From The Edge Of The Deep Green Sea

Ξημερώματα Παρασκευής, μια (πολύ) ζεστή καλοκαιρινή μέρα, προς τα τέλη Ιούνη

Λιμάνι Πειραιά, έξοδος Ε8

Στο βάθος της εξόδου, ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού είναι έτοιμο να σαλπάρει, έχοντας ελαφρώς καθυστερήσει για το καθημερινό δρομολόγιο μεταφοράς δούλων, εεε, συγγνώμη, στρατιωτών, στον ναύσταθμο Σαλαμίνας. Στην είσοδο της εξόδου, ένας τύπος με πράσινα all-star μπαίνει φουριόζος και τρέχει, λες και τον κυνηγάει το Σκυλί των Μπάσκερβιλ.

Ένα δευτερόλεπτο πριν το πλοίο μαζέψει τη μεταλλική του σκάλα, ο τύπος το φτάνει, και, από κάποια σχετική απόσταση, σου δίνει ένα γατίσιο σάλτο ακριβείας και προσγειώνεται με τα πράσινα all-star του στο κατάστρωμα, μπροστά στους έκπληκτους αξιωματικούς. Ένας από αυτούς τον κατσαδιάζει, βεβαίως-βεβαίως, αλλά ο τύπος στα αρχίδια του. "Μερικές φορές η ζωή βάζει κόντρα στις επιθυμίες σου", λέει στον μάγκα με τα γαλόνια "και είναι τότε που πρέπει να θυμάσαι πως οφείλεις να προσπαθείς να τη φας ολόκληρη και να φτύσεις και το κουκούτσι". Κόκκαλο ο δικός σου, σου λέει παρλιακό είναι τούτος με τα πράσινα, άστον να λέει.

Θα το έκανα ξανά και ξανά και ξανά, για μια τόσο υπέροχη βραδιά μαζί σου. Ίσως γιατί τέτοια είναι η πάστα μου, ίσως γιατί εσύ είσαι τόσο φοβερή, ίσως και για τα δύο...

"

And if you've got to sleep a moment on the road

I will steer for you

And if you want to work the street alone

I'll disappear for you

If you want a father for your child

Or only want to walk with me a while across the sand

I'm your man

"

Artist: Leonard Cohen

Song: I'm Your Man

Album: I'm Your Man (1988)

Αυτό Που Με Σκοτώνει Στον Στρατό....

Είναι η ανουσιότητα του όλου πράγματος και η ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΠΑΤΑΛΗ χρόνου, μυαλού και ταλέντου.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Γκρεμός: Αν έχεις αγγαρείες, γκρινιάζεις γιατί π.χ. άφησες τον έξω κόσμο για να καθαρίζεις τη χέστρα ενός κομπλεξικού υπαξιωματικού. Αν έχεις βάρδια, σου στρίβει γιατί πρέπει να περάσεις τέσσερις ώρες της ζωής σου προσέχοντας ένα χωράφι μήπως και...πιάσει φωτιά από μόνο του. Μη γελάτε, το έκανα το μεσημέρι και βλαστήμαγα την ώρα και τη στιγμή. Ρέμα: Αν είσαι σε καμιά διοίκηση όπως η δική μου, που γενικά παίζει πολύυυ άραγμα, και είσαι τύπος που τον τρώει ο κώλος του, όπως είμαι εγώ, συνειδητοποιείς ότι όσο να διαβάσεις, όση μουσική να ακούσεις, όσο να κάτσεις να μιλήσεις με τα υπόλοιπα παιδιά, μένει ΠΟΛΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ που δεν έχεις τι να κάνεις και κοιτάς τους ευκάλυπτους. Και αυτό φίλε καίει το μυαλό σου γρηγορότερα και από ταινία του Σταλόνε ή του Στίβεν Σιγκάλ. Άσε τους στρατόκαυλους "συναδέλφους"... Μα είναι δυνατόν ρε φίλε να γκρινιάζει ο άλλος επειδή τον έστειλαν οι δικοί του ναυτικό, γιατί γούσταρε λέει να πάει τεθωρακισμένα, να καταλάβει στρατό; Άσε δε τους υπαξιωματικούς.... Έτσι και πιάσεις κουβέντα μαζί τους, δεν ξέρεις τι είναι προτιμότερο: να τους ρίξεις στη θάλασσα, ή να πέσεις εσύ να γλιτώσεις; Εβραίοι, Λιακόπουλος, αντι-Αμερικανισμός και Καρατζαφέρης χορεύουν έναν πολύ επικίνδυνο χορό σε εκείνα τα κλιμάκια....

Έξω θα έκανα τόσα πράγματα - και έχω να κάνω τόσα πράγματα. Και με το μιάμιση-μισή που με πάει το έξω, μέχρι να σκοτωθώ στη δουλειά (που μαζεύεται, πώς να το κάνουμε), να πιω κανάν καφέ και να διαβάσω κανά blog, με έχει πάρει ο ύπνος. Δεν μπορώ να μην οργιστώ, να μη φωνάξω τουλάχιστον ένα "γιατί;"Λοιπόν, εμένα αυτή η ανουσιότητα με εξεγείρει. Με ωθεί να θέλω να πάρω τα μπαζούκας και να τινάζω στρατιωτικές δομές κατά βούληση. Με ωθεί να πιάσω από τον γιακά κάτι βλαχαδερά με γαλόνια που την έχουν δει πολύυυ persona grata με την πάρτη τους και να τους κάνω να δούνε τον Χριστό φαντάρο (σκασμός οι θρήσκοι, αμάν πια, με το παραμικρό προσβάλλεστε). Με ωθεί - το έπαθα κι αυτό - να βλέπω με μεγάλη συμπάθεια τους αναρχικούς. Με τους οποίους πάντα διαφωνούσα, αλλά ξέρεις τι γίνεται ρε πούστη μου; Τελικά ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ κάνουνε φασαρία για τέτοια πράγματα, ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ αντιδρούνε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με τυφλή και ανεξέλεγκτη βία, δεν αντιλέγω, η οποία είναι συζητήσιμη, όπως συζητήσιμες είναι και οι συγκεντρωτικές δομές των οργανώσεών τους - μια άλλη μορφή αυταρχισμού. Αλλά όταν υφίστασαι τόση γενικότερη έμμεση βία, κάπου γαμώτο στροφάρεις ανάποδα και δεν μπορείς να τη βγάζεις με εκδηλώσεις-συζητήσεις, όπως ο Συνασπισμός, ούτε με την αιώνια αναγωγή στον κατά πολύ ξεπερασμένο Μαρξ, όπως άλλοι Αριστεροί. Όταν ο κόμπος της καθημερινότητας φτάνει στο χτένι, ΤΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΜΙΑ ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ;

Και αυτό που με πληγώνει περισσότερο: Αν τα λες αυτά με άτομα που έχουν πάει φαντάροι, εισπράττεις αμέσως τη γκρίνια. "Άσε ρε φίλε, εγώ έκανα τόσους μήνες", "εγώ ήμουν τεθωρακισμένα, μακάρι να μουν στο αραλίκι του ναυτικού", "εγώ φίλε πήγα παραμεθόριο στη Λήμνο" κτλ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, ΚΥΡΙΟΙ: Κάνουμε κάποιον διαγωνισμό για το ποιος δεινοπάθησε περισσότερο; Ή κάποιον διαγωνισμό εμπειριών από την όλη φάση; Αντί δηλαδή να κάτσουμε να πούμε σε τι μαλακία μας καταδίκασε το κράτος, πάμε να το παίξουμε κι εγώ δεν ξέρω τι... Αντί να οργιστούμε και να κάνουμε κάτι για αυτό, όσοι το πάθαμε, το παθαίνουμε, ή πρόκειται να το πάθουμε, λειτουργούμε καθαρά μικροαστικά. Ποιος τη βόλεψε, πώς, ποιος ήταν ο άτυχος, ποιος έκανε τις καλύτερες γνωριμίες κτλ.

ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΥΣΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΒΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΕΤΣΙ, ΚΑΙ ΜΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ "ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΣ", ΕΙΣΑΙ ΤΖΑΜΠΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΦΤΑΝΕΙ. ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΩ.

"

Execute the law, time's so sort

Execute the state, execute the things you hate

Violence for them who shoot you dead

Get you to the right, get a gun 'n' hold it tight

"

Artist: Deus X Machina

Song: Xecute (άκουσέ το εδώ)

Album: Worlds Apart (1993)

ΚΑΙ Η ΜΟΥΝΤΖΑ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΥΣ....

Σημερινούς τριαντάρηδες!!! Βίβααααα!!!!!!

Όσους, χαϊδεύοντας τις κοιλίτσες τους - που όσο πάει όλο και περισσότερο φουσκώνουν από τα σουβλάκια και τις πίτσες - και όσες, αρραβωνιασμένες ή ήδη παντρεμένες, παίρνουν αυτό το δασκαλίστικο, έμπειρο από τη ζωή ύφος, και αρχίζουν να αγορεύουν ενάντια στα σημερινά πιτσιρίκια.

"Μα τα βλέπεις; Όλα μια κοψιά, με αυτά τα περίεργα μαλλιά"

Μπα; Εσύ δηλαδή στα 18 σου ρε μεγάλε τι ήσουν; Η επιτομή του αβάν-γκαρντ στιλ; Έλα, μη χέσω... Για κάνε μια βόλτα απ' το πατάρι σου να βρεις το πατίνι σου, το BMX σου και το μπλουζάκι σου Metallica...

"Ξημεροβραδιάζονται στα ίντερνετ καφέ, παίζοντας κάτι σαχλά παιχνίδια, όλο βία και τέρατα"

Ενώ εσύ που έκαιγες τα μυρμήγκια με τον φακό, έπαιζες με στρατιωτάκια και αντάλλασσες μπούφλες με τα παιδιά της γειτονιάς για ένα πέναλτι ήσουν ο καλός, ο συμπονετικός κτλ. Τα ίδια λέγανε και για σένα τότε οι μεγάλοι - ότι ξημεροβραδιάζεσαι στα μπιλιάρδα, τρως το χαρτζιλίκι στα ηλεκτρονικά και δεν ξεκολλάς από το Πάκμαν. Κάτσε να σου γράψω λίγο Tonotil για τη μνήμη, διότι σαν περίεργα να μου τα λες.

"Όλο σε ένα computer μπροστά είναι, τι καλό να βγει μετά από μια τέτοια γενιά;"

Η τεχνοφοβική γενιά. Που πήρε computer, χρησιμοποιεί και στο γραφείο, έμαθε να κάνει και chat με τον γκόμενο ή τη γκόμενα, κατεβάζει τα τραγούδια που της αρέσουν και παρόλα αυτά συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα PC ως μηχανήματα του διαβόλου...

Heellloooo!!!!!!!!

Ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγει με ένα απλό κλικ, ένας κόσμος που εσύ τον αγνοείς και τον κατακρίνεις κι από πάνω! Αλλάξανε οι εποχές, τα μέσα, ο τρόπος επικοινωνίας. Εσύ έχασες το τρένο φιλαράκι....Αυτό συνεχίζει να τρέχει - και μάλιστα τρέχει πιο γρήγορα από ότι το θυμάσαι.

"Πηδιούνται στις τουαλέτες του σχολείου από τα 14! Φρίκη!"

!!!! Θα περίμενε κανείς ότι, στην ηλικία σου, θα ήξερες τη διαφορά μεταξύ του πηδιέμαι και του χαμουρεύομαι/παίρνω καμιά πίπα. Και θα περίμενε κανείς να μη θεωρείς, ακόμα, το πήδημα φρίκη, όπως προσπάθησε να σε πείσει η μάνα σου και η γιαγιά σου ότι ήταν (γι' αυτές ίσως και να 'ταν όντως, άλλωστε). Έστω όμως ότι έτσι είναι και η πλειονότητα των σημερινών 14άρηδων πηδιέται στις τουαλέτες. Νομίζεις πως η νομοθεσία στην Ελλάδα, μια χώρα συντηρητική, κατέβασε στα 15 το ηλικιακό όριο αποπλάνησης ανηλίκων, έτσι για να γουστάρουμε; Μήπως οι εποχές τρέχουνε και αυτό που δεν αντέχεις είναι ότι οι σημερινοί έφηβοι μεγαλώνουν πιο γρήγορα λόγω ερεθισμάτων; Ή μήπως, τελικά, δεν αντέχεις τη σκέψη ότι ένας 16άρης σήμερα μπορεί και να πηδάει καλύτερα από ό,τι πήδαγες εσύ τότε; Ή μήπως, μήπως λέω εγώ με το φτωχό μου μυαλό, ΖΗΛΕΥΕΙΣ επειδή εσύ τότε δεν πηδιόσουνα; Εγώ θυμάμαι ότι στα 16 μου πηδιόμουνα στις καταλήψεις - και σε όποιον αρέσει. Τα ίδια λέγανε και για μας που τα κάναμε αυτά τότε. Τα ίδια ακριβώς. Δεν είδα να με έβλαψε κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα μάλιστα!

"Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, καμία ανησυχία, μόνο τηλεόραση βλέπουν. Εμείς δεν είμασταν έτσι..."

Ναι, OK πολλά από τα πιτσιρίκια σήμερα ταιριάζουν μια χαρά στην περιγραφή. Αλλά δεν βρίσκεις λίγο σαχλό να κατακρίνεις έναν 18άρη επειδή βλέπει τηλέοραση, όταν εσύ και οι φίλες σου δεν έχετε ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ενδιαφέρον αφού γυρίσετε από τη δουλειά παρά τον Θέμο και τη Βέρα Στο Δεξί; Εντάξει, βαρέθηκες το metal και το punk και το έριξες στον Πλούταρχο. Εντάξει, βαρέθηκες και τον Γιώργο, τόσα χρόνια το ίδιο άχρωμο σεξ, αλλά, τι να κάνουμε, αυτόν βρήκες και τον συμπαθεί και η μαμά σου. Για την τηλεόραση ποια είναι η δικαιολογία σου; Εσύ, που ξέρεις καλύτερα, ακόμα να βρεις το κουμπάκι που την κλείνει;

Άσε τα υπόλοιπα...Που δεν ήσασταν εσείς έτσι. Επειδή δηλαδή όταν μπήκες στο πανεπιστήμιο και καψουρεύτηκες εκείνον τον μαλλιά από τα ΕΑΑΚ πήγες και σε δυο διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη (άσχετα που δεν ξέρεις πού πέφτει στον χάρτη), φώναξες και τρεις-τέσσερις φορές για τη Δεξιά (που σου βρήκε μετά τη σχολή δουλίτσα) και για τους φονιάδες τους Αμερικάνους (πίνοντας μετά Coca Cola και τρώγοντας Goody's), δεν ήσουνα εσύ έτσι; Έτσι και χειρότερη ήσουνα μωρή γκαμήλα!

