Χαρακώματα

"Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»."

Αυτά τα αναπάντεχα για τους ήσυχους νοικοκυραίους έγραφε πριν κάποια χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν, επί "σοσιαλιστικών" ευαισθησιών, ένας αστυνομικός ξάπλωνε κατάχαμα ένα έφηβο παιδί - τον Μιχάλη Καλτεζά. Ένα όνομα που πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως πέρασε και η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής πριν από αυτόν - αυτοί επί "φιλελεύθερων" μεταπολιτευτικών ευαισθησιών. Και κατέγραψε κι άλλα η ιστορία: την τελική αθώωση του δολοφόνου του Καλτεζά και τη μη εύρεση κανενός υπευθύνου για τα άλλα δύο νέα παιδιά - κι ας ήταν η ιατροδικαστική διάγνωση "θάνατος από γκλομπ" για την πρώτη και "από πυροβόλο όπλο" για τον δεύτερο. Βάζετε στοίχημα ότι, κάποια χρόνια μετά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα βρίσκεται στο ίδιο χρονοντούλαπο, ασχέτως του τελικού πορίσματος για τον δολοφόνο του; Δεν έχει ήδη δρομολογηθεί η πορεία, έτσι που όλοι αρχίζουμε να ξεχνάμε το περιστατικό και οργανωνόμαστε σε στρατόπεδα; Ας δούμε όμως λίγο πιο κοντά αυτά τα στρατόπεδα, πριν αρχίσουμε να πετροβολούμε ο ένας τον άλλον...

Στρατόπεδο#1: Οι αναρχικοί των Εξαρχείων. Ομολογώ πως τα χρόνια τα οποία πέρασα "μεγαλώνοντας" πνευματικά στα Εξάρχεια με έφεραν αρκετά κοντά στην κουλτούρα τους. Αν και είμαι μικρός για να έχω ζήσει τις παλιές εποχές, κάτι θυμάμαι από τα χρόνια που ενώ εκείνοι συμμερίζονταν τις rock ανησυχίες φυντανιών σαν κι εμένα οι Αριστεροί μόλις που άρχιζαν να κόβουν εκείνη την καραμέλα περί "Δυτικών καπιταλιστικών μουσικών προϊόντων" - κι αυτό καθόρισε τελικά τη σχέση μου με την Αριστερά μια και καλή, ως μια σχέση μόνιμης καχυποψίας απέναντι στον κατ' αυτήν ορισμό του "προοδευτικού". Μεγαλώνοντας θαύμαζα τα συχνά πανέξυπνα συνθήματά τους στον τοίχο, τα οποία είχαν ρε γαμώτο κάτι να πούνε, σε αντίθεση με τα άλλα, τα κοκκινογραμμένα, και την ξύλινη γλώσσα τους. Και θαύμασα επίσης τη γνήσια τσιγγάνικη αίσθηση της ελευθερίας ορισμένων από αυτούς, παρότι δεν συμμερίστηκα ποτέ την ουτοπική τους ιδεολογία. Παράλληλα, βέβαια, είδα και την άλλη τους πλευρά: χουλιγκάνια με κατ' όνομα μόνο ιδεολογία, προβληματικά άτομα που στις "μάχες τους με το σύστημα" καλύπτανε χρόνια ψυχολογικά προβλήματα, τυραννικούς αρριβίστες οι οποίοι λειτουργούσαν στους κατά τα άλλα αυτόνομους πυρήνης ως δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες - και διάφορα τέτοια, που με έκαναν να τηρώ πάντοτε αποστάσεις από την πολιτική κουλτούρα του αναρχισμού και των γνήσιων κουκουλοφόρων (γιατί υπάρχουν και οι γιαλαντζί).

Στρατόπεδο #2: Η Αριστερά. Από τη μία, το απολιθωμένο ΚΚΕ. Το οποίο μεθοδικά, μόνιμα, σταθερά, καταδικάζει και καταδιώκει ό,τι δεν ελέγχει. Επανάσταση είναι βλέπετε μονάχα ότι φέρει την έγκριση του Κόμματος και της Γραμματείας του - αυτοί ξέρουν για τον λαό πριν από αυτόν, όπως ξέρανε άλλωστε και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., στη Ρουμανία ή τη Μοζαμβίκη και ξέρουν και τώρα σε κάτι χώρες σαν τη Βόρεια Κορέα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΡΙΖΑ-Συνασπισμός. Το κόμμα του "ναι μεν, αλλά", που συμφωνεί ότι διαφωνεί μα σπάνια προτείνει και περισσότερο ασχολείται με το πού φυσάει ο "εναλλακτικός" άνεμος για να πάει κι αυτό εκεί και να μαζέψει κανά κουκί για το επόμενο μέτρημα της κάλπης. Άνοιξε η όρεξη για υπουργεία και καρέκλες (μήπως και μίζες, σύντροφοι;) και φάνηκε το οπορτουνίστικο πνεύμα πολλών εκεί μέσα, πίσω και πέρα από το νεανικό look του Τσίπρα. Από πότε πουλάκια μου τρέφετε συμπάθεια εσείς για τους αναρχικούς; Και πώς και δεν είχατε κάτι άλλο να προτείνετε τώρα που ξέσπασε η βία, όταν υποτίθεται ότι είστε μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεστε από κοντά όσους ασφυκτιούν; Καλά να πάθετε τώρα, γιατί ο οπορτουνισμός σας ούτε τους αναρχικούς ξεγέλασε (σας έχουν άλλωστε ζήσει στα στενά και σας ξέρουν), αλλά και τους προοδευτικούς νοικοκυραίους που ελπίζατε να αλιεύσετε από το ΠΑΣΟΚ τρόμαξε. Αν κάτι απέδειξε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν το τέλος της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα, σε επίπεδο κομμάτων.

Στρατόπεδο #3: Το στρατόπεδο των ήσυχων νοικοκυραίων. Της μικροαστικής δηλαδή ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας, της κοινωνίας μας και της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Οι άνθρωποι που κοιτάνε τη δουλίτσα τους, το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, τη βολή τους και κάνουν τον σταυρό τους σαν περνούν από την εκκλησιά. Οι άνθρωποι που τα πήρανε με τους βανδαλισμούς και απαιτούν τώρα μια ισχυρή κυβέρνηση, η οποία θα πατάξει ακόμα και με τη δύναμη των όπλων και του στρατιωτικού νόμου τα "φρούτα" που ξεχύθηκαν από τα Εξάρχεια - σε μια tour de force επίδειξη δημοκρατικών αντανακλαστικών... Αλλά για μισό λεπτό; Αυτοί δεν είναι παράλληλα οι άνθρωποι οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν χρόνια τώρα διεφθαρμένους πολιτικούς στην εξουσία, συντηρώντας τον δικομματισμό και την πολιτική κουλτούρα των πελατειακών σχέσεων; Αυτούς δεν εκφράζουν στην πραγματικότητα κόμματα όπως ο ΛΑΟΣ, ασχέτως αν δεν τον ψηφίζουν λόγω καλύτερων πελατειακών σχέσεων αλλού; Μήπως το ότι μια χώρα έφτασε στο χείλος της υπερχρέωσης σε αδηφάγες τράπεζες, ταυτίστηκε πολιτισμικά με τα σκυλάδικα και τις τηλεοράσεις, απαξίωσε κάθε έννοια παιδείας στο όνομα του εύκολου πτυχίου και ενός μισθούλι και πισωγύρισε στον εθνικισμό και την ξενοφοβία όταν αντιμετώπισε τις παγκόσμιες πραγματικότητες οφείλεται σε αυτή την πλειοψηφία, που όλο διαμαρτύρεται για το σύστημα, μονίμως ξεχνώντας πως αυτή η ίδια είναι τελικά το σύστημα;

Δεν είναι καιρός για στρατόπεδα παιδιά. Είναι καιρός να καταλάβουμε πως η κοινωνία μας σάπισε, γιατί εμείς που την αποτελούμε και εκλέγουμε τους άρχοντές μας είμαστε σάπιοι. Μήπως κι εγώ δεν έχω πει τα δικά μου "έλα, μωρέ" ή δεν έβαλα τα βυσματάκια μου στον στρατό για να περάσω καλά; Όλοι εμείς είμαστε το σύστημα που τώρα κατακρίνουμε και όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ βάλει το λιθαράκι μας για να υψωθεί αυτή η δυσωδία, η οποία παράγει "εύθικτους" υπουργούς, ανίκανους πρωθυπουργούς, διεφθαρμένους μοναχούς, ποινικολόγους-celebrities, 15χρονα χουλιγκάνια και αστυνομικούς-δολοφόνους. Κάπου έχουμε κάνει ένα μεγάλο λάθος και μόνο άμα κάτσουμε μαζί να το βρούμε και να το διορθώσουμε θα υπάρξει κάποια δικαίωση για το αθώο αίμα του παιδιού που κύλησε το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια. Χωριζόμενοι σε στρατόπεδα το μόνο που δείχνουμε είναι ότι εμείς νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι και άσπιλοι, άρα οι "άλλοι" φταίνε, οι κακοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τεκμήριο ότι ξοφλήσαμε...

