Του Παράλογου Η Θητεία

ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ

ΜΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΑ-ΔΥΟ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΞΑΝΑΣΥΝΕΒΑΙΝΕ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΞΑΝΑΣΥΝΕΒΗ.

ΠΑΩ ΕΚΕΙ ΛΟΙΠΟΝ

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΟΣΟ ΑΝΤΕΞΩ

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΩ, ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΜΙΛΑΩ. ΜΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΣΤΟΥΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ

ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΑΤΙΝΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΑΤΙΝΙ, ΑΠΟ ΤΑ 8 ΜΟΥ! ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΠΟΔΙΕΣ...

Α, ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΤΕ; Η ΤΟΤΑ ΔΕΝ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ... ΜΟΛΙΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΝΙΩΘΩ ΤΩΡΑ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΙΚΡΟΣ-ΜΙΚΡΟΣ, ΣΧΕΔΟΝ ΑΟΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ. ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΦΙΛΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ. ΜΗ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...

ΤΙ ΣΚΑΤΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΜΟΥ ΕΧΑΣΑ...

Rebellion On My Mind

Μια σκέψη πέρασε από τις ρομποτικές μου συχνότητες. Και έκατσε. Rebellion φίλε, ρεμπελιό, με πιάνεις;

Πλαφ! Γιουβετσοπλάφ!

ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, ΧΘΕΣ (συνέχεια από το Ουφ!):

Τελειώνω με τη συνέντευξη, πάω να βρω τον μαλάκα τον Βαγγέλη, μήνες είχα να τον δω, το μυαλό στην Τότα εντωμεταξύ, να μη ξεκολλάει με τίποτα. Με στήνει 45 λεπτά ο Βαγγέλης, ως συνήθως, (θέλει και επανάσταση μετά, τρομάρα του! Και να γινόταν, εκείνος θα αργούσε). Πίνουμε έναν καφέ, τα λέμε, πάω στο μαγαζί, βρίσκω το μωρό μου εκεί, με ένα χαμόγελο πλατύ - ναι! είχε διαβάσει το χαρτάκι τελικά!

Λοιπόν; τη ρωτάω. Έχω αγόρι, μου λέει. Κρεμάω τα μούτρα στενάχωρος εγώ (όχι ότι δεν το ήξερα, βέβαια, μουχάχα!). Τουλάχιστον καφέ θα μου κάνεις; ρωτάω. Ασφαλώς! μου λέει. Και καθώς μου τον έφτιαχνε με κοιτάει και μου λέει, πάντως έναν καφέ μπορούμε να τον πιούμε, δεν πειράζει. Φίλε! Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έχω καρδιά! Την ένιωσα να κάνει ντούπου-ντούπου, σαν παλιά αντλία, εκεί, κάτω από το αριστερό βυζί, ενώ μέσα στο μυαλό μου πέφτανε σερπατίνες και έπαιζαν αποκριάτικα hits (Mala Vida κτλ.). Τετάρτη έχω ρεπό, μου λέει. Γαμώ! λέω από μέσα μου και αμέσως μια σκατοφωνούλα ακούγεται μες το μυαλό μου: μα την Τρίτη πας φαντάρος! Και, μα τον Τουτάτη, κατάλαβα φίλε σε εκείνα τα δευτερόλεπτα γιατί οι Γαλάτες φοβούνται μόνο ένα πράγμα: μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Γιατί φίλε μιλάμε για κατακέφαλη, ούτε ο Ζιντάν δεν ρίχνει τέτοιες.

Τα ξερνάω όλα, για τον στρατό κτλ. Στενοχωρέθηκε; Ή εγώ θέλω να νομίζω έτσι; Είναι πολύ πιεσμένο το πρόγραμμά της τις άλλες μέρες, λέει. Δεν γίνεται δηλαδή; ξαναλέω, με εκείνο το ύφος του δαρμένου 101ου κουταβιού Δαλματίας. Άσε να δω και έλα αν θες πάλι αύριο.

ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΧΘΕΣ:

Ξυπνάω αλαφιασμένος, μαλάκα! λέω, θα πας φαντάρος (μα θα πας;) και δεν έχεις ετοιμάσει τίποτα. Στα αρχίδια μου, έχω deadlines, καταλαβαίνεις; Πότε θα βγουν όλα αυτά; Σήμερα πρέπει να παραδώσω. Πάνω που πάω να ξεκινήσω τηλεφωνάει το Μικρούλι. Βοήθεια, λέει, να πάω σπίτι της στις 14.00, να ανοίξω στον ηλεκτρολόγο, να φτιάξει τον θερμοσίφωνα, γιατί θα φύγει η Πριγκιπέσσα το Σαββατοκύριακο (Θεσσαλονίκη πάει, μη μασάς που εκείνη λέει Μονακό) και θα έρθει ο Eggman (γκου-κου-κου-τσου). Θα πάω, ΟΚ, αλλά να μηνύσεις του μάστορα να είναι 14.00 νταν εκεί, να μην τον κάνω κάστορα αλλιώς. Σκατά, 14.35 ήρθε ο μαλάκας και εμένα το άγχος μου βουνό, δεν θα προλάβω. Πήρα το Μικρούλι, το απείλησα. Όταν ήρθε ο μάστορας του είπα γεια, από ευγένεια, και τον άρχισα στο μπινελίκι. Και όταν φίλε μου είπε εκείνο το "χίλια συγγνώμη", άκουσε και άλλο μπινελίκι καπάκι. Εγώ φταίω, που είμαι ΛΙΓΑΚΙ οξύθυμος;

Εντωμεταξύ, είχα πάρει και φαγητό από έξω (από της Τότας, αλλά από την άλλη βάρδια). Και πάνω-πάνω ήταν ζεστό-ζεστό το γιουβέτσι που είχε παραγγείλει ο αδερφός μου (που είναι σκατοκαραβανάς, αλλά ας μην το πιάσουμε αυτό τώρα, εντάξει;). Και όπως τρέχω για το σπίτι φίλε μες το άγχος και ανεβαίνω κάτι σκαλιά για να κόψω δρόμο το νιώθω το σταράκι μου να μην πατάει καλά, χάνω ισορροπία, φεύγει η σακούλα μπροστά, βάζω χέρι να μην πέσω πίσω και τι παθαίνω ρε φίλε; Πλαφ! με τα μούτρα στο γιουβέτσι. Και δεν μου αρέσει και το γιουβέτσι. Σάλτσες, κριθαράκια παντού, χαρτομάντηλα να μην παίζουν, ο κόσμος να έχει πέσει κάτω από τα γέλια. Και το σπίτι να είναι ακόμα δέκα λεπτά περπάτημα. Κατάπια το διογκωμένο μου εγώ, κατάπια την περηφάνια μου, κατέβασα το κεφάλι και τα περπάτησα. Τι να κάνω; Στον δρόμο έκανα και το κινητό όλο σάλτσες, γιατί πήρα το Μικρούλι και το μπινελίκωσα, της είπα ότι αυτή και η Πριγκιπέσα η ξαδέρφη της φταίνε για όλα.

Καλά, εννοείται ότι το deadline χάθηκε (ποιος ακούει τώρα την

Αφέντρα...). Ακόμα δουλεύω. Μόνο που έφτασε φίλε η ώρα να πάω να ξαναβρώ την Τότα. Έτσι όπως μου έχει πάει η μέρα δεν το βλέπω να ακούω καλά πράγματα. Κι άλλο Πλαφ! θα πέσει. Χυλοπιτοπλάφ θα είναι αυτό...

ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, LATEST NEWS

Επειδή, λέει, είναι το αφεντικό σήμερα στο μαγαζί, να γράψω σε ένα χαρτάκι το νούμερό μου και να της το πασάρω στα κρυφά. Τώρα, μαλάκα Καρβέλα, για πες μου; Νιώθεις ακόμα Ο ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ;

OST: Matisse - Call Me Call Me (και επίκαιρο και ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ φίλε...)

Ουφ!

Ε, δεν μπορώ να πάω σπίτι μου. Γιατί με έχουν πιάσει τα γαμωδιαόλια μου τώρα και που να τα στριμώχνω σε τέσσερις τοίχους, άσε είναι και εύφλεκτα αυτά και μπορεί να έχουμε ανατινάξεις νυχτιάτικα. Και δεν έχω και μπαταρία στο κινητό να πάρω κανά τηλέφωνο τον μαλάκα τον sidd, που θα είναι ξύπνιος σίγουρα, δύο ώρες διαφορά έχουμε, είναι και κουκουβάγια αυτός.

