Ξεκουράστηκα λίγο, ξαναβρήκα ρυθμό και έμπνευση στο γράψιμο (σου 'χω φτιάξει μια κάβα...2 βδομάδες αποχή από τις κριτικές θα κάνω με αυτήν!) για να ξανάρθω μετά και να πέσω στο χάος και στην ένταση.
Αυτό όμως δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι αυτό το αίσθημα σιχασιάς που αποκτάς για κάποιους ανθρώπους και τις κινήσεις τους. Που σε κάνει να βλέπεις μια νοητή γλίτσα, σαν αυτή του σαλιγκαριού, να μένει από όπου πέρασαν και άγγιξαν.
Για ανθρώπους σαν κι εμένα, το να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις δεν αποτελεί λύση. Έτσι την πάτησε και ο Martin Niemöller, τον οποίο μας θύμισε ο m_stelios, σχολιάζοντας το προηγούμενο post μου. Δεν τους βρίζω όσους συμβιβάζονται και κοιτάνε τη δουλίτσα τους (αν αυτό είναι το όριο της ανοχής-συνενοχής τους): αυτό είναι το μόνο εύκολο. Εύκολο όμως δεν είναι να ζήσεις στη φτώχεια και την αναξιοπρέπεια την οποία αυτή φέρνει, με λογαριασμούς και ίσως και κανά δάνειο να τρέχει. Κάνουν λάθος εκτίμηση, αλλά μόνο μακροπρόθεσμα και μόνο υπό όρους. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Η (όποια) επανάσταση δεν ήταν ποτέ προνόμιο των μη προνομιούχων. Μπορεί έτσι να την οραματίστηκε ο Μαρξ, παρέμεινε όμως τελικά ένα φιλοσοφικό όραμα ακόμα και για όσους ακολούθησαν τη δική του οδό.
Εγώ όμως δεν είμαι ακριβώς προνομιούχος, ούτε όμως και μη προνομιούχος. Κινούμενος εκεί στο ανάμεσα, δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη συμβιβασμού, ενώ η ιδιοσυγκρασία μου ούτε αποδέχεται να σκύψω το κεφάλι στη λαμογιά, ούτε και να γίνω κι εγώ ένας από τους κερδίζοντες από αυτήν. Γεμίσαμε απατεώνες, τσίπηδες, ηλίθιους, ανίκανους με κρίσεις μεγαλείου και μετριότητες. Ακόμα και όσοι διαμαρτύρονται, πόσες φορές δεν αποδεικνύονται ίδιοι; Για δείτε πολλούς από τους αναρχικούς και αριστερούς του σήμερα, για δείτε ποιοι είναι στην καθημερινότητά τους, πέρα από συνθήματα και δηλώσεις; Ο μόνος λόγος που διαμαρτύρονται είναι γιατί βρίσκονται έξω από τον χορό της διαφθοράς και πολύ θα θέλανε να είναι μέσα. Ξέρετε, αν το σύστημα δεν μας κάνει το χατίρι είναι διεφθαρμένο. Αν όμως μπορούμε να το διαφθείρουμε εμείς, ώστε να μας κάνει τη δουλίτσα μας, τότε είμαστε οι καλύτεροι και το σύστημα λειτουργεί...
Απέναντι σε ανθρώπους σαν και τους παραπάνω, οι αντοχές και οι ανοχές μπορούν και πρέπει να μειώνονται. Αρχής γενομένης από την καθημερινότητα του καθενός μας που μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό δίχως εφιάλτες για το εργασιακό μέλλον του - και φτάνοντας ως την κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης στέκει τόσο γυμνή, απαξιωμένη και ανεύθυνη. Και αν κάποιοι περιμένετε μια αλλαγή κυβέρνησης να αλλάξει την κατάσταση, είστε οικτρά γελασμένοι.
Ο μόνος τρόπος γι' αυτό είναι η σύγκρουση. Και η σύγκρουση με το ασύδοτο συμφέρον και την παγιωμένη εκμετάλλευση δεν γίνεται με δημοκρατικά αντανακλαστικά και διάλογο. Η ώρα της δημοκρατίας έρχεται όταν έχουν χτιστεί πράγματα τα οποία λειτουργούν σωστά και για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αν όχι για όλους. Η σύγκρουση για να ξαναμπούν στη θέση τους όσα βρίσκονται υπό διάλυση θέλει πουστιά, ενέδρα και σκληρότητα ανάλογη με Ρωμαίου αυτοκράτορα που ρίχνει στο Κολοσσαίο τους αντιπάλους του - με VIP εισιτήριο για τα θεάματα της αρένας... Κολοσσαίο δεν έχω βέβαια και αυτοκράτορας της Ρώμης δεν είμαι, όμως υπόσχομαι ανάλογες εμπειρίες στα "δικά μου" λαμόγια, για όσο με παίρνει και μπορώ εκεί όπου βρίσκομαι.
"Get out of our way or get took for a ride
We've just got violence in our minds"
Artist: Last Resort
Song: Violence In Our Minds (the Saxby version)
Album: Violence In Our Minds EP (1981)