"I'm a rebel stuck with a label, trying to be someone in life

We're the people you don't wanna know, we come from places you don't wanna go

Angels with dirty faces, angels from nowhere places

Kids like me and you"

Artist: Sham 69

Song: "Angels With Dirty Faces"

Album: That's Life (1978)

Αντιστρέφοντας Ένα Ερώτημα: ΑΥΤΟΥΣ τους αληταράδες, ποιος θα τους μαζέψει;

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2008/12/blog-post_08.html


"Δύο πράγματα δεν έχουν όρια", φέρεται πως είπε κάποτε ο Αϊνστάιν: "το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία - και για το πρώτο δεν είμαι και τόσο σίγουρος".

Ένα ανήλικο παιδί δολοφονήθηκε το Σάββατο το βράδυ σε ένα σημείο που κι εγώ κάθομαι συχνά με τους φίλους μου και πίνω μπύρες, στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για τον οποίο έχω γράψει και παλιότερα blog και τον οποίον αγαπώ ιδιαίτερα. Μετά ξέσπασε η βία - είναι το μαθηματικά βέβαιο πόρισμα της ιστορίας αυτό. Και μέσα στη βία χάνεται πάντα η μπάλα, με αποτέλεσμα α) να κλαίνε περιουσίες (σε δύσκολες εποχές) άνθρωποι που ίσως και να συμπάσχουν για τα όσα εκτυλίχθηκαν β) να παριστάνουν τους "ήρωες" διάφοροι κομπλεξικοί οπλαρχηγοί και κοτζαμπάσηδες των Εξαρχείων, καπηλευόμενοι τη μνήμη του Αλέξη Γρηγοροπούλου τώρα, όπως καπηλεύτηκαν κι αυτή του Μιχάλη Καλτεζά 23 χρόνια πριν και γ) να βγαίνουν τα γνωστά σκουλήκια του δημόσιου βίου όπου έχει φακό και να μετράνε πόσα κουκιά θα πάρουν για τα κόμματα και τις εκπομπές τους με ένα δάκρυ ή με μια λαϊκίστικη κορώνα παραπάνω. Πράγματι - όλα αυτά όμως δεν θα γίνονταν ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΓΕ Η ΒΙΑ. Και το γιατί ξέσπασε, όπως και ο τρόπος που έγινε, έχει τις απαντήσεις του σε πολύ βαθιά σαπισμένες δομές της αστυνομίας και κατ' επέκταση - εφόσον η αστυνομία είναι κι αυτή μια δημόσια υπηρεσία- του κράτους, δηλαδή της κοινωνίας μας.

Κάποιοι τώρα προσφέρουν, όπως ισχυρίζονται, αντικειμενική ενημέρωση - όχι μόνο για τα γεγονότα, αλλά και για τον Ομπάμα κτλ. Πώς; Επιχειρώντας να μας φορέσουν τις στενές διόπτρες της δικής τους επικίνδυνης, συνομωσιολογικής και ανυπόστατης ιδεοληψίας, θεωρώντας τη μεγαλειότητά τους κάτοχο της αντικειμενικής (και μόνης, βέβαια) αλήθειας. Ο πολιτισμός του Ορθόδοξου φερετζέ αντεπιτίθεται, αποδεικνύοντάς μας το πώς μια θρησκεία με 2000 χρόνια ιστορίας γίνεται σήμερα όχημα καλούπωσης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, προτάσσοντας έναν αηδιαστικά στενόμυαλο τρόπο σκέψης. Αηδίασα πραγματικά με τα όσα διάβασα στο blog το link του οποίου κοινοποιώ σε αυτό μου το post. Με έκανε να θέλω να βγω έξω οπλισμένος με όλμους και μπαζούκας.

Ποιοι είναι, επιτέλους, αυτοί οι άνθρωποι; Αυτοί που συμμετέχουν σε αυτό το blog, το διαχειρίζονται, γράφουν σε αυτό. Τι στο διάολο κουβαλάνε στα κεφάλια τους; Και, μα τον όποιο θεό, δεν έχουν καρδιά; Ναι, ξέρω, δεν είμαι δημοκράτης, είναι άποψή τους και έχουν το ελεύθερο της έκφρασης κτλ. Μόνο που ρε παιδιά γεμίσαμε απόψεις - αβασάνιστες, χονδροειδείς, εξοργιστικές και τυφλωμένες από έναν επικίνδυνο φονταμενταλισμό. Γεμίσαμε απόψεις και δικαιώματα, αλλά μόνο μπροστά δεν πάμε ως κοινωνία. Αξιώνουν οι κύριοι και κυρίες του υπό συζήτηση μπλογκ την "αντικειμενικότητα", αλλά το βάρος αυτής της λέξης, την ουτοπική της σχεδόν φύση και τους τόνους πνευματικού ιδρώτα που η τελευταία απαιτεί απλά για να την αντικρίσεις (γιατί δεν κατακτιέται) δεν τα έχουν ποτέ ούτε καν συλλογιστεί. Πώς το είχε πει ο Καστοριάδης; "Η άνοδος της ασημαντότητας"; Αλλά, συγγνώμη, ξέχασα: ο Καστοριάδης ήταν άθεος, κομμουνιστής και πράκτορας του διεθνούς σιωνισμού, αιώνια δεσμευμένος στην υπονόμευση της ελληνικότητας του έθνους μας. Σωστά;

"Daddy, daddy, daddy, proud of your son

Got himself a good job, killing niggers and Mexicans

I'll tell you one thing, it's true

You can't find justice, it'll find you"

Artist: Mudhoney

Song: Hate The Police

Album: non-album single (1990)

Βαρέθηκα...

- Τα πηγαδάκια των "συναδέλφων" (με την στενότερη ή ευρύτερη έννοια, το ίδιο είναι). Όσο και αν συνειδητά κρατιέμαι μακριά τους, όσο φειδωλός και αν είμαι στις δηλώσεις μου, όσο και αν αποφεύγω να σχολιάζω πίσω από την πλάτη άλλων, βρίσκονται πάντοτε οι έτοιμοι να ισχυριστούν το οτιδήποτε μεταξύ τρίτης βότκας και έβδομης κόκας, αλλά και οι έτοιμοι να πιστέψουν το οτιδήποτε λέγεται. Αν δεν με ξέρεις, να σκέφτεσαι περισσότερο. Αν με ξέρεις και πιστεύεις το οτιδήποτε αναπαράγει ο κάθε βλάκας, ε, ας με ήξερες καλύτερα. Δεν θα κάτσω να σκάσω. Έχω 4-5 καλούς και έμπιστους φίλους, για να τους λέω ανοιχτά το οτιδήποτε πιστεύω και μου κατεβαίνει στο κεφάλι - δεν έχω καμία ανάγκη και κανένα όφελος να κουτσομπολεύω με ανθρώπους που ουσιαστικά γνωρίζω μονάχα ως συνεργάτες.