Τη λένε Τότα. Ναι ρε, Τότα, τι γελάς ρε βλάκα; Θυμήθηκες το Τότις Ποιότης της διαφήμισης; Από το Παναγιώτα βγαίνει, εγκυκλοπαιδικά. Και κοίτα να σου πω τώρα τι παίζει με την πάρτη μου, εγώ δεν είμαι ιδιαίτερα αισθηματίας - να ξηγιόμαστε - δεν τον έχω τον ρομαντισμό στο αίμα μου, δεν τα πάω καλά με τα ερωτόλογα και τα λουλούδια τα θέλω σε γλάστρες, με ρίζες και χώμα - οι ανθοδέσμες κτλ. μου κάνουν σε νεκροταφεία. Παρόλα αυτά έχω κι εγώ ψυχή (ναι sidd, μαύρη σαν του άσσου μπαστούνι ίσως, αλλά ψυχή nevertheless) και όταν μου χτυπήσει την πόρτα ο χάχας με τα βέλη και τη φαρέτρα κάτι παθαίνω - γίνομαι βλάκας, αδέξιος και γυρίζω την Υπέρτατη Ταινία Καταστροφής γρηγορότερα και από τον Μίστερ Bean.

Λοιπόν την Τότα με το που την είδα, πάνε μέρες τώρα, έπεσα ξερός. Πήγα και πήρα τσίχλες από το περίπτερο σου λέω και εγώ τσίχλες δεν μασάω. Αλλά επειδή έχω κακή και βασανισμένη πείρα από τις σερβιτόρες (ρε πούστη, ερωτεύομαι ΔΙΑΡΚΩΣ σερβιτόρες τώρα που το σκέφτομαι), πήρα την πλάγια οδό και έμαθα ότι η Τότα έχει, λέει, δεσμά, τουτέστιν υπάρχει άλλος κτλ. Να τα μας, είπα, ε σιγά μη τέτοια γκόμενα 20άρα (κανόνισε να αρχίσεις πάλι τα σχόλια για τα πιπίνια εσύ sidd) και να είναι ωσάν την καλαμιά στη μπάρα, ε σιγά μη μου κάνει εμένα το Σύμπαν χατίρι. Στο σημείο αυτό θέλω να σας πω επίσης πόσο πολύ μισώ αυτό το αρχίδι τον Πάολο Κοέλο, αυτόν τον David Santos της λογοτεχνίας ντε, που έχει γράψει τον Αλχημιστή. Όχι μόνο γιατί είναι μετριότατος λογοτέχνης και βρωμοχριστιανός (αν προσβλήθηκε κανείς να πάει να σχολιάσει, εγώ, αχέμ, δεν βάζω comment moderation). Αλλά γιατί έχει πει φίλε το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία του πλανήτη (και μη μου τη βγαίνεις με πορτοκαλί τώρα, γιατί ιστορικός είμαι, κάτι θα ξέρω) - ότι φίλε άμα θέλεις κάτι πολύ το Σύμπαν συνομωτεί ώστε να το αποκτήσεις. Ενώ η αλήθεια είναι ότι το Σύμπαν συνομωτεί πάντα εναντίον σου και έτσι σου φέγγει μόνο όταν κοιμάται, κάθε τετραετία δηλαδή, που ο Θεός πάει και ψηφίζει Νέα Δημοκρατία (ο Διάβολος είναι πρώην ΚΚΕ Εσωτερικού, που έγινε ΠΑΣΟΚ).

Κάθε μέρα πήγαινα σαν τον βλάκα (είπαμε, γίνομαι βλάκας όταν με πιάνει) εκεί που δουλεύει και άφηνα πάντα μπουρμπουάρ και έπιανα όση κουβέντα μου επιτρεπόταν. Γιατί φίλε εκεί δουλεύουν και διάφοροι άντρες και το ξέρω ότι με μισούν, γιατί άντρας είμαι κι εγώ και ξέρω τι αίσχη σκέφτεται το κάτω κεφάλι τους. Ξέρω ότι ψοφάνε να τη ρίξουνε και ίσως και να έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά εγώ χέστηκα γιατί ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Και, χα!, δεν μπορείτε να φτύσετε στον καφέ μου Χατζηαβάτηδες (τι δηλαδή, όλο τον Καραγκιόζη θα βρίζουμε, δεν βαρεθήκατε;), γιατί τον καφέ μου τον φτιάχνει πάντα η Τότα!

Ε, σήμερα μου τον κέρασε. Ε, και μετά πήγα να πάρω και κάτι άλλο και πάλι δεν μου πήρε δεκάρα. Και πνιγόμουν στη δουλειά φίλε και αναστέναξε το κομπιούτερ στο ίντερνετ καφέ (έχει ίντερνετ καφέ από πάνω από εκεί που δουλεύει), αλλά εγώ έβγαζα δουλειά με απίστευτες ταχύτητες, γιατί σκεφτόμουν τι διάολο να κάνω, πώς να το παίξω, πώς να χτυπήσω εκείνο το Oscar Α΄ανδρικού ρόλου (Β΄στην περίπτωση, γιατί όπως είπα το Α΄ το έχει για την ώρα Ο ΑΛΛΟΣ). Μαλάκα, πας φαντάρος την Τρίτη! μου λεγε μια φωνή. Δεν θα προλάβεις να πεις κίμινο και θα σαι δούλος του ελληνικού κράτους. Ναι ρε πούστη, αλλά μέχρι την Τρίτη εγώ θα ζήσω την κάθε μου μέρα, θα τη ρουφήξω, θα τη στίψω, θα κάνω ό,τι μπορώ για να σταματήσω τον χρόνο. Και άμα τα καταφέρω με την Τότα ξέρεις τι θα κάνω την Τρίτη από τη χαρά μου; Θα βάλω το Battle Hymn των Manowar (ωχ, ποιος τον ακούει τώρα τον Νάνο, που του πρόσβαλα τους Therapy? τις προάλλες...) και θα φύγω, θα πάω στον γαμωστρατό ΣΑΣ being over the top of my vanguish pride και θα δούμε ποιος είναι πιο τρελός, εσείς ή εγώ; Το πολύ-πολύ, άμα πάτε να μου βάλετε τα δυο πόδια σε ένα άρβυλο, θα αρχίσω να πυροβολώ κι εγώ στον αέρα ή σε τίποτα τενεκέδια, να δω μετά, θα σας πάει το σκατό στην κάλτσα ναι ή όχι γαλονάδες;

Της έγραψα λοιπόν χαρτάκι. Με μια απλή ερώτηση: "θέλω να ανταποδώσω. Δέχεσαι ή να πάω στον Διάβολο;" (αυτόν που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, που είπαμε και παραπάνω). Αλλά φίλε δεν το είδε, λέει, γιατί πνιγόταν στη δουλειά. Και θα μου πει αύριο, λέει, συγγνώμη. Τώρα να το πιστέψω; Ε, δεν το πιστεύω, να σου πω. Αλλά το πιστεύω δεν το πιστεύω θα πάω αύριο, γιατί είμαι τρελός και παλαβός. Και μετά φίλε πήρα τους δρόμους και βρέθηκα σε άλλο ίντερνετ καφέ, ολονύχτιο, με μια τσάντα γεμάτη δουλειά. Και τότε φίλε με χτύπησε η κεραμίδα: το Σύμπαν θα με ξαναγαμήσει, θα μου ρίξει και αυτή την ανάστροφη, έτσι για να πέσει περισσότερο η ψυχολογία μου πριν πάω φαντάρος και να πάω εκεί ράκος, ένας κακομοίρης. Και παράτησα τη δουλειά και άνοιξα το blog και άνοιξα και το YouTube και άρχισα να παίζω φίλε την κομματάρα το Seventh Son Of The Seventh Son των Iron Maiden (ωχ, ο Νάνος θα με γαμήσει σου λέω), στην υπέρτατη live εκτέλεση από το Μπέρμιγχαμ το 1989, στη Seventh Son tour (άμα δεν το έχεις δει sidd, χάνεις). Και θέλω να αλαλάξω ότι "this is my hour" αλλά ο τελευταίος που το είπε αυτό, ο Μάγος-Βασιλιάς της Άνγκμαρ, κατάλαβε μετά ότι είχε κάνει μεγάλη μαλακία: γιατί ήταν όντως η ώρα του, πλην όμως η στερνή του (βλέπουμε και καναν Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών σε extended version).

Άντε βγάλε άκρη εσύ τώρα... Και έχω και έναν τόνο δουλειά φίλε στο μεταξύ...

ΥΓ: Φαντάσου μαλάκα η Τότα να διαβάζει blogs και να διαβάσει και αυτό! Μαααλάαακααα...

Τι Δουλειά Κάνεις r2-d2?

Η Άννα έμεινε με μια απορία, διαβάζοντας το Μακεδονικό. Απορίες έχει και το φοβερό patsiouri. Οπότε για δούμε, τι μπορεί να κάνει ένα εφευρετικό μοντέλο R2-D2 (κλάσης astromech droid) για εσάς;

Το ξέρω ότι στο σχολείο η ιστορία ήταν το χειρότερό σας μάθημα. Γιατί στην Ελλάδα ιστορία είναι αποστήθιση χρονολογιών και ονομάτων. Τι; Δεν ήξερες πώς λέγανε τον αδερφό του Καποδίστρια; Και δεν ξέρεις ότι η τάδε συνθήκη υπογράφηκε ξέρω γω στις 25 Νοεμβρίου 1774; Είσαι ανιστόρητος, κόπηκες κτλ. Αυτή είναι η αντίληