου. Και άμα έχεις και το κάτι παραπάνω σου έρχονται και στον χώρο σου, όπως σου έρχονται και τα θεϊκά μουνάκια, κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά (ή αγόρια, για άλλα γούστα) που κατά τα άλλα δεν θα άγγιζες ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι τα παίρνεις κι αυτά, τι νομίζεις, σαν να είναι πίτσες. Τόσα δίνω, πόσα θες; - και τα Lukozade στη γωνία, για να γλιστρήσει το λιπομπέικον πιο εύκολα στο λαρύγγι και να τονωθείς (και καλά), αλλά και για να βγάλει ο ελεεινός 24ωρος 1 ευρώ και 80 λεπτά παραπάνω, εκμεταλλευόμενος το τέλμα στο οποίο έπεσες.
Και μέσα σε τούτο το απερίγραπτο χάλι, έχεις μετά και τους «κουλτουριάρηδες», τους «έντεχνους», να σε ψέγουν γιατί ακόμα γυρνάς ως τα ξημερώματα, να παραπονιούνται για όλα και για όλους, ώστε να δικαιολογούν το ότι δεν βγαίνουν πια έξω και το γιατί θέλουν να τη βγάζεις σπίτι τους, με τις μακροχρόνιες σχέσεις τους σε προκάτ αγκαλιές, με πίτσα και με DVD στο μηχάνημα ή με κανά δίσκο από τα Μακρινά Ξαδέρφια, ο οποίος θα σου (ξανα)πεί, πιο ανέμπνευστα σε σύγκριση με πράγματα του παρελθόντος, για φεγγάρια, χιονονιφάδες, ουρανούς και πρωτοβρόχια. Και εσύ να σκέφτεσαι ότι λούμπα είναι κι αυτό, γιατί κανείς Ζερβουδάκης και κανένα Μακρινό Ξαδέρφι δεν μίλησε τη γλώσσα της πραγματικότητας εκεί έξω σαν τον «σκυλά» τον Μαζωνάκη: «έλα που δεν μπορώ πλέον να αντισταθώ σ’ αυτό το Gucci φόρεμα που φοράς και στον ρυθμό που απόψε βράδυ το κορμί σου κουνάς» - αυτό συμβαίνει εκεί έξω κύριοι, όχι οι ψευτο-έντεχνες ανοησίες. Και όταν σπας και γίνεσαι κομμάτια για πάρτη της και σου λείπει, δεν κάθεσαι να μυρίζεις το σεντόνι για να στοχαστείς γύρω από το άρωμά της και τέτοιες κοτσιρομαλακίες - γίνεσαι λιάρδα ως τα ξημερώματα και πριν το καταλάβεις «τέσσερεις πήγε, μου είπαν φύγε, φύγε από το μαγαζί, γιατί ήπια πάλι κι έκανα κεφάλι, κι έγινα κακό παιδί». Ίσως και τα δύο να είναι φτηνά, δεν αντιλέγω. Όμως τουλάχιστον το δεύτερο μιλάει για κάτι πραγματικό, δεν προσποιείται.
Μία είναι η λύση, η πραγματική επανάσταση, η ρήξη - αλλά ποιος την κάνει πράξη, έτσι όπως έχουν μπλέξει τόσο οι ζωές μας με ανάγκες, καλώδια και άλλα δεσμά του εδώ; Αγροτεμάχιο στο βουνό ή στη θάλασσα είναι η λύση, αναλόγως του γούστου. Παρτέρι με ζαρζαβατικά (πατατούλες, μελιτζάνες, ραπανάκια και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας - έφαγες πολύ κρέας στην ως τώρα ζωή σου, φτάνει), πνευματικά ενδιαφέροντα σε κανονικούς, ανθρώπινους ρυθμούς, απογευματινός καφές και κουβεντούλα με φίλους - φίλους, τονίζω, όχι γνωστούς - γαμίσια τρικούβερτα, με αίσθημα, χωρίς ρολόι και ταμπού, και φινάλε ζωής φυσικό σαν φτάσει εκείνη η ώρα - εσύ και το παρτέρι σου σε τρυφερό τετ-α-τετ.
Φτάνει η τόση πληροφορία, πλέον χάνεσαι, μέχρι να μάθεις ή να απολαύσεις κάτι έχεις φύγει με ένα κλικ αλλού - μεγάλη επανάσταση, ναι, όμως στο πρακτικό μέρος κάτι δεν πάει πια καλά εδώ. Φτάνει και ο «προχωρημένος» αστικός τρόπος ζωής, με το λιγότερο πράσινο, το περισσότερο τσιμέντο, και τα διάφορα Starbucks-Έβερεστ-Γρηγόρηδες να απειλούν να καταλάβουν ακόμα και την είσοδο της πολυκατοικίας σου - αν μπορούσαν, θα άνοιγαν και σε μια γωνιά του σαλονιού σου βάζω στοίχημα. Σαν πουλάκια σε ξώβεργες μας μαζεύει ο καπιταλισμός κι εμείς νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, επειδή σπάμε τη μέση μας για ένα μισθό ο οποίος ποτέ δεν μας φτάνει, επειδή ζούμε σε μεγάλες πόλεις με πληθώρα επιλογών για τις οποίες διαβάζουμε στο Αθηνόραμα και ποτέ δεν πάμε, επειδή έχουμε γρήγορο ίντερνετ και το τρώμε είτε ξοδευόμενοι σε έναν ωκεανό πληροφοριών, είτε βλέποντας τσόντες - teen sex, interracial sex, group sex, bisexual παρτούζες και ό,τι διάβολο σαχλαμάρα μας κατέβει στο κεφάλι.
Πολύ λάθος την έχουμε πάρει τη ζωή μας, πάρα πολύ, και ακόμα πιο λάθος έχουμε ιεραρχήσει τις πραγματικές μας προτεραιότητες. Έτσι δεν θα γίνει ποτέ κανείς μας ευτυχισμένος, ποτέ των ποτών…
Σάββατο βράδυ λοιπόν, διέξοδος και καλά, επίφαση ελευθερίας, ελπίδα μιας νέας σελίδας για singles όπως (πλέον) κι εγώ, πάρτι, αλκοόλ να ρέει και τα λοιπά. Το κεφάλι κουδούνι στο πέμπτο τζιν τόνικ, οι ματιές και τα χαμόγελα κάμποσα αν σε έκανε η μαμά σου ομορφονιό και αν γυαλίζει πονηρά το ματάκι σου, τελικά όμως την κάνεις για το σπιτάκι σου μονάχα με αυτά. Δεν σου έκατσε καμία γκόμενα - ίσως γιατί πάχυνες και τριαντάρησες και δεν κάνεις πια για τις πιτσιρίκες που κυνηγάς να κουτουπώσεις, ίσως γιατί έχει παραγίνει περίπλοκο στις μέρες μας. Και έτσι, ό,τι επίπεδο και αν έχεις, λύκειο, ΤΕΙ, ΑΕΙ, ντοκτορά, καταλήγεις ντίρλα στις καντίνες και τα 24ωρα σαντουιτσάδικα, να ξοδεύεις τα λεφτά σου στα λίπη και στα σκατά, κάνοντας πλούσιους ανθρώπους με αδηφάγα, τελειωμένα βλέμματα, που εμπορεύονται αηδίες σε ακατάλληλες ώρες, ώστε να εκπληρώσουν το μικροαστικό τους όνειρο - αμάξι-μούρη, λουλούδια στον Γονίδη και σπιταρώνα στο Πόρτο Ράφτη. Λουκάνικα χωριάτικα, γύροι σκεπαστοί με γκούντα, προτηγανισμένες πατάτες, μελιτζανοσαλάτες Βεμ ή 17, μανιτάρια κονσέρβα και τυρί φέτα-ο-θεός-να-την-κάνει ψήνονται με χαμόγελο και το μάτι άγρυπνα επικεντρωμένο στα μεθυσμένα ευρώ σου. Και άμα έχεις και το κάτι παραπάνω σου έρχονται και στον χώρο σου, όπως σου έρχονται και τα θεϊκά μουνάκια, κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά (ή αγόρια, για άλλα γούστα) που κατά τα άλλα δεν θα άγγιζες ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι τα παίρνεις κι αυτά, τι νομίζεις, σαν να είναι πίτσες. Τόσα δίνω, πόσα θες; - και τα Lukozade στη γωνία, για να γλιστρήσει το λιπομπέικον πιο εύκολα στο λαρύγγι και να τονωθείς (και καλά), αλλά και για να βγάλει ο ελεεινός 24ωρος 1 ευρώ και 80 λεπτά παραπάνω, εκμεταλλευόμενος το τέλμα στο οποίο έπεσες.