- Τους ατάλαντους. Είστε εδώ επειδή πάσχετε από αρριβισμό και κρίσεις μεγαλείου. Τα κείμενά σας είναι διαρκώς βαρετά, η γραφή σας φανζινίστικη, η κριτική σας ικανότητα και αντίληψη από υποτυπώδης έως ανύπαρκτη, η εξελισιμότητά σας (πολύ) συζητήσιμη, ο ορίζοντάς σας περιορισμένος σε 2-3 (το πολύ) είδη, συχνά δε και υποείδη. Δεν είστε εδώ επειδή διαθέτετε κάποια βαρύτητα στα πράγματα, εξαρτάστε αποκλειστικά από το πλέγμα των δημοσίων σχέσεών σας και από τις ανάγκες μιας βιομηχανίας για φερέφωνα. Γίνετε υδραυλικοί, ψυκτικοί, δικηγόροι, γιατροί ή δεν ξέρω τι άλλο, αλλά επιτέλους αδειάστε μας τη γωνιά και κάντε κάτι χρήσιμο στη ζωή σας. Αν δεν έχετε τη δυνατότητα, ε τότε σκάστε και σταματήστε να κάνετε τόση φασαρία, γιατί αυτό αποδεικνύει μονάχα πόσο ξεγάνωτοι τενεκέδες είστε. Θα τη φάτε όμως την - κυριολεκτική ή μεταφορική - μπούφλα μιας μέρα, όπως τη φάγανε όλοι οι όμοιοί σας πριν από σας...

- Τα ψώνια. Που επειδή βρέθηκαν κάπου επειδή είχαν μπάρμπα και θειά στην Κορώνη και έτυχε να γράψουν και δυο-τρία καλά κείμενα, νομίζουν ξαφνικά πως καθάρισαν και έγιναν κάποιοι. Δεν έγινες τίποτα αγάπη μου: πρόκειται για μια συνεχή διαδικασία, όπου ανακαλύπτεις διαρκώς πράγματα για το αντικείμενό σου και για τον εαυτό σου και ή εξελίσσεις το γούστο σου και τη γραφή σου προς το πιο σύνθετο και εκλεπτυσμένο ή γίνεσαι περιοδικάκιας και λαϊφσταλίστας, έτοιμος να γράψεις για την όποια μαλακία σου παραγγείλουν. Να μη μπερδεύουμε παρακαλώ τις πούτσες με τις βούρτσες, επειδή ομοιοκαταληκτούν.

- Τους ανήμπορους. Ανήμπορους να κακοκαρδίσουν, ανήμπορους να υπερασπιστούν τα όσα έγραψαν, ανήμπορους να υψώσουν παράστημα και να πουν "για μισό λεπτό" σε όποιον τους πει το παραμικρό, που ξέρουν μόνο να κλαίγονται και ποτέ να ψάχνονται, που ζητούν δικαίωμα στο όνειρο χωρίς να στρώνουν τον κώλο τους κάτω, που το μυαλό τους είναi μόνο στα λούσα και στις δόξες και ποτέ στα όσα τα τελευταία προαπαιτούν. Να πάτε να γίνετε Μητέρες Τερέζες και να διαγωνίζεστε για το Νόμπελ Ειρήνης και πάσης βλακείας, ώστε να μη μας πρήζετε άλλο με τη μετριότητά σας.

- Τους τεμπέληδες. Που επειδή κάποτε κάποιος τους είπε ότι "μπράβο, το 'χεις" το ρίξανε στο "αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε". Στο χάος που λέγεται μουσική φίλε μου, άμα θέλεις να παριστάνεις τον κριτικό και τον παράγοντα, θα πρέπει να πηγαίνεις διαρκώς τον ορίζοντά σου έναν πήχη μακρύτερα από αυτά με τα οποία ξεκίνησες. Αν είναι να γυρίζεις μια ζωή γύρω-γύρω τους, σαν τη μύγα γύρω από τα σκατά, αρκέσου στον ρόλο του απλού ακροατή και κάνε μας τη χάρη να μας απαλλάξεις από τη φουσκωμένη "μεγαλοπρέπειά" σου.

- Τους παράγοντες. Που ελάχιστα ξέρουν (ή και τίποτα), μα για όλα έχουν άποψη και σε όλα ανακατεύονται, διαρκώς με γνώμονά τους το παραδάκι. Υπήρξαν εποχές που τον ρόλο αυτόν τον έπαιζαν άνθρωποι που ήταν και επιχειρηματίες, αλλά γνώριζαν και πού πάνε τα τέσσερα. Εσύ τώρα παίρνεις γραμμή από το κάθε NME, Q ή και εγώ δεν ξέρω ποια φυλλάδα και το παίζεις διαμορφωτής άποψης και καθοδηγητής, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αναμασάς: δεν ανακαλύπτεις, δεν προτείνεις, δεν τολμάς. Το σύστημα τα κονομάει και από την "αντι-μόδα" και εσύ είσαι, τελικά, ο πιο πιστός του υπηρέτης σε αυτό το πεδίο.

- Τους κολλημένους. Φιλαράκι, επειδή αγάπησες εσύ πέντε πράγματα και ίσως να τα έψαξες και σε βάθος, πρέπει και οι υπόλοιποι να τα θεωρήσουμε ως κορωνίδα της δημιουργίας; Αποθεώνοντας ουσιαστικά εσένα, επειδή ταυτίζεσαι με αυτά; Τέτοια πράγματα συγχωρούνται στα 15. Από τα 25 όμως και πάνω, όχι μόνο είναι ασυγχώρητα, μα είναι και καταγέλαστα...

"We don't wanna fight because you tell us to

So watch your back when you attack us

'Coz we might just turn on you"

Artist: Cock Sparrer

Song: Watch Your Back

Album: Shock Troops (1982)

They Say...

Το έτσουξε το κινούμενο γιουβαρλάκι το σχόλιο και έπαθε παροξυσμό στο ρεφρέν. Πρώτα βλέπεις γράφουμε πραγματείες δίχως να φροντίσουμε να απαλείψουμε περιττές λεπτομέρειες και μετά δυσαρεστούμαστε αν κάποιους τους πιάνουν τα γέλια με τις τελευταίες. Αλλά έτσι είναι: άμα σου βγει η Νίκαια από μέσα σου, ξεχνάς που παριστάνεις ότι έχεις επίπεδο, βάζεις το χέρι στη μέση και αρχίζεις να κινείσαι παλινδρομικά, ξεκατινιαζόμενη στα μπαλκόνια σαν πλύστρα του 1950. Τώρα αν δεν είναι real μπαλκόνια και είναι μπλογκομπάλκονα, μικρή η διαφορά. Παράγραφοι επί παραγράφων, και ούτε ένα σχόλιο με πραγματική αιχμή και ευφυΐα – κάτι (ιλαρές η αλήθεια είναι) ανοησίες μόνο, μερικές από τις οποίες ίσως και να έκαναν στον Μπλιάχτσικα για να σκαρώσει κανά τετράστιχο.

Τα καλλιτεχνικά μας μάραναν μετά. Που από καταβολής κόσμου είχαν την ικανότητα να χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες: αυτούς που τα καταλάβαιναν, αυτούς που δεν τα καταλάβαιναν και αυτούς που παριστάνουν ότι τα καταλαβαίνουν – το ’πιασες αγάπη ή να στο βάλω μία στο repeat; Αμ, θέλουν ιδρώτα αυτά, κόπο, να βάλεις τον κώλο σου κάτω. Ιδρώτας δεν είναι αυτό στο οποίο κολυμπάς το καλοκαίρι όταν σφίγγουν οι ζέστες και ανάβεις το αιρκοντίσιον. Είναι το τρίψιμο εκείνο με τον κόσμο – και τις λάσπες του, πρωτίστως – που οδηγεί, μεταξύ άλλων χρήσιμων, σε απώλεια περιττών κιλών, άρα και σε λιγότερη συσσώρευση λίπους στον εγκέφαλο. Και μην ακούσω πάλι την καραμέλα του «ρατσισμού». Κανείς δεν μίλησε για ράτσα εδώ, άλλο η ράτσα και άλλο η πέτσα και το διογκωμένο λιποκύτταρο.

Αλλά μερικοί θέλουν να είναι και παχύδερμα και τιμητές των πάντων – κάτι σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο ας πούμε, ο οποίος, μην ξεχνάμε, έχει διατελέσει και Υπουργός Πολιτισμού με τα ήθη που μας διακρίνουν: θεωρούν πως είναι οι καλύτεροι και η άποψή τους η πιο σωστή, θέλουν να στρώσουν όλους τους άλλους και να τους πούνε πώς να ζούνε με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή τους, οι ίδιοι, όμως, δεν παιδεύονται ούτε ένα δράμι να χάσουν. Και μαούνα και τιμητής δεν γίνεται αγάπη – ένα στα δύο χάνει από ιστορική αναγκαιότητα. Ποιο από τα δύο θα πρέπει, υπό ΚΣ, να το συλλαμβάνει ακόμα και το δικό σου επιπεδοδάπεδο.

“I fall in love with the old times
I never mention my own mind
Let's fuck the world with all it's trend
Thank God, it's all about to end...”

Artist: Scars On Broadway
Song: They Say
Album: Scars On Broadway (2008)

My Heart's An Open Highway

Λείπω τόσο καιρό από τα blogs, ώστε δεν θυμόμουν καν το user name μου για να μπω να κάνω νέα ανάρτηση - μη σας πω τι έγινε με το password... Σε ποιους να τα πω δηλαδή, που αμφιβάλλω αν έμεινε και κανείς να διαβάζει τόσο καιρό που λείπω. Τα κατάφερα και τα θυμήθηκα τελικά, στις, χμ, 03.39 το πρωί. I can't get no sleep - όπως έλεγαν και οι Faithless. Υπερδιέγερση, πολλά να κάνω αύριο (νέες ραδιοφωνικές μέρες ξημερώνουν) και ένας καφές που ήπια λίγο αργά είναι μάλλον οι αιτίες αυτής της αϋπνίας.

Τον τελευταίο καιρό είμαι πάρα πολύ καλά. Με θυμάμαι κι άλλες φορές καλά, αλλά ποτέ τόσο καλά με μένα, μέσα μου. Είμαι ένας άλλος άνθρωπος, ένα πλάσμα γεμάτο από ακατάβλητη ενέργεια και από μια παράξενη αυτάρκεια. Ίσως γιατί πέτυχα να κάνω πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύτηκα στα 20, χωρίς να μου αδειάσει η δεξαμενή ονείρων ση διαδρομή. Λες και από το καλοκαίρι και μετά απόκτησα μια αόρατη ασπίδα απέναντι σε όλα εκείνα που επί χρόνια με έκαναν να χάνω τις ισορροπίες μου. Μου αρκούν πλέον οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι και το να είναι καλά - και μόνο αυτό νομίζω θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα. Χρόνο δεν έχω όμως πολύ για να κάνω όλα όσα θέλω και να βλέπω όσους θέλω αρκετά, πάντα μένουν πράγματα εκτός (το τίμημα κάθε καριέρας;) - και έτσι έχει πάρει η μπάλα και τούτο το ταλαίπωρο blog. Μπήκα να κάνω και μια βόλτα στη λίστα των μπλογκόφιλων, νιώθω πως έχω χάσει επεισόδια. Διάβασα δε και κάτι απίστευτα σκηνικά σε ένα από αυτά. Αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να αρχίσω να κυλιέμαι κάτω από τα γέλια (ήταν και γλαφυρές οι περιγραφές), αλλά πολύ γρήγορα έκανα στη μπάντα και τις δύο σκέψεις. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που ζούσε με το παρελθόν, με απασχολεί μόνο ό,τι βρίσκεται στο παρόν και έχει διαδραστική σχέση με το ποιος είμαι και τι κάνω. Τα υπόλοιπα είναι περιττοί συναισθηματισμοί, ανάλογου επιπέδου με τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών.

Δεν έχω πολλά άλλα να γράψω εδώ. Είναι ένας καλός τρόπος να αδειάσω λίγο το κεφάλι μου αυτό το βράδυ αϋπνίας δίνοντας ένα παρόν στο μπλογκ μου, γιατί καλώς ή κακώς το διάλεξα κι αυτό να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Και για να μη γράφω μόνο δυσάρεστα βρε αδερφέ, ας υπάρχει κάπου και μια καταγραφή αυτών των τόσο λαμπρών ημερών εσωτερικής αρμονίας και δύναμης, γιατί μπορεί μια μέρα να τις αναπολώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Είμαι όμως τόσο καλά... Η καρδιά μου και ο νους μου είναι σαν τον τίτλο αυτού του post: an open highway...

"9 to 5 and 5 to 9

Ain't gonna take it, it's our time

We want the worldand we want it know

We're gonna take it anyhow"

Artist: Ramones

Song: We Want The Airwaves

Album: Pleasant Dreams (1981)

Καλό Ταξίδι, Rick Wright...

1943-2008: ένας ακόμα από την παρέα που κοίταξε στους μακρινούς γαλαξίες ενώ οι υπόλοιποι εξερευνούσαν τη Γη, ο άνθρωπος που τραγούδησε το Echoes, προγραμμάτισε τα controls του για την Καρδιά του Ήλιου...

"And no-one sings me lullabies

And no-one makes me close my eyes

And so I throw the windows wide

And call to you across the sky"

Artist: Pink Floyd

Song: Echoes

Album: Meddle (1971)

Μεσολόγγι

Το σινιάλο έπεσε και άλλη μια νύχτα στο Μεσολόγγι (το εξαρχειώτικο, ντε!) είναι ήδη στα σπάργανα. Αφορμή αυτή τη φορά τα γενέθλια της Μ - πάντα μια αφορμή μας ξεσηκώνει, για να το ξημερώσουμε πίνοντας και γλεντοκοπώντας. Πολλοί με έπιασαν και μου τα πρήξανε τελευταία, σε στιλ "τι κάνεις εσύ με αυτές;", "εσύ είσαι καλό παιδί", "εσύ έχεις σπουδές και επίπεδο" και λοιπά, σε ανάλογο πνεύμα (εδώ πέφτει κι ένα χασμουρητό, sorry).

Κι όμως, εγώ θεωρώ πως κάτι παραπάνω ξέρω. Γιατί τις χαρές της ζωής (και δη της νεανικής) δεν τις ζούνε μονάχα οι γραμματιζούμενοι - φημολογείται μάλιστα πως οι τελευταίοι τις γνωρίζουν μονάχα διαθλασμένες, από τα λογοτεχνικά βιβλία που καταναλώνουν. Τη ζωή δεν τη γνωρίζεις μονάχα από την ασφάλεια των αστικών (μας) σαλονιών και το χάσιμο στα βιβλία, τις ταινίες και τους δίσκους. Όση τέχνη και να καταναλώσεις, άμα δεν κάτσεις κάτω τον κώλο σου να σκονιστεί στο Μεσολόγγι (ενδεχομένως και σε άλλα μέρη), ανάμεσα στον εκεί κόσμο - που μπορεί να είναι ακόμα και προκλητικός για την κουλτούρα από την οποία προέρχεσαι - κάτι σου διαφεύγει. "Οι ζωγράφοι, οι ποιητές και οι μουσικοί γνώριζαν ανέκαθεν ότι η δημιουργικότητα ανθεί όταν οι ίδιοι συμμετέχουν στο χάος...η δημιουργικότητα που ενυπάρχει στο χάος μάς δείχνει ότι η πραγματική ζωή χρειάζεται κάτι παραπάνω" (F. David Peat & John Briggs, Μια Αιρετική Άποψη Για Το Χάος Στην Καθημερινή Μας Ζωή, εκδόσεις Τραυλός, 2001).

Φύγαμε για Μεσολόγγι λοιπόν! Εκεί που η νύχτα είναι πάντα μακριά, και το φιλί πιο μεθυσμένο και πιο γλυκό... Σκισμένα πράσινα all star, ετοιμαστείτε: this is your hour...

"Βorn from dust, in the gutters of this earth

Μaggots and leppers, is this hell or is this heaven?"