Αν δεν είστε διατεθειμένοι να καταλάβετε τα σημερινά πιτσιρίκια, με τους δικούς τους όρους, αφήστε τα ήσυχα. Δεν χρειάζονται σωτήρες και συμβουλάτορες. Δεν φταίνε αυτά αν εσύ άρχισες να γερνάς από τα 30 σου και έχασες την επαφή σου με τον κόσμο. Ούτε τους Gogol Bordello δεν ξέρεις, βλάκα, ούτε καν τους System Of A Down. Τόσοι θα παίξουνε το καλοκαίρι στην Ελλάδα, εσύ πάλι στους Scorpions θα πας και, αν περισσέψουν φράγκα, και στον Alice Cooper.

Η γενιά των πιτσιρικάδων θα φάει τα δικά της μούτρα στα δικά της αδιέξοδα, θα κάνει τα δικά της λάθη, θα ζήσει τις δικές της συγκινήσεις, θα βρει τους δικούς της ήρωες. Και αν ακόμα δεν βγει τίποτα από αυτήν, ακόμα και αν ισοπεδωθεί από την κυριαρχία της τηλεοπτικής δημοκρατίας και το γαλαξιακό χάος της πληροφορίας στο ίντερνετ, ακόμα και αν καλουπωθεί εντελώς από μια κοινωνία που όλο και περισσότερο παραδίδεται στο management και στις επιχειρήσεις, αυτό, κύριε και κυρία τριαντάρη, δεν σε δικαιώνει να τα βάζεις μαζί της. Γιατί όλα αυτά είναι ξέρεις και δικό σου πρόβλημα, επηρεάζουν και εσένα. Ίσως μάλιστα εσύ να έχεις βρεθεί και σε μια θέση που πλέον δεν τα υφίστασαι, όπως τα πιτσιρίκια, αλλά συμμετέχεις σε αυτά, μπορεί μάλιστα και να τα προωθείς. Πριν λοιπόν τα βάλεις με τους σημερινούς 20άρηδες, για πες μας, ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

"

Παρ' όλα αυτά που ξέρω, κάτι μας ενώνει

Οι λύκοι που γλιτώσανε απ' το κυνήγι

Και κατεβαίνουνε στην πόλη, λυσσασμένοι

Ταξιδεύουμε για νέα εποχή και θα ψάχνουμε για πάντα

Κάτι που δε βρίσκεται ποτέ

Μα-Νι-Φε-Στο!

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο δυο χιλιάδες

Μη φοβάσαι για ό,τι έρθει

Χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά

"

Artist: Μωρά Στη Φωτιά

Song: Μανιφέστο

Album: Μωρά Στη Φωτιά (1987)

ΑΚΟΥ ΜΑΝΑ...

Το σημερινό blog θέλω να το αφιερώσω στην κυρία από πάνω, η οποία πέθανε πριν από έναν περίπου χρόνο, στις 16 Μάη. Η κυρία αυτή ήταν η μητέρα μου. Αν ζούσε, θα γινόταν 59 ετών μεθαύριο. Επειδή λοιπόν εγώ αύριο επιστρέφω στη γνωστή κατάσταση δουλείας στην οποία με καταδίκασε το ελληνικό κράτος και δεν ξέρω αν θα είμαι έξω την ημέρα εκείνη, γράφω σήμερα το σχετικό blog.

Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια Αγγλικής και Γερμανικής φιλολογίας, στα χαρτιά, στην ουσία ασκούσε μόνο την πρώτη ιδιότητα και την παράτησε όταν παντρεύτηκε. Τυπικά, για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, στην πραγματικότητα γιατί, χμ, βαριόταν να δουλεύει. Με τη μητέρα μου είχαμε μια σχέση η οποία πέρασε από χίλια κύματα. Ως παιδί ήμουν ιδιαίτερα κοντά της και χάρη σε αυτήν έμαθα να αγαπώ πολλά πράγματα που αγαπώ σήμερα - το διάβασμα, τη μαγειρική και κυρίως το rock. Η μητέρα μου ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Αθήνα, σε ένα σπίτι με αστικά ήθη. Και στα νιάτα της ήταν σαν αυτές τις κοπελίτσες με τα μίνι που χορεύουνε με τον Αλέκο Τζανετάκο στις παλιές ελληνικές ταινίες τα σέικ και τα τουίστ.

Καθώς όμως μεγάλωνα, η μητέρα μου αρρώσταινε ολοένα και περισσότερο. Έπασχε από μια κληρονομική ασθένεια του εγκεφάλου, τη λένε Χορεία του Χάντινγκτον. Θεραπεία δεν έχει ως τώρα βρεθεί - κάποια ελπιδοφόρα πειράματα στις ΗΠΑ με βλαστοκύτταρα παγώσανε από τότε που εκλέχτηκε πρόεδρος εκεί ο Μπους, ξέρετε, για "ηθικούς" λόγους. Εγώ τώρα να μη σας πω τι ασίγαστο μίσος και απέχθεια τρέφω για κάτι τέτοιους "ηθικούς Χριστιανούς" και τον κόσμο τους - πιστεύω ότι τους αξίζει να πρωταγωνιστούν στο Κολοσσαίο, με εμένα να παίζω τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Η ασθένεια αυτή προξενεί και σοβαρά ψυχικά προβλήματα και επιπλέον κάτι που μοιάζει με Πάρκινσον. Εγώ δεν τα καταλάβαινα όλα αυτά τότε. Καταλάβαινα μόνο ότι για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να ζήσω όπως ζούσαν όλα τα άλλα παιδιά γύρω μου και θεωρούσα υπαίτια τη μητέρα μου. Έτσι άρχισε μια κολασμένη περίοδος, η οποία κορυφώθηκε στην εφηβεία μου. Συνεχείς καβγάδες, ανταλλαγή βαριών εκφράσεων, ξύλο. Πόσο έχω μετανιώσει για όλη αυτή την ανοησία...Είναι κάτι που θα με βασανίζει για όσο ζω.

Μετά τα 18 μου, όταν πια έφυγα από το πατρικό μου, τα ξαναβρήκαμε με τη μαμά, η οποία χειροτέρευε εντωμεταξύ ολοένα και περισσότερο. Παρά το ότι δεν ήταν και ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου (για να είμαστε ειλικρινείς) και είχε γενικά συμπεριφερθεί άσχημα στον πατέρα μου, ο τελευταίος δεν την εγκατέλειψε. Θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί και να κάνει τη ζωή του, αλλά έμεινε και τη φρόντιζε μέχρι που δεν πήγαινε πια άλλο. Σποραδικά, όταν η κουβέντα γύριζε στο παρελθόν, ρίχναμε πάλι μερικούς καβγάδες με τη μαμά, τρικούβερτους. Η παιδική (μετά τα 8 μου) και η εφηβική μου ηλικία (μέχρι τα 16) είχαν άλλωστε υπάρξει μια κόλαση, η οποία μου άφησε βαθιά τραύματα, δεν γινόταν να της κάνω έτσι απλά φου και να φύγει. Αλλά στο τέλος επικρατούσε μόνο η αγάπη και καταλήγαμε να γελάμε τρώγοντας παγωτό (το καλοκαίρι) ή κανά γαλακτομπούρεκο (τον χειμώνα). Μια βαθιά αγάπη, που δεν γινόταν πλέον να κλονιστεί από τίποτα.

Την τελευταία φορά που είδα τη μητέρα μου, στο ίδρυμα που την είχαμε όταν πια δεν γινόταν ούτε να αυτοεξυπηρετηθεί, ήξερα ότι τη βλέπω για τελευταία φορά. Μη με ρωτάτε πώς. Με κάποιον μυστήριο και ανορθολογικό τρόπο, που δεν μπορώ να εξηγήσω, ξέρω πότε κάποιος πρόκειται να φύγει για το Μεγάλο Άγνωστο. Όταν το ένιωσα, αρνήθηκα τη σκέψη. Την αποχαιρέτισα μεν κάπως πιο τρυφερά φεύγοντας, αλλά είπα μέσα μου ότι θα ξαναρχόμουν την επόμενη μέρα. Η ζωή τα έφερε έτσι που δεν ξαναπήγα τις επόμενες μέρες και ας το είχα στο μυαλό μου. Λίγες μέρες μετά παρουσίασε κάποια επιπλοκή, έπεσε σε κώμα και απλά έσβησε. Σταμάτησε, είπανε, να ταλαιπωρείται. Ξεκουράστηκε, είπανε. Κάτι μέσα μου επαναστατεί όταν τα ακούω αυτά, είμαι και λίγο επαναστατική φύση γενικά όπως θα έχετε καταλάβει. Και πού το ξέρουν όλοι αυτοί που τα λένε αυτά; Ξέρουν αυτοί την απάντηση για το τι παίζει μετά τον θάνατο; Και αν δεν υπάρχει τίποτα και όσοι πεθαίνουν απλά χάνονται στην ανυπαρξία; Ασφαλώς και δεν ήθελα να ταλαιπωρείται άλλο η μητέρα μου. Αλλά είναι τόσο σκληρό να μην μπορείς να δεις ξανά ή να μιλήσεις με έναν τόσο αγαπητό σου άνθρωπο. Είναι αφάνταστα σκληρό, ειδικά αν δεν ξέρεις τι απέγινε, αν απέγινε, αυτός ο άνθρωπος.

Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά απόψε. Συνήθως είναι πράγματα που τα κρατώ μέσα μου και δεν τα συζητώ. Έτσι έχω μάθει να κάνω, να ζω μόνος μου και μόνος μου να τα αντιμετωπίζω όλα. Είμαι άλλωστε αρκετά σκληρός και περήφανος άνθρωπος, ώστε να μην καταδέχομαι να βασίζομαι σε κάποιον άλλον σε στιγμές κρίσης. Όταν κάτι με απασχολεί, βουλιάζω έτσι στο μέσα μου. Δεν δείχνω προθυμία να το συζητήσω και μπορεί να ακούσεις τα εξ' αμάξης αν με στριμώξεις, η γλώσσα μου γουστάρει τα γκάζια και απεχθάνεται τα φρένα. Ίσως όμως να έχω κουραστεί να τα κρατάω όλα αυτά μέσα μου. Το να τα γράψω είναι κάπως πιο εύκολο από το να μιλήσω για αυτά.

Αντίο, λοιπόν, μαμά. Μακάρι κάπου, κάπως, να υπάρχεις και να είσαι καλά. Μακάρι, και ας μην το μάθω ποτέ στο υπόλοιπο της ζωής μου. Το σημερινό τραγούδι του post είναι ένα τραγούδι που τόσο σου άρεσε να ακούς. Ήσουν άλλωστε μια πολύ αντισυμβατική μητέρα, έτσι δεν είναι;

"

Waiting for the winter sun, and the cold light of day

The misty ghosts of childhood fears

The pressure is building, and I can't stay away

I throw myself into the sea

Release the wave, let it wash over me

To face the fear I once believed

The tears of the dragon, for you and for me

"

Artist: Bruce Dickinson

Song: Tears Of A Dragon

Album: Balls To Picasso (1994)

ΜΠΛΙΠ! Οέο;

- Φίλε μου C3-PO, κάτι δεν πάει καλά. Σαν να άρχισα να κουράζομαι από τις αναποδιές. Δεν γίνεται στα τρία στραβά να έχω κι ένα καλό; Δεν μπορώ άλλο, έχει πέσει πολύ στραβωμάρα σου λέω. Σαν να άρχισα να απογοητεύομαι. Σαν να άρχισα να χάνω την έμπνευσή μου και τη διάθεσή μου για σκανταλιές. Ποια ρομποσυχνότητα πρέπει να διορθώσω;

- Φίλε μου R2-D2, στο είχα πει, να πεις ότι δεν στο είχα πει; Δεν πρέπει να κάνεις τόση παρέα με τους ανθρώπους. Επηρεάζεσαι. Στο τέλος θα αρχίσεις να ψάχνεις για ρομποτίτσες! Ή μήπως, πιο σωστά, για ΡΟΜΠΟΤΟΤΙΤΣΕΣ;;;

- Μπλιπ!

- Τι θα πει αυτό, πάλι;

- Θα πει ότι δοκίμασα όλα μου τα κόλπα... Δεν έχω άλλα... Έλεγα να τα παρατήσω, αλλά μου ΄σκασε ένα χαμόγελο χθες και είδα το Σαν Μαρίνο - Γερμανία 0-13 από την πλευρά των Σαμαρινέζων... ΔΕΝ με νοιάζει που δεν θα ξέρει γρι από παγκόσμια ιστορία, που δεν θα ξέρει που πέφτει το Σαν Μαρίνο ή αν ακούει Βέρτη σπίτι της. Θέλω να μου χαμογελάει.

- (κατ' ιδίαν: τι βλακείες, γαλαξιακές μου θεότητες...λίγο είχε, το 'χασε κι αυτό...είναι και λίγο παλιό το μοντέλο του...άκου εκεί Βέρτη και δεν τον νοιάζει, που τον έχει παρατήσει και ρομποτίτσα κάποτε επειδή δεν την πήγαινε Βέρτη...) Α, η κατάστασή σου είναι σοβαρή. Ξερομποτιάστηκες. Δεν είναι πολύ ανησυχητικό πάντως. Γρήγορα να βρούμε τον μάστερ Λουκ να σε επισκευάσει.

"
Well, I just want to walk right out of this world,

'Cause everybody has a poison heart, I just want to walk right out of this world, 'Cause everybody has a poison heart

"

Artist: Ramones

Song: Poison Heart

Album: Mondo Bizarro (1992)

ΟΡΓΗ

Έχω θυμώσει πολύ, πάρα πολύ. Θυμήθηκα τον Καρυωτάκη, που ποτέ δεν μου άρεσε η ποίησή του να σας πω την αλήθεια, διότι ήταν πολύ συνδεδεμένη με τον πεσιμισμό με τον οποίον αντίκριζε τον κόσμο, καθώς και με μια παραίτηση. Κι εγώ δεν παραιτούμαι ποτέ. Έχει όμως γράψει ένα τρομερό ποίημα, την "Πρέβεζα". Αυτό που αρχίζει με τις φράσεις

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια
Θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια

Θάνατος όμως είναι και άλλα πράγματα.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ κάτι μέγαιρες με αγγελικό προσωπείο, που επί χρόνια σου φέρονται ευγενέστατα και χαμογελαστά, μόνο και μόνο για να σου κλώσσουν συμφορές πίσω από την πλάτη σου, μόλις η ζωή σε φέρει στο δικό τους πεδίο δράσης. Μία από αυτές τις μέγαιρες είναι η απάντηση στα "γιατί" που ρωτάω για την περίεργη στάση της Τότας, η οποία ελπίζω πως δεν θα χάσει τη δουλειά της. Αλλά και μόνο που θα μπλέξει και θα τη στολίσουν με απειλές και κοσμητικά επειδή με φλέρταρε, ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΓΙΖΟΜΑΙ, ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑ-ΜΠΟΥΜ. Με κάνει εκείνον τον κακό, σκληρόπετσο άνθρωπο, που ποτέ δεν ξεχνάει και πάντοτε ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ. Αλλά θα βρω εγώ ποιανής η γλώσσα τρέχει πιο γρήγορα από τα μυαλά της. And I'll correct her. (Αν δεν το έπιασες, μη σκας. Τσέκαρε http://www.moviesoundscentral.com/sounds/correctd.wav).