Και μέσα σε τούτο το απερίγραπτο χάλι, έχεις μετά και τους «κουλτουριάρηδες», τους «έντεχνους», να σε ψέγουν γιατί ακόμα γυρνάς ως τα ξημερώματα, να παραπονιούνται για όλα και για όλους, ώστε να δικαιολογούν το ότι δεν βγαίνουν πια έξω και το γιατί θέλουν να τη βγάζεις σπίτι τους, με τις μακροχρόνιες σχέσεις τους σε προκάτ αγκαλιές, με πίτσα και με DVD στο μηχάνημα ή με κανά δίσκο από τα Μακρινά Ξαδέρφια, ο οποίος θα σου (ξανα)πεί, πιο ανέμπνευστα σε σύγκριση με πράγματα του παρελθόντος, για φεγγάρια, χιονονιφάδες, ουρανούς και πρωτοβρόχια. Και εσύ να σκέφτεσαι ότι λούμπα είναι κι αυτό, γιατί κανείς Ζερβουδάκης και κανένα Μακρινό Ξαδέρφι δεν μίλησε τη γλώσσα της πραγματικότητας εκεί έξω σαν τον «σκυλά» τον Μαζωνάκη: «έλα που δεν μπορώ πλέον να αντισταθώ σ’ αυτό το Gucci φόρεμα που φοράς και στον ρυθμό που απόψε βράδυ το κορμί σου κουνάς» - αυτό συμβαίνει εκεί έξω κύριοι, όχι οι ψευτο-έντεχνες ανοησίες. Και όταν σπας και γίνεσαι κομμάτια για πάρτη της και σου λείπει, δεν κάθεσαι να μυρίζεις το σεντόνι για να στοχαστείς γύρω από το άρωμά της και τέτοιες κοτσιρομαλακίες - γίνεσαι λιάρδα ως τα ξημερώματα και πριν το καταλάβεις «τέσσερεις πήγε, μου είπαν φύγε, φύγε από το μαγαζί, γιατί ήπια πάλι κι έκανα κεφάλι, κι έγινα κακό παιδί». Ίσως και τα δύο να είναι φτηνά, δεν αντιλέγω. Όμως τουλάχιστον το δεύτερο μιλάει για κάτι πραγματικό, δεν προσποιείται.
Μία είναι η λύση, η πραγματική επανάσταση, η ρήξη - αλλά ποιος την κάνει πράξη, έτσι όπως έχουν μπλέξει τόσο οι ζωές μας με ανάγκες, καλώδια και άλλα δεσμά του εδώ; Αγροτεμάχιο στο βουνό ή στη θάλασσα είναι η λύση, αναλόγως του γούστου. Παρτέρι με ζαρζαβατικά (πατατούλες, μελιτζάνες, ραπανάκια και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας - έφαγες πολύ κρέας στην ως τώρα ζωή σου, φτάνει), πνευματικά ενδιαφέροντα σε κανονικούς, ανθρώπινους ρυθμούς, απογευματινός καφές και κουβεντούλα με φίλους - φίλους, τονίζω, όχι γνωστούς - γαμίσια τρικούβερτα, με αίσθημα, χωρίς ρολόι και ταμπού, και φινάλε ζωής φυσικό σαν φτάσει εκείνη η ώρα - εσύ και το παρτέρι σου σε τρυφερό τετ-α-τετ.
Φτάνει η τόση πληροφορία, πλέον χάνεσαι, μέχρι να μάθεις ή να απολαύσεις κάτι έχεις φύγει με ένα κλικ αλλού - μεγάλη επανάσταση, ναι, όμως στο πρακτικό μέρος κάτι δεν πάει πια καλά εδώ. Φτάνει και ο «προχωρημένος» αστικός τρόπος ζωής, με το λιγότερο πράσινο, το περισσότερο τσιμέντο, και τα διάφορα Starbucks-Έβερεστ-Γρηγόρηδες να απειλούν να καταλάβουν ακόμα και την είσοδο της πολυκατοικίας σου - αν μπορούσαν, θα άνοιγαν και σε μια γωνιά του σαλονιού σου βάζω στοίχημα. Σαν πουλάκια σε ξώβεργες μας μαζεύει ο καπιταλισμός κι εμείς νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, επειδή σπάμε τη μέση μας για ένα μισθό ο οποίος ποτέ δεν μας φτάνει, επειδή ζούμε σε μεγάλες πόλεις με πληθώρα επιλογών για τις οποίες διαβάζουμε στο Αθηνόραμα και ποτέ δεν πάμε, επειδή έχουμε γρήγορο ίντερνετ και το τρώμε είτε ξοδευόμενοι σε έναν ωκεανό πληροφοριών, είτε βλέποντας τσόντες - teen sex, interracial sex, group sex, bisexual παρτούζες και ό,τι διάβολο σαχλαμάρα μας κατέβει στο κεφάλι.
Πολύ λάθος την έχουμε πάρει τη ζωή μας, πάρα πολύ, και ακόμα πιο λάθος έχουμε ιεραρχήσει τις πραγματικές μας προτεραιότητες. Έτσι δεν θα γίνει ποτέ κανείς μας ευτυχισμένος, ποτέ των ποτών…
"So much for the golden future, I can't even start
I've had every promise broken, there's anger in my heart
You don't know what it's like, you don't have a clue
If you did you'd find yourselves doing the same thing too"
Artist: Judas Priest
Song: Breaking The Law
Album: British Steel (1980)