Artist: Cavalera Conspiracy

Song: Inflikted

Album: Inflikted (2008)

The Good Old (?) Days

Τον τελευταίο καιρό έχω νοσταλγήσει πολύ τις ημέρες εκείνες, όταν ήμουν πιτσιρικάκι, μέτραγα τις πενταροδεκάρες μου για να αγοράσω δίσκους και κατόπιν πέρναγα ώρες ατελείωτες περιπλανώμενος στα ταξίδια που με πήγαιναν. Τότε που ρούφαγα επίσης τα μουσικά περιοδικά και έλεγα πως αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω, να μοιάσω κι εγώ σε εκείνους τους δισκοκριτικούς οι οποίοι με συνεπαίρναν με τα κείμενά τους και να γράφω κι εγώ μια μέρα σε ένα περιοδικό.

Τώρα, μεγάλωσα και γράφω σε δύο μουσικά περιοδικά και είμαι αρχισυντάκτης σε ένα από αυτά. Το αν έμοιασα στους δασκάλους μου ή είμαι μια φτωχή απομίμηση εκείνων θα το κρίνει η ιστορία, πάντως το όνειρό μου το έκανα πραγματικότητα - και, όπως είπα, είμαι αρκετά μεγάλος πια ώστε να ξέρω καλά τι πολυτέλεια συνιστά κάτι τέτοιο. Έζησα πολύ ωραίες στιγμές πραγματώνοντάς το και, παρότι δεν μπορώ ούτε καν να ζήσω από αυτό οικονομικά, θεωρώ πως κέρδισα αμύθητα πλούτη, είτε λόγω ανθρώπων που γνώρισα και δέθηκα μαζί τους με δεσμούς ζωής, είτε λόγω καταστάσεων που έζησα και θα μου μείνουν αξέχαστες - γιατί, βλέπετε, το "επάγγελμα" είναι rock 'n' roll από μόνο του.

Δεν μετανιώνω στιγμή, λοιπόν, για τις επιλογές μου. Είμαι όμως ξαφνικά αντιμέτωπος με έναν τρομερό εφιάλτη, που ποτέ δεν περίμενα πως θα μου ξημέρωνε στην πορεία όλων αυτών. Ο κύριος αρχισυντάκτης έχασε τη μουσική... Έχασε εκείνο τo feeling του να ακούει και να ξανακούει δίσκους, να τους λιώνει στο παίξιμο, να τους κάνει δικούς του. Ακόμα και τους δίσκους που άκουσα και με ταρακούνησαν δεν βρίσκω χρόνο να τους ακούσω όπως θα ήθελα, όπως τότε. Και η επικαιρότητα ακόμα περνάει μπροστά από τα μάτια μου ως ένα χάος από στοιχεία, κυκλοφορίες και πληροφορία - ελάχιστα προλαβαίνω πια να ρουφήξω κάτι από την ουσία.

Πρέπει κάπως να ξαναβρώ τη μουσική, μέσα μου... Και να ξεμπερδέψω, επίσης μέσα μου, όλο το μπάχαλο των αισθηματικών μου. Λέτε να σχετίζονται κάπως όλα τούτα;

"I hate myself for loving you

Can't break free from the the things that you do

I wanna walk but I run back to you

Τhat's whyI hate myself for loving you"

Artist: Joan Jett & The Blackhearts

Song: I Hate Myself For Loving You

Album: Up Your Alley (1988)

Μάθημα Λαογραφίας - Παροιμίες

"Όποιος Πάει Για Μαλλί Βγαίνει Κουρεμένος"

"Όποιος Θέλει Τα Πολλά Στο Τέλος Χάνει Και Τα Λίγα"

και άλλες λαϊκαί παροιμίαι του λαού και του τόπου μας, οι οποίες σοφά περιγράφουν τις χθεσινοβραδινές μου περιπέτειες σε γνωστή πλατεία της Αθήνας, όπου εκτυλισσόταν γνωστό φεστιβάλ. Προς γνώση και συμμόρφωση.

Τώρα βέβαια, μεταξύ μας, εντάξει το προς γνώση, αλλά εκείνο το προς συμμόρφωση δεν το βλέπω να παίζει. Κρατάμε λοιπόν τη διάθεση ψηλά (έπεσε λιγάκι χθες, είναι η αλήθεια) και μπαγκάζια για νέες καλοκαιρινές περιπέτειες!

"Your beauty took my breath away, in awe all day

Your company was so relaxing, easy going ways

We saw the first signs of summer and springtime change

Walking barefoot along the sand, I hadn't planned to stay"

Artist: Ash

Song: Walking Barefoot

Album: Free All Angels (2001)

Τα Ήσυχα Βράδια

Ο τελευταίος καιρός κύλησε ήσυχα, αργά και όμορφα. Δεν έγιναν μεγάλες ανακατατάξεις, δεν είχαμε μετατοπίσεις, δεν ζήσαμε σεισμικές δονήσεις, δεν πετάξαμε στα ουράνια, ούτε τσακιστήκαμε στους γκρεμούς. Ευθύγραμμη ομαλή κίνηση το λένε στη Φυσική (που μου έχει, τελευταία, πάρει τα μυαλά), με κρίσεις επιτάχυνσης, θα πρόσθετα, τροποποιώντας τον κανόνα ώστε να ταιριάζει στη δική μου καθημερινότητα. Σιγά τη Φυσική ρε μεγάλε, θα μου πείτε, όλοι τα θυμόμαστε αυτά από το σχολείο. Εγώ πάντως δεν τα θυμόμουνα ούτε αυτά! Υπήρξα ντουβάρι από τα λίγα στις θετικές επιστήμες.

Δεν ξέρω αν βαρέθηκα. Αλλά σίγουρα άδειασα. Σίγουρα ανάσανα. Και ακόμα πιο σίγουρα φόρτισα. Ειδικά τις μέρες που πήρα το Αυτοκόλλητο και ροβολήσαμε προς τις θάλασσες του νότου. Εκεί με ξαναβρήκα. Αμέριμνο. Όλο ιδέες. Με όρεξη. Με πλάνα. Δοσμένον. Αδιάφορο και ανακουφισμένο που δεν έπαιζε γκομενικό σε αυτή τη φάση, γιατί το ηλιοβασίλεμα, το απέραντο γαλάζιο και τις παλαβές μου ιδέες ήθελα να τα φάω όλα μόνος μου. Χωρίς παρέα. Δεν σας έχει τύχει; Εμένα μου τυχαίνει συχνά, είμαι λίγο lone wolf, που λένε και οι Eels, αν και δεν φτάνω τον Ζαφ. Αυτός είναι ο αρχηγός-λύκος. Αν και τον τελευταίο καιρό η ζωή του έκανε τη χάρη(;) και τον έμπασε στα κόλπα.

Μετά το προηγούμενο post, όπου είχα ξαποστάσει για να γυαλίσω τα δικά μου ασημικά παρέα με τη Devon, έχω οπωσδήποτε ξανασαλπάρει. Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, δεν ξέρω - κάθε στιγμή είναι πάντως μια υπέροχη ευκαιρία. Αν το λένε οι Τρύπες, κάτι θα ξέρουν... Και φτάνει το καλό παιδί, ξαναείπα, και ως Ιανός που είμαι, έβαλα το άλλο μου πρόσωπο. Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, φίλε. Προς κάθε κατεύθυνση. Εντάξει, στο περίπου, εξαιρείται το Αυτοκόλητο και - ίσως - να εξαιρείσαι κι εσύ, Όπου Ξημερώσει, που σε αντιπαθεί το Σύμπαν όλο γύρω μου, αλλά εγώ... Για τους υπόλοιπους, απλά τα πράγματα: κανένας οίκτος και ποτέ δεύτερες ευκαιρίες. Μία παίζει - ή την αρπάζεις, ή τη χάνεις. Α, κι όταν λέμε Ιανός παραπάνω, τον Ρωμαίο εννοώ, έτσι; Όχι το πανάκριβο βιβλιοπωλείο όπου μαζεύονται όλοι οι έντεχνοι και αλληλολιβανίζονται παρέα με τους ιθύνοντες, που νομίζουν ότι επειδή πουλάνε βιβλία, τα γράφουν κιόλας...

Καλό μου έκανε αυτή η ανανέωση. Γιατί δεν άργησε να έρθει η νέα φουρτούνα. Πάντα έτσι δεν γίνεται άλλωστε; Έστριψε ήδη τη γωνία στο βάθος, η πουτάνα, και έρχεται φουριόζα προς τα εδώ. Τρέχουν τα σάλια της, της σιχαμένης. Και ως το τέλος της χρονιάς μπορεί να μας έχει πατήσει κάτω. Το μπορεί μπαίνει μόνο ως προς τον προσδιορισμό του πότε, χρονικά. Γιατί είναι σίγουρο ότι θα μας πατήσει κάτω. Είναι βλέπετε από τούτες τις φορτούνες. Αλλά τη μάχη θα τη δώσουμε, φίλε. Θα σταθούμε side-by-side και θα διατηρήσουμε τις θέσεις μας, μέχρι να μας γκρεμίσει. Γιατί αφού θα χάσουμε που θα χάσουμε βρε αδερφέ, μην πούνε ότι δεν ζήσαμε κιόλας, ε;

"We don't wanna fight
Because you tell us to
So watch your back when you attack us
We might just turn on you"

Artist: Cock Sparrer
Song: Watch Your Back
Album: Shock Troops (1982)

To Keep My Silver Shined...

Το καημένο το blog μου... Το παράτησα. Δεν έχω τον χρόνο που θα ήθελα γι' αυτό. Και με μισώ που γράφω σε αυτό κυρίως όταν είμαι σκασμένος ή λυπημένος, αντί να γράφω κι όταν είμαι χαρούμενος. Και πρέπει να σας πω, αν έχει μείνει κανείς πια που να επισκέπτεται αυτόν τον μπλογκότοπο, ότι τον τελευταίο καιρό υπήρξα συχνά και πολύ χαρούμενος.

Ειδικά μετά το βιβλίο, καθώς νομίζω ότι με αυτό έκλεισα τις υποχρεώσεις που είχα απέναντι στα όσα ονειρεύτηκα να κάνω στα 20 μου. Τώρα, στα 32 (χμ, δώδεκα χρόνια μετά δηλαδή...), έκανα πραγματικότητα όλα όσα ονειρευόμουνα να κάνω τότε. Για άλλους πιθανότατα να είμαι ένας εκκεντρικός άνθρωπος, δίχως πραγματικό προσανατολισμό. Αλλά εγώ είχα προσανατολισμό, ακόμα και αν ήταν λίγο χαοτικός και αβέβαιος ο χάρτης προς τα εκεί - τα υπερβολικά τακτοποιημένα πράγματα άλλωστε δεν είναι καλά κατά βάθος, γιατί κρύβουν ανείπωτες καταπιέσεις και αραχνιασμένους ιστούς από κόμπλεξ. Πάντως κρυφά, υπόγεια, μερικές φορές και δόλια - ναι, πρέπει να σας ομολογήσω ότι δεν είμαι το καλό παιδί που όλοι νομίζουν - περπάτησα όλη τη διαδρομή, με τρομερό πείσμα και με γερμανική, ρομποτική μεθοδικότητα (είμαι και r2-d2 άλλωστε!). Παρότι πέρασα τρεις πολύ μεγάλες και καθοριστικές τρικυμίες, που σε φάσεις κόντεψαν να με μεταμορφώσουν σε βίδες και σιδερικά. Τώρα έφτασε ο καιρός για νέα όνειρα, για νέες φιλοδοξίες, για το επόμενο. Ακόμα είναι υπό διαμόρφωση, ήδη όμως το επιτελείο στον νου και την καρδιά μου είναι εντατικά απασχολημένο με το ζήτημα...

Όμως, τώρα που τελείωσε η φιέστα και οι γιορτές και τα συγχαρητήρια και οι ομιλίες και τα χειροκροτήματα, έμεινα μόνος στη σιωπή ενός δωματίου με πράσινους τοίχους. Γιατί είμαι ένα πλάσμα αβυσσαλέο. Ένα ον που πλάστηκε τόσο από την αγάπη με την οποία άφηνε το μητρικό χέρι ένα μυρωδάτο νυχτολούλουδο στο μαξιλάρι του εκείνα τα αξέχαστα καλοκαίρια, όσο και από την αδυσώπητη σκληρότητα των απόγκρεμων βράχων στους οποίους γδάρθηκε στο διάβα της ζωής και - κυρίως - από τα άγρια βάθη της αστραφτερής θάλασσας στην οποία βούτηξε ο νους του εδώ και μια δεκαπενταετία, αναζητώντας τα βαθύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Και από τη μια μπορεί έτσι να λαχταράει τη ζωή εκείνη για την οποία τραγουδάει η Devon Sproule, με τα νόστιμα μούρα της Virginia να λεκιάζουν τα δάχτυλα των ποδιών σου και όλα τα συναφή, και από την άλλη μπορεί να χάνεται, σαν αλλοπαρμένος εξερευνητής, σε βάθη τόσο άγρια, που ούτε καν οι πιο στενοί φίλοι δεν επιθυμούν να ξέρουν για αυτά. Καθώς δε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου διαδραματίζεται στα δεύτερα, άντε μετά να βρεθεί άνθρωπος να σταθεί δίπλα μου και να αγαπήσει όλες αυτές τις τρομακτικές μου πτυχές, που με ωθούν να κάνω μακροβούτια στις "Βιβλιοθήκες της Κελαινώ" αυτού του πλανήτη.

Όμως, κάποτε κουράζομαι από τα μακρινά μου ταξίδια και αναζητώ εκείνη την ξένοιαστη, απλή, καθημερινή γαλήνη των μούρων της Devon Sproule και των νυχτολούλουδων της μαμάς. Όπως τώρα ας πούμε, στη σιωπή των πράσινων τοίχων μου, όπου ακούγεται μόνο ο ήχος των πλήκτρων του νέου μου laptop και η φωνή της Devon:

"Piles of fruit and a fully stocked bar

Money for a flight out west

Cute shoes, and a vintage dress

Big, new houses for all my relatives

I want to land in a tugging hand

A youthful bed, with a youthful plan

I want to wait and take my time

All my time, to keep my silver shined"

Artist: Devon Sproule

Song: "Keep My Silver Shined"

Album: Keep My Silver Shined (2007)

Πήρα τη σκυτάλη, Love & Poison...

Απαντώντας, με μεγάλη καθυστέρηση, στην Love & Poison πρόσκληση, να 'μαι κι εγώ:

"'Ενας ονειροκλέφτης", άρχισε, "κάνει ακριβώς αυτό που υπονοεί ο τίτλος του".

Κλέβει όνειρα.

Αρχικά, τη συντεχνία μας αποτελούσαν συνηθισμένοι κλέφτες.

(Michael Moorcock, Το Κάστρο Του Μαργαριταριού, μτφ. Θωμάς Μαστακούρης, Εκδόσεις Αίολος)

Σκυτάλη στους 323 BC, demonia, λόγια του αέρα, female darcy, kira

Η Ευτυχία Είναι Αυτό;

Ο κόσμος του πτυχιούχου μισθωτού, ειδικά σε ιδιωτική επιχείρηση, κρύβει τόσες τρύπες, ώστε δεν γίνεται, είτε σε κάποια θα πέσεις, είτε σε κάποια θα βολευτείς. Είναι μελετημένο φίλε μου. Ακόμα και κάτι που σου αρέσει να κάνεις, οι μηχανισμοί έχουν στηθεί και στη φυλάνε καραούλι στη γωνία, να δώσουν στον κώλο σου το σχήμα της καρέκλας όπου θα κάτσει. Και αν σου τύχει να ήσουν κάποτε και δεξιός σε αυτή τη ζωή, σου είναι και πιο εύκολο να τους αναγνωρίσεις αυτούς τους μηχανισμούς, piece of cake.

Σάββατο βράδυ λοιπόν, διέξοδος και καλά, επίφαση ελευθερίας, ελπίδα μιας νέας σελίδας για singles όπως (πλέον) κι εγώ, πάρτι, αλκοόλ να ρέει και τα λοιπά. Το κεφάλι κουδούνι στο πέμπτο τζιν τόνικ, οι ματιές και τα χαμόγελα κάμποσα αν σε έκανε η μαμά σου ομορφονιό και αν γυαλίζει πονηρά το ματάκι σου, τελικά όμως την κάνεις για το σπιτάκι σου μονάχα με αυτά. Δεν σου έκατσε καμία γκόμενα - ίσως γιατί πάχυνες και τριαντάρησες και δεν κάνεις πια για τις πιτσιρίκες που κυνηγάς να κουτουπώσεις, ίσως γιατί έχει παραγίνει περίπλοκο στις μέρες μας. Και έτσι, ό,τι επίπεδο και αν έχεις, λύκειο, ΤΕΙ, ΑΕΙ, ντοκτορά, καταλήγεις ντίρλα στις καντίνες και τα 24ωρα σαντουιτσάδικα, να ξοδεύεις τα λεφτά σου στα λίπη και στα σκατά, κάνοντας πλούσιους ανθρώπους με αδηφάγα, τελειωμένα βλέμματα, που εμπορεύονται αηδίες σε ακατάλληλες ώρες, ώστε να εκπληρώσουν το μικροαστικό τους όνειρο - αμάξι-μούρη, λουλούδια στον Γονίδη και σπιταρώνα στο Πόρτο Ράφτη. Λουκάνικα χωριάτικα, γύροι σκεπαστοί με γκούντα, προτηγανισμένες πατάτες, μελιτζανοσαλάτες Βεμ ή 17, μανιτάρια κονσέρβα και τυρί φέτα-ο-θεός-να-την-κάνει ψήνονται με χαμόγελο και το μάτι άγρυπνα επικεντρωμένο στα μεθυσμένα ευρώ σου. Και άμα έχεις και το κάτι παραπάνω σου έρχονται και στον χώρο σου, όπως σου έρχονται και τα θεϊκά μουνάκια, κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά (ή αγόρια, για άλλα γούστα) που κατά τα άλλα δεν θα άγγιζες ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι τα παίρνεις κι αυτά, τι νομίζεις, σαν να είναι πίτσες. Τόσα δίνω, πόσα θες; - και τα Lukozade στη γωνία, για να γλιστρήσει το λιπομπέικον πιο εύκολα στο λαρύγγι και να τονωθείς (και καλά), αλλά και για να βγάλει ο ελεεινός 24ωρος 1 ευρώ και 80 λεπτά παραπάνω, εκμεταλλευόμενος το τέλμα στο οποίο έπεσες.

Και μέσα σε τούτο το απερίγραπτο χάλι, έχεις μετά και τους «κουλτουριάρηδες», τους «έντεχνους», να σε ψέγουν γιατί ακόμα γυρνάς ως τα ξημερώματα, να παραπονιούνται για όλα και για όλους, ώστε να δικαιολογούν το ότι δεν βγαίνουν πια έξω και το γιατί θέλουν να τη βγάζεις σπίτι τους, με τις μακροχρόνιες σχέσεις τους σε προκάτ αγκαλιές, με πίτσα και με DVD στο μηχάνημα ή με κανά δίσκο από τα Μακρινά Ξαδέρφια, ο οποίος θα σου (ξανα)πεί, πιο ανέμπνευστα σε σύγκριση με πράγματα του παρελθόντος, για φεγγάρια, χιονονιφάδες, ουρανούς και πρωτοβρόχια. Και εσύ να σκέφτεσαι ότι λούμπα είναι κι αυτό, γιατί κανείς Ζερβουδάκης και κανένα Μακρινό Ξαδέρφι δεν μίλησε τη γλώσσα της πραγματικότητας εκεί έξω σαν τον «σκυλά» τον Μαζωνάκη: «έλα που δεν μπορώ πλέον να αντισταθώ σ’ αυτό το Gucci φόρεμα που φοράς και στον ρυθμό που απόψε βράδυ το κορμί σου κουνάς» - αυτό συμβαίνει εκεί έξω κύριοι, όχι οι ψευτο-έντεχνες ανοησίες. Και όταν σπας και γίνεσαι κομμάτια για πάρτη της και σου λείπει, δεν κάθεσαι να μυρίζεις το σεντόνι για να στοχαστείς γύρω από το άρωμά της και τέτοιες κοτσιρομαλακίες - γίνεσαι λιάρδα ως τα ξημερώματα και πριν το καταλάβεις «τέσσερεις πήγε, μου είπαν φύγε, φύγε από το μαγαζί, γιατί ήπια πάλι κι έκανα κεφάλι, κι έγινα κακό παιδί». Ίσως και τα δύο να είναι φτηνά, δεν αντιλέγω. Όμως τουλάχιστον το δεύτερο μιλάει για κάτι πραγματικό, δεν προσποιείται.

Μία είναι η λύση, η πραγματική επανάσταση, η ρήξη - αλλά ποιος την κάνει πράξη, έτσι όπως έχουν μπλέξει τόσο οι ζωές μας με ανάγκες, καλώδια και άλλα δεσμά του εδώ; Αγροτεμάχιο στο βουνό ή στη θάλασσα είναι η λύση, αναλόγως του γούστου. Παρτέρι με ζαρζαβατικά (πατατούλες, μελιτζάνες, ραπανάκια και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας - έφαγες πολύ κρέας στην ως τώρα ζωή σου, φτάνει), πνευματικά ενδιαφέροντα σε κανονικούς, ανθρώπινους ρυθμούς, απογευματινός καφές και κουβεντούλα με φίλους - φίλους, τονίζω, όχι γνωστούς - γαμίσια τρικούβερτα, με αίσθημα, χωρίς ρολόι και ταμπού, και φινάλε ζωής φυσικό σαν φτάσει εκείνη η ώρα - εσύ και το παρτέρι σου σε τρυφερό τετ-α-τετ.

Φτάνει η τόση πληροφορία, πλέον χάνεσαι, μέχρι να μάθεις ή να απολαύσεις κάτι έχεις φύγει με ένα κλικ αλλού - μεγάλη επανάσταση, ναι, όμως στο πρακτικό μέρος κάτι δεν πάει πια καλά εδώ. Φτάνει και ο «προχωρημένος» αστικός τρόπος ζωής, με το λιγότερο πράσινο, το περισσότερο τσιμέντο, και τα διάφορα Starbucks-Έβερεστ-Γρηγόρηδες να απειλούν να καταλάβουν ακόμα και την είσοδο της πολυκατοικίας σου - αν μπορούσαν, θα άνοιγαν και σε μια γωνιά του σαλονιού σου βάζω στοίχημα. Σαν πουλάκια σε ξώβεργες μας μαζεύει ο καπιταλισμός κι εμείς νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, επειδή σπάμε τη μέση μας για ένα μισθό ο οποίος ποτέ δεν μας φτάνει, επειδή ζούμε σε μεγάλες πόλεις με πληθώρα επιλογών για τις οποίες διαβάζουμε στο Αθηνόραμα και ποτέ δεν πάμε, επειδή έχουμε γρήγορο ίντερνετ και το τρώμε είτε ξοδευόμενοι σε έναν ωκεανό πληροφοριών, είτε βλέποντας τσόντες - teen sex, interracial sex, group sex, bisexual παρτούζες και ό,τι διάβολο σαχλαμάρα μας κατέβει στο κεφάλι.

Πολύ λάθος την έχουμε πάρει τη ζωή μας, πάρα πολύ, και ακόμα πιο λάθος έχουμε ιεραρχήσει τις πραγματικές μας προτεραιότητες. Έτσι δεν θα γίνει ποτέ κανείς μας ευτυχισμένος, ποτέ των ποτών…

"So much for the golden future, I can't even start

I've had every promise broken, there's anger in my heart

You don't know what it's like, you don't have a clue

If you did you'd find yourselves doing the same thing too"

Artist: Judas Priest

Song: Breaking The Law

Album: British Steel (1980)

In parties...

Από πάρτυ σε πάρτυ θα κυλήσουνε αυτές οι μέρες λοιπόν!

Πάρτυ χθες παρά τον χιονο-αποκλεισμό, πάρτυ σήμερα, πάρτυ το Σάββατο, χαμός φίλε. Πάλι κουδούνια θα γίνουμε στο ποτό - και παχαίνει το άτιμο - πάλι ρέστοι και ταπί θα μείνουμε από κολλαριστά...

Never mind...

Let the good times roll!!!

"You're being infected, it's just like the cold

A kiss on your lips, now you're taking control"

Artist: Paul Van Dyk featuring Rea Garvey

Song: "Let Go"

Album: In Between (2007)

Cult

Δεν ήμουν ποτέ φίλος του λεγόμενου ελληνικού cult κινηματογράφου της δεκαετίας του 1980. Για μένα cult σημαίνει ότι κάτι είναι χάλια, αλλά επειδή σε κάποιους γουστάρει το βαφτίζουν έτσι για να μην παραδεχτούν ότι είναι μάπα. Ούτε φίλος της Samantha Fox υπήρξα - των βυζιών της μόνο, σε καμία περίπτωση της φτηνής της pop.

Έλα όμως που τις προάλλες έπεσα πάνω στο trailer του Gagarin 205 (http://www.youtube.com/watch?v=HR7CT8PXWwo), για το 6ο Φεστιβάλ Ελληνικού Cult Κινηματογράφου το οποίο διοργανώνεται εκεί, με συναυλία της Samantha Fox. Και τρελάθηκα! Το μοντάζ, οι ανυπέρβλητες ατάκες, οι τόσο παρακμιακά 1980s σκηνές και η κακή φωτογραφία, σε συνδυασμό με τη Samantha να τραγουδάει το μεγάλο της hit "Touch Me" μου έκαναν κάτι. Με έπεισαν ότι ναι, ίσως σε όλη αυτή τη φάση να υπάρχει τουλάχιστον πλάκα, χάζι, κάτι τελοσπάντον.

Τρελές ατάκες ήταν οι εξής:

"το τζόβενο είναι ο γκόμενός σου, Ελενίτσα;" ρωτάει με ειρωνικό χαμόγελο ο Φαίδωνας Γεωργίτσης την έκπληκτη Ελενίτσα μπροστά στον εμφανώς αμήχανο πορνόγερο που τη συνοδεύει.

"βρωμο-τεντιμπόι! Γιατί δεν δουλεύεις ρε;", ο Κολλάτος (νομίζω) σε ρόλο αγανακτισμένου μικροαστού πατέρα πιάνει από το πέτο τον άσωτο γιο του.

και το ανυπέρβλητο:

"κι εγώ άντρας είμαι ρε μπάσταρδε, αλλά δεν πηδάω ζώα!" - χωρίς σχόλια!

Μετά από αυτά, να πάει να γαμηθεί και η κουλτούρα μου, και τα στεγανά περί ποιότητας κτλ. Έβαλα ως myspace song το "Touch Me"

και γουστάρωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κρίμα που εκείνη τη μέρα πρέπει να πάω να καλύψω τους Wishbone Ash...

"Hot & cold emotions confusing my brain

I could not decide between pleasure & pain

Like a tramp in the night I was begging you

To treat my body like you wanted to"

Artist (χμ, λέμε τώρα): Samantha Fox

Song: "Touch Me"

Album: Touch Me (1986)

Οκτώ Ουίσκι αργότερα....

Οκτώ ουίσκι αργότερα (Cardhu βλάκα, on the rocks, με μια φέτα πορτοκάλι - λες και πίνω άλλες μάρκες), στις πέντε τα ξημερώματα μιας μέρας μες το καταχείμωνο ξαναδιεκδικώ το δικαίωμα στο blog μου. Ελεύθερος πια και ασύδοτος για τα καλά, σε άδεια απολύσεως από τη μαλακία της θητείας (ναυτικό ξεναυτικό δεν ήταν για μένα η όλη φάση), δεμένος πισθάγκωνα από τα καθήκοντα μιας αρχισυνταξίας που ανέλαβα είτε γιατί είμαι φύση πεισματάρα και ατίθαση, είτε γιατί είμαι τρελός για δέσιμο, ακούω το κάλεσμα του Κώστα Κ. (323 BC) και επιστρέφω για να βρω το Patsiouri, τον Πάνα, τον Δημοσθένη και τον Frank B. (αλλά όχι πια τον Siddhartha - όχι άλλο κάρβουνο, παρακαλώ), να αφουγκραστώ Λόγια Του Αέρα, να γευτώ love & poison, να μυρίσω industrial daisies, και να συναναστραφώ demonia κορίτσια και την Tinkerbell τη θεά...

Γαμώ τα φθαρμένα πράσινα all-star μου, τις κολασμένες ροκιές του Σολίστα, τη φωνή του Αγγελάκα που θα με στοιχειώνει όσα χρόνια και αν περάσουν είτε Τρύπες τον λένε είτε "Όπως Ξυπνούν Οι Εραστές", τους Led Zeppelin, τον πρώτο, ανεπανάληπτο, δίσκο από Μωρά Στη Φωτιά, το σκοτάδι των Διάφανων Κρίνων, τα refrain των Ramones (και αν πέθαναν, αθάνατοι θα μείνουν) και την Amy Winehouse να παίζει στο repeat του μυαλού μου το "Back To Black" - κηδεία αδιεξόδων στη Νέα Ορλεάνη με πλήρη ορχήστρα. Γαμώ και την όμορφη και υπέροχη γκόμενά μου, που ούτε μια πίπα της προκοπής δεν μπορεί να μου πάρει (μη σοκάρεσαι χρυσή μου, τα έχεις κάνει κι εσύ αυτά), τα 8 κιλά που μου κατσικώθηκαν στον στρατό και τα μύρια όσα συνομωτούν για να μου βάλουν τρικλοποδιές, επέζησα και είμαι πίσω, over-stimulated και αλαζόνας όσο ποτέ - και ας έγινα κι εγώ σε κάποια φάση ΑΠΟΚΡΙΕΣ, όπως τόσα σοφά μου προφήτεψε ο σοφός Πίτυλος. Τώρα ρε πούστη, τώρα που ο ένας κρόταφος έβγαλε τις πρώτες του γκριζάδες, τώρα είναι η ώρα για ένα όλα ή τίποτα session με δεξιοτέχνες τζαζίστες, προτού γίνω κι εγώ ένας άσχημος σταφιδόγερος, μια καρικατούρα των όσων κορόιδευα, προτού να "fade away and radiate". Ας πέσω με 220 χιλιόμετρα στον τοίχο και ας γίνω πασχαλινή χαλκομανία, τουλάχιστον θα έχω τρέξει...

Επέζησα και είμαι πίσω, με το γαλαζοπράσινο των ματιών μου να λαμποκοπά όσο ποτέ, με επίγνωση των όσων πρόκειται να με πτοήσουν και τόσο rock n roll όσο δεν υπήρξα ούτε όταν ήμουν 16άρης και σας γαμούσα τα Λύκεια - "The pleasure is to play, it makes no difference what you say". Χριστόδουλοι, Ζαχόπουλοι, καραμανλοφιλελεύθεροι του κώλου, αναρχοπατέρες της πιο rock πλατείας του κόσμου, σοσιαλιστές α-λα-Γιωργάκης, μπάτσοι-συμπολεμιστές μιας Χρυσής Αυγής, φασίστες του Καρατζαφέρη (κάνε μου κι εμένα μια μήνυση Φύρερ του ΛΑΟΣ) και ροκάδες του 15-50 γύρισα από τους νεκρούς και απαιτώ ρεβάνς - και θα την πάρω, ο κόσμος σας να χαλάσει.

Ανασαίνω ξανά, ξαναρίχνω τα ζάρια, αρπάζω ξανά τη ζωή από το λαρύγγι. Και της ψιθυρίζω της πόρνης, έτσι όπως χτυπάνε οι φλέβες μου από το Cardhu και το rock n roll, πως είτε θα με ξεβράσει εκεί όπου θέλω, είτε θα την πνίξω σαν κουνέλι. Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους τους μπλογκόφιλους. Καλώς σας βρήκα ξανά!

"We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to black"

Artist: Amy Winehouse

Song: Back To Black

Album: Back To Black (2006)