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ κάτι τζάμπα μάγκες, κάτι τυπάκια-ροκάδες που το παίζουν και πολύ ανεξάρτητοι και alternative και στα λένε χύμα και σταράτα στις συνεντεύξεις, για όλους και όλα. Και μετά, ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΝΤΑ Η ΜΑΜΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, σκιάζονται και παίρνουν τηλέφωνα για να μαζέψουν τα όσα είπε η γλωσσίτσα τους. Και σε ποιον τα φορτώνουν; Σε σένα βέβαια, ότι εσύ ήσουν ο κακός που έβγαλες δημόσια τα όσα σου είπανε τάχα μου off the record. Αλλά έτσι είναι, αν είχατε πέτσα καλύτερη θα ήσασταν ροκάδες, δεν θα ήσασταν λελέδες. Για ποιον κάνει ντινγκ-ντονγκ η καμπάνα; Μήπως για ένα συγκρότημα με όνομα διάσημου ζωγράφου; Θα έλεγα και περισσότερα, αλλά θέλω βλέπεις να διαφυλάξω τη δική μου ταυτότητα. Θέλω να είμαι ο R2-D2 εδώ και όχι ο...

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ κάτι πολιτικοί σαν τον Μιλτιάδη Βέρρα, βουλευτή ΠΑΣΟΚ του νομού Αχαΐας. Που, όπως και ο αρχηγός του λίγο παλιότερα, ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, προσπαθεί και αυτός, τώρα που έχουν σφίξει τα πράγματα, να αγρεύσει ψήφους για την κωλοπαράταξή του από το δράμα της Αμαλίας. Ουστ ρε όρνια! Δεν είμαι με τους μπλε, ούτε με τους βαθύ μπλε, ούτε με τους κόκκινους. Αλλά κανείς από αυτούς δεν έκανε (ακόμα τουλάχιστον) προεκλογικές καμπάνιες πάνω στην Αμαλία. Δύο κρούσματα έχω σημειώσει και ήταν και τα δύο πράσινα. Και τα δύο δηλαδή προήλθαν από την ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ όλο αυτό το διάστημα αντιπολίτευση, που θέλει τώρα κάθε δυνατό ψήφο για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Όρνια, ε όρνια.

Όλα Στο Blog Μου! Όλα!

Μια ταινία σε παραγωγή ελληνικού κράτους
Σκηνοθεσία-casting: Ελληνικός Στρατός, Πολεμικό Ναυτικό
Σενάριο: R2-D2
Πρωταγωνιστούν: Η διοίκηση προπαίδευσης του ΚΕ Πόρος

και οι νεοσύλλεκτοι της Β΄ ΕΣΣΟ

Guest star: Λευτέρης Πανταζής και το μπαλέτο του

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Αντρέα, στον Γιώργο (Mr. Louferman), στον Κώστα, στον Κωστή, στον Μηνά, στον Νάσο, στον Παναγιώτη, στον Πέτρο και στον Φώτη

"Όλα στο blog μου", ήταν η μόνιμη απειλή που εκτόξευα κάθε φορά που βρισκόμουν αντιμέτωπος με το τέλος της λογικής. Γιατί δεν είναι μύθος πως εκεί που αρχίζει ο στρατός τελειώνει η λογική. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να πραγματοποιήσω την απειλή μου, που ήταν συνάμα και μια υπόσχεση προς τα παιδιά της διμοιρίας μου. Αράξτε στις θέσεις σας, πάρτε pop korn, αναψυκτικά κτλ. και πάμε (tink, μην κοιμηθείς πάλι κατά την προβολή!).

ΣΚΗΝΗ 1: ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΑΛΑΣΚΑ

Και διαβασμένος να μην έχεις πάει, το μυρίζεσαι στον αέρα ότι κάτι δεν πάει καλά. Γιατί σε κάθε πίστα που περνάς σε αυτό το παράξενο game, τα χαμόγελα όλο και λιγοστεύουν, ο τόνος της φωνής των γαλονάδων όλο και ανεβαίνει και η ώρα που στέκεσαι όρθιος όλο και αυξάνει. Οι άνθρωποι σου κατάσχουν τους νυχοκόπτες (!!!) για να μην αυτοκτονήσεις (!!!), ενώ σου δίνουν μαχαίρι και ξυραφάκια. Και εννοείται ότι δεν σου δίνουν νυχοκόπτη. Το πώς θα κόβεις τα νύχια σου δεν απασχολεί τον Ελληνικό Στρατό. Γι'αυτό παιδιά στις τσέπες σας. Ό,τι έχετε πάνω σας δεν ελέγχεται. Οι άνθρωποι είναι, βέβαια, τρελοί για δέσιμο και πρώτος και καλύτερος ο κύριος διοικητής του Παλάσκα, ο Παλιάτσος. Θυμάστε τον Ψωμιάδη της ΑΕΚ; Ε, φανταστείτε τον με στολή και χρήζοντα ψυχιατρικής παρακολούθησης και είστε μέσα. Η γραφειοκρατία ατελείωτη, οι ουρές ασύλληπτες: από το πρωί που μπαίνεις μέχρι που νυχτώνει και δεν βλέπεις πια ούτε τι χρώμα έχουν τα all star σου είσαι στην ουρά για κάτι. Και τελικά, όταν καταλήξαμε να πάμε για ύπνο, μας ξυπνήσανε κατά τη μία το βράδυ, μας κατεβάσανε κάτω και μας άφησαν όρθιους για κανα δυο-δυόμιση ώρες. Έτσι για να γουστάρει η διοίκηση, με το πρόσχημα της βραδινής αναφοράς. Το άλλο πρωί έκαναν και άλλες εξυπνάδες. Εξετάσεις, λέει, αίματος και ούρων. Πρώτα το αίμα, λέει. Οποία βλακεία: Μετά το αίμα θες ξεκούραση, κάτι να φας και να πιεις. Απαγορεύεται όμως να πιεις άμα είναι να δώσεις ούρα! Και τι ξεκούραση; Έδινες αίμα και επέστρεφες στην ορθοστασία. Ε, ένα παιδί δεν άντεξε. Λιποθύμησε σχεδόν μπροστά μου, χτύπησε το πρόσωπό του στο τσιμέντο του προαυλίου, γέμισε αίματα. Δεν ξέρω τι απέγινε, τον πήραν με το ασθενοφόρο. And the Oscar εξυπνάδας και προνοητικότητας πάει...στη διοίκηση του Παλάσκα. Ζήτωωωω!!! Ευτυχώς που έφυγα από εκεί για τον Πόρο. Αλλίμονο σε όσους άτυχους έμειναν εκεί. Τους θαυμάζω απεριόριστα. Πάρτε ό,τι βύσμα έχετε και πιέστε. Πιέστε να αλλάξει η διοίκηση στο Παλάσκα. Stop στους αξιωματικούς που νομίζουν ότι ο σεβασμός κερδίζεται με φόβο και τυραννία.

ΣΚΗΝΗ 2: ΣΤΟ ΠΟΡΟΣ RESORT

Το στρατόπεδο στον Πόρο μοιάζει με ξενοδοχείο δύο αστέρων κάπου σε τουριστικό προορισμό. Καλά κτίρια, καλό φαγητό δεδομένων των συνθηκών, παραθαλάσσια τοποθεσία με φοίνικες στην ακρογιαλιά, αρκετή ελεύθερη ώρα, light εκπαίδευση. Όσο όμως και αν στο χρυσώσουν το χάπι, όσο γαμάτα παιδιά και αν γνωρίσεις, είσαι φυλακισμένος. Και το να αφουγκράζεσαι την πόλη γύρω σου να ζει ελεύθερα το καλοκαιράκι μπορεί να λειτουργήσει αντίστροφα στην ψυχολογία σου.

Το πρώτο παρατράγουδο έσκασε μόλις φτάσαμε. Ο διοικητής προπαίδευσης Πουλάκης, ο άνθρωπος που επαναλαμβάνει διαρκώς, τελετουργικά, ό,τι και να σου πει, πιστός στο μότο "επανάληψη μήτηρ πάσης παιδείας", μας ανακοίνωσε πως απαγορεύονται τα κινητά. Και το εννοούσε. "Τα κινητά τηλέφωνα απαγορεύονται. Επαναλαμβάνω, τα κινητά απαγορεύονται". Μετά έκανε μια παύση για να σηκώσει το κινητό του, που χτύπαγε όση ώρα επαναλάμβανε. Έχασε κάθε κύρος στα μάτια μας, αυτόματα. Εννοείται ότι παραβιάσαμε την απαγόρευση όπως μπορούσαμε. Αλλά ορισμένοι πιάστηκαν. Το άλλο παρατράγουδο μου πήρε λίγες μέρες να το καταλάβω. Το λένε αντι-κούκου και το ρίχνουν στο πρωινό, στο τσάι και στο γάλα. Εμένα που το μεσιανό κατάρτι μου σηκώνεται πέντε-έξι φορές τη μέρα και έχω τρελή libido, μου 'χε γίνει σαν κατσαριδάκι αγάπη μου. Όταν το σκέφτηκα και έκοψα το τσάι και το γάλα, άρχισα να λειτουργώ ξανά σαν κανονικό sex robot.

ΣΚΗΝΗ 3: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η εκπαίδευση συνίσταται στο να κάθεσαι όρθιος και ακίνητος (που απλώς δεν γίνεται), καθώς και σε μια περίτεχνη χορογραφία με κινήσεις χεριών, ποδιών και καπέλων, που σε μεταμορφώνει από πολίτη σε χορευτή του Φώτη Μεταξόπουλου. Πρόκειται για ένα απείρως βλακώδες πράγμα, που το κάνεις τόσες φορές, ώστε να καίγεται τελικά το μυαλό σου. Έφτασα σε ένα σημείο που αν άκουγα για άλλη μια φορά το παράγγελμα "προς επιθεώρηση αποκαλύψτε", θα πήγαινα γραμμή στον ψυχολόγο της μονάδας και θα τα έκανα Γης Μαδιάμ. Επίσης πρέπει να σεβόμαστε τη σημαία. Εγώ στην αρχή τη σεβόμουνα γιατί νύσταζα. Αλλά από τότε που ο Κώστας μου επεσήμανε ότι η αρχική μουσικούλα, εκείνη που παίζει το πρωί πριν τον εθνικό ύμνο καθώς υψώνεται η γαλανόλευκη, μοιάζει με το θέμα της σαπουνόπερας Δυναστεία, με πιάνανε τα γέλια, γιατί φανταζόμουν την Alexis Carrington-Colby (Joan Collins) να σκάει από το διοικητήριο αγκαζέ με κανάν βαθμοφόρο. Μια μέρα λέγαμε να πάμε κρυφά στο διοικητήριο και να αντικαταστούσαμε τη σημαία με τη σημαία της Τζαμάικα. Θα είχε τρελό γέλιο αν γινόταν, αλλά δεν γινόταν.

Το μόνιμο παράπονο της διοίκησης ήταν ότι δεν δείχναμε τον απαιτούμενο ενθουσιασμό και την απαραίτητη ζωντάνια. Γιατί να τη δείξουμε όμως, από τη στιγμή που τόσα και τόσα βύσματα καβαντζώνονταν σε γραφειάκια και θέσεις εργασίας, γλιτώνονας τις ορθοστασίες, τον ήλιο, τα ακατάσχετα πεζικά, προκλητικότατα, μπροστά στα μάτια μας; Ποιος ζόρισε τον γιο του Κόκκαλη για το ο,τιδήποτε; Ποιος έβαλε χέρι στον ναύτη Παύλου, που επειδή ήταν, λένε, συγγενής ναυάρχου ή κι εγώ δεν ξέρω τι, κυκλοφορούσε γελώντας με γυαλιά ηλίου - τάχα ότι είχε φωτοευαισθησία - και με μονίμως μπανταρισμένο το ένα πόδι; Με το οποίο εγώ ο ίδιος τον είδα ένα μεσημέρι να παίζει ποδόσφαιρο με ένα κουκουνάρι. Ποιος μάζεψε κάτι κωλόπαιδα από τα Βόρεια Προάστια, σαν τον Μπούμπι (κατά κόσμον Ανδρέα Μελά) και τον Μπίλυ-Μπίλυ (κατά κόσμον Βασίλη Λουρή), που έκαναν εκεί μέσα ό,τι τους γούσταρε και χασκογελάγανε περιπαικτικά για τα προνόμιά τους;

ΣΚΗΝΗ 4: ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

Η πειθαρχία στον Πόρο απασχολούσε ιδιαίτερα τον ανθυποπλοίαρχο Κωνσταντίνο Δουκάκη, που αν έπαιρνε μέρος στο casting για το Ο Καλός, Ο Κακός Και Ο Άσχημος θα μπορούσε εύκολα να παίξει και τους δύο τελευταίους ρόλους. Ο τρόπος να την επιβάλλει είχε ως εξής: μια φορά κουνήθηκε ο ψηλός στη διμοιρία ενώ ήμασταν στην προσοχή, την ώρα που ο Δουκάκης αγόρευε με περισσό στόμφο. Τον είδε και αποφάσισε να τον τιμωρήσει στέλνοντας όλη τη διμοιρία στα μαγειρεία. Επίσης ήρθε και του μίλησε μπροστά μας, με πολιτισμένες εκφράσεις που αρμόζουν σε αξιωματικούς, του στιλ "με γράφεις στα αρχίδια σου" και "θα μου σκιζες τον πάτο ή όχι;". Επίπεδο δάπεδο. Ο ψηλός στενοχωρέθηκε και εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε στα μαγειρεία για να μην του δείξουμε πως ταλαιπωρούμασταν. Τελικά όμως σπάσαμε. Ήταν μεγάλο το αγγούρι. Αλλά δεν πειθαρχήσαμε, κύριε Δουκάκη, να το ξέρετε. Μας κάνατε επαναστάτες. Και θα γράψω και για τις άλλες πομπές σας. Θυμάστε εκείνο το αμίμητο που μας είπατε, να μην αφήνουμε σκουπίδια στα "τασάκια", διότι δεν περνάει αράπης να τα μαζεύει; Σας απασχόλησε ποτέ, όταν το είπατε, ότι ένας μαύρος νεοσύλλεκτος και καθ' όλα Έλληνας πολίτης βρισκόταν μπροστά-μπροστά σε μια διμοιρία; Φαντάζομαι πως όχι. Ελπίζω όμως να απασχολήσει κάποιον πιο αρμόδιο από εσάς.

Όταν οι μέθοδοι Δουκάκη απέτυχαν, ήρθε ο GI Joe Αναστάσιος Χάλος, αρχικελευστής. Κάτι σαν τον George Michael, αλλά δίχως το gay στοιχείο. Που του δώσανε τον άχαρο ρόλο να πάρει ένα μπλοκάκι και να τιμωρεί τους απείθαρχους και εκείνος τον πήρε πολύ στα σοβαρά και το διασκέδασε με τον πλέον σαδιστικό τρόπο. Το λένε υπερβάλλοντα ζήλο, ποιότητα που στον στρατό επαινείται. Πέταξε πολλές ατάκες ο Χάλος, του στιλ "Κύριοι! Δεν Μιλάμε" κτλ., αλλά το μεγαλύτερο σουξέ του ήταν που δεν μας άφηνε να μιλάμε στο φαγητό. Γιατί, όπως μας διαφώτισε, το "φαγητό, κύριοι, δεν είναι απόλαυση. Είναι κίνηση". Φαντάζει αστείο, αλλά όποιον έπιανε να αργεί το πρωί, να μιλάει στο κινητό, να μιλάει στο φαγητό, ή απλά να μιλάει στις τριάδες όσο στεκόμασταν σε εξοργιστικά αργές ουρές για ένα κρουασάν Στεργίου, τον έστελνε μαγειρεία (βάσιμες υποψίες ήθελαν τον Αντρέα γόνο της οικογένειας των κρουασανομεγιστάνων, εκείνος όμως τις απόκρουσε σθεναρά, παρόλο που διαμαρτυρόταν κάθε φορά που η καντίνα έφερνε σάντουιτς από ανταγωνιστές του Στεργίου!). Υπήρχε που λέτε και ένα παιδί που ήταν δυσπροσαρμοστικό, χρειαζόταν λίγη βοήθεια για να σταθεί. Πήγε τρεις φορές μαγειρεία λόγω του κυρίου Χάλου, παρά το ότι μας είχε ζητηθεί επισήμως να βοηθάμε όσους συναδέλφους μας ήταν σαν και το παιδί που αναφέρω. Όταν τελικά ο Χάλος είδε τα σκούρα, διότι κάποιοι ορκίστηκαν να βάλουν μπράβους και να τον κάνουν καλοκαιρινό εκτός στρατοπέδου, εφάρμοσε τις τακτικές όλων των απανταχού δικτατόρων. Αφενός άκρατο λαϊκισμό, με το να φωτογραφίζεται όπου βρει με φαντάρους, ως τουριστική ατραξιόν, στη Βραδιά του Ναύτη, αφετέρου φτιάχνοντας τη δική του κλίκα από χαφιέδες και σπιούνους (Μελά πες αλεύρι...). Εγώ δεν μετείχα στην κίνηση "ξύλο στον Χάλο". Αλλά του εύχομαι ολόψυχα να έχει την τύχη των περισσότερων δικτατόρων.

ΣΚΗΝΗ 5: ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΑΖΩΝ

Μια μέρα ήρθαν δύο βαθμοφόροι ψυχολόγοι και μας μαζέψανε να κάνουμε, λέει, ομάδα. Ένας άνδρας και μια γυναίκα, ονόματι κυρία Κολοκοτρώνη. Δεν το περιμένανε να βρούνε τέτοια αντίδραση στο θέμα της υποχρεωτικής στράτευσης (σου λέει, όλα αυτά εδώ γαλάζια βύσματα θα είναι) και σύντομα ζορίστηκαν και έχασαν εντελώς το παιχνίδι (ο Πέτρος έκανε μάλιστα μια τρομερή εισήγηση, η οποία πολύ βοήθησε ώστε να τα βρούνε μπαστούνια). Η κυρία Κολοκοτρώνη άρχισε να τσιρίζει λες και της κοκκινίζανε τα πισινά. Και μας ανακοίνωσε ότι θα λέει ό,τι της γουστάρει και κατηγόρησε ευθέως τις οικογένειές μας ότι δεν μας είχαν προετοιμάσει κατάλληλα για να κάνουμε το χρέος μας απέναντι στην Ελλάδα! Τσίρκο ήταν. Βασική αρχή στην ψυχολογία, ότι ο ψυχολόγος δεν εκφράζει προσωπικές θέσεις και απόψεις. Νύχτα το πήρατε το δίπλωμα κυρία Κολοκοτρώνη;

ΣΚΗΝΗ 6: Η ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΗ

Το πρωινό του ναύτη προέβλεπε...υποχρεωτικό εκκλησιασμό!!!! Ναι, μας υποχρεώσανε να πάμε εκκλησία και μας υποχρεώσανε να ακούμε τις βλακείες του παπά, που είναι βαθμοφόρος και αυτός, ο οποίος κάτι έπαθε (να 'ταν η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος;) και άρχισε να επιτίθεται κατά του Δαρβίνου και της πέραν πάσης λογικής αμφισβήτησης θεωρίας της εξέλιξης των ειδών! Είπα να μην τον κράξω, γιατί φόρτιζε τα κινητά μας κρυφά από τη διοίκηση, αλλά τελικά κρίνω πως του αξίζει.

Το βράδυ είχε υποχρεωτικό Λευτέρη Πανταζή! Για να διασκεδάσουμε, λέει. Για να δούμε, λέει, τι κάνει η διοίκηση για εμάς. Μπράβο ρε συ στο Πολεμικό Ναυτικό, προμοτάρει τον πολιτισμό. Τώρα αν ο Πανταζής είχε να δει χίλιους διακόσιους νοματαίους σε εμφάνισή του καμιά δεκαετία (ή μήπως από την προηγούμενη σειρά νεοσυλλέκτων;) είναι άλλο θέμα. Ο Άγης άκουσε πάντως τον Παπαγάλο και συγκινήθηκε, μας είχε άλλωστε κάνει μια τρομερή ανάλυση για τον Λε-Πα και τα 1980s. Εγώ με τον Κώστα Σ. και τον Ανδρέα Σ. πεθάναμε να γελάμε. Είχαμε και οι τρεις ρέντα και ρίξαμε τρελές ατάκες. Αλλά νομίζω πως ο τρελο-Κρητικός, ο Θοδωρής ο Παρασκευάκης, έκλεψε τελικά την παράσταση και πήρε τα περισσότερα χειροκροτήματα από όλους. Νομίζω ότι τρόμαξε και τον Χάλο, γιατί κατάλαβε ότι δεν ήταν ο Νο 1 pop star στα charts του στρατοπέδου.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

Oscar Α΄ανδρικού ρόλου: Κύριος Πουλάκης. Χωρίς συναγωνισμό. Άφταστος performer και μέγας σόουμαν.

Oscar Β΄ ανδρικού ρόλου: Θοδωρής Παρασκευάκης. Προτάθηκε και ο Χάλος, αλλά έχασε όταν λύγισε και τρόμαξε που θα τον δέρνανε. Δεν πειράζει. Στο casting για το γύρισμα της βιογραφίας του George Michael θα σκίσει.

Oscar Α΄ γυναικείου ρόλου: Ψυχολόγος Κολοκοτρώνη. Άντε και στον συνδυασμό του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!

Oscar Β΄ γυναικείου ρόλου: Κελευστίνα Δ. Κωνσταντοπούλου. Η ασυναγώνιστη Στρουμφίτα στο απέραντο Στρουμφοχωριό μας. Τη θέλαμε όλα τα ναυτάκια, που ντυμένα στα μπλε είμασταν ωσάν Στρουμφ!

Oscar καλύτερης ατάκας: Από κοινού στο "Το φαγητό δεν είναι απόλαυση, είναι κίνηση" και στο "Σταματήστε να γαμάτε την Παναγία ρε παιδιά, θα γεμίσουμε Χριστούς". Δεν θυμάμαι το όνομα του παιδιού που το είπε.

Oscar ειδικών εφφέ: Σημαιοφόρος Ρεΐζης. "Εεεε, και, εεεε, έχω βγάλει, εεεε, και ειδικό σχολείο στην αεροπορία, εεεε, για να μάθω πώς, εεεε, να διδάσκω". Εύγε!

Oscar απανθρωπιάς: Από κοινού στον κύριο Καλπάκη - που πρόσβαλλε τον Κωστή για το πρόβλημα στη μέση του με μια αχαρακτήριστη γκριμάτσα, λες και ήταν λουφαδόρος - και στον άγνωστο βαθμοφόρο, που μεταχειρίστηκε τον κελευστή μας ως σκουπίδι, μόνο και μόνο επειδή επικαλέστηκε το ιατρικό του πρόβλημα με τον ήλιο για να καθίσει στη σκιά κατά τη διάρκεια αγγαρείας.

Βατόμουρο χειρότερου performance: Υφυπουργός Μιχαλολιάκος. Ο λόγος που εκφώνησε στην ορκομωσία ήταν από τους χειρότερους που έχω ακούσει, τιγκαρισμένος στην εθνικιστική βλακεία. Ευτυχώς που ήμουν άοπλος, αλλιώς θα έμπαινα στον πειρασμό να του ρίξω!

Ειδικό Τιμητικό Oscar: Από κοινού στους κελευστές Συρίγο και Χρυσογονίδη και στους σημαιοφόρους Σπανό και Σπάθη. Αξιωματικοί-εξαιρέσεις στην παραπάνω παράνοια, οι οποίοι απέδειξαν έμπρακτα ότι ο στρατός μπορεί να έχει και ένα άλλο πρόσωπο. Ακούνε οι ιθύνοντες; Ή τη μαρμελάδα στα αυτιά;

Something Stupid Like I Love You...

Παιδιά ευχαριστώ πολύ όλους όσους άφησαν σχόλια στο τελευταίο post μου και όσους ρωτάγανε τον sidd για νέα μου όλον αυτόν τον καιρό (arkin έπεσες μέσα, η Τότα είναι πλέον ελεύθερη!!!). Ξέρω ότι δεν ήταν παρά 16 μέρες ουσιαστικά, αλλά πιστέψτε με, μου φάνηκαν σαν 16 αιώνες. Είμαι όρθιος από τις 4 το πρωί σήμερα, αλλά σιγά μην κοιμόμουνα. Ο αέρας της ελευθερίας είναι τόσο μεθυστικός που σε τραβάει από τη μύτη, σαν φρεσκοψημένη μηλόπιτα. Έπεσα με βουλιμία στην ενημέρωση, ήθελα να μάθω τι παίζει στον πραγματικό κόσμο, να διαβάσω blogs, να μάθω για νέες κυκλοφορίες, να πάρω τηλέφωνο τους πάντες και να τους πω ότι για δεκατρείς μέρες θα είμαι ελεύθερος και δεν θα είμαι δούλος του κράτους και των καραβανάδων. Αλλά σταμάτησα, κατάλαβα ότι δεν γίνεται να τα προλάβω όλα, αποδέχτηκα ότι αναγκαστικά έχασα πράγματα, ότι ο χρόνος μου κύλησε σε ένα διαφορετικό σύμπαν.

Σας υπόσχομαι ένα post που θα συνοψίσει την εμπειρία μου από τα όσα πέρασα αυτόν τον καιρό - και αυτή είναι η μόνη φορά που θα σας πω ιστορίες από τον στρατό, γιατί αυτά τα πράγματα σπάνια έχουν νόημα για όσους δεν τα βίωσαν αργά και βασανιστικά, από πρώτο χέρι. Εδώ θα σας πω μόνο ότι πήγα στο πιο λουξ στρατόπεδο της Ελλάδας, ότι έκανα την πιο ελαφριά εκπαίδευση που μπορεί να κάνει στρατιώτης σε αυτή τη χώρα, ότι, ναι, έριξα τρομερό γέλιο, αλλά και πάλι υπήρξαν στιγμές που δεν το άντεξα, που ακόμα και το μεταλλικό περίβλημα του R2-D2 έλιωσε και το ρομποτάκι με το ζόρι επισκεύασε τον εαυτό του και συνέχισε. Είναι και στον άνθρωπο, αλλά οπουδήποτε αλλού δεν θα είχα αντέξει, θα είχα φύγει. Πρόκειται για ένα παράλογο, άχρηστο, περιττό πράγμα, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθεί. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξουν πιέσεις, ειδικά από όσους δεν έχουν πάει. Τα έλεγα και από την απέξω, μα θα τα λέω πλέον με άλλη ζέση. Μιλάμε για μια μορφή δουλείας, αυτό είναι, με όσα ωραία και παρήγορα λόγια και αν το ντύσεις. Και ακόμα και στην πιο light μορφή του, ακόμα και για έναν σκληρό άνθρωπο όπως εγώ μπορεί να είναι αφάνταστα μειωτικό και εξοργιστικό.

Και το βράδυ θα πάω στα Διάφανα Κρίνα: ένα συγκρότημα το οποίο όχι μόνο κρατάει ψηλά τη σημαία του ελληνόφωνου rock σε πολύ χαλεπούς για το είδος καιρούς, αλλά και ένα συγκρότημα που βίωσε την απώλεια και τον πάτο του βαρελιού, αλλά δεν έχασε το πάθος για ζωή. Γνώρισε, αντιθέτως, την πλήρη αξία του χαμόγελου και τραγουδάει τον πόνο, ναι, αλλά όχι μίζερα, όπως πολλοί νομίζουν λαθεμένα, μα με την επίγνωση του επιζήσαντα από μεγάλη πτώση. Τα Διάφανα Κρίνα δεν είναι συγκρότημα για να κόβεις τις φλέβες σου. Είναι το συγκρότημα που θα σου πει ότι σε νιώθει που έφτασες σε αυτό το σημείο, αλλά θα σου πάρει το ξυραφάκι από το χέρι και θα σου θυμίσει την αξία των μικρών καθημερινών πραγμάτων. Των πραγμάτων που όλοι ξεχνάμε όταν τα προβλήματά μας μάς πνίγουν. Γιατί οι σιωπές είναι πιο ερωτικές όταν ευωδιάζουν αγριοκέρασα, γιατί όσα ζήσαμε μόνοι με τους μόνους δεν έπαψαν να μας στοιχειώνουν, γιατί ο Ουράνης τελικά δεν πέθανε ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι (και ας πίστεψε ότι αυτό θα συνέβαινε), γιατί μερικοί χειμώνες ήταν πράγματι μπλε και κλείσανε για λίγο της ψυχής μας το πηγάδι…

ΥΓ: Η Αμαλία πέθανε, όπως έμαθα από sms του sidd όσο ήμουν δούλος. Τα σχόλια περιττεύουν και ό,τι και να γράψω δεν θα τη φέρει πίσω. Μηδενική ανοχή από εδώ και στο εξής στους γιατρούς με τα φακελλάκια και ας δούμε όλοι τι μπορεί να γίνει με τη γραφειοκρατία του δημοσίου. Ειδικά για τους γιατρούς του παραπάνω τύπου, αναρωτιέμαι μήπως είναι καιρός να βγει καμιά οργάνωση που θα φυτεύει μια σφαίρα στο κεφάλι σε όλους δαύτους; Το βρίσκετε ακραίο; Εγώ όχι... Δεν το βρίσκω λύση, αλλά αν συνέβαινε δεν θα το έβρισκα και άδικο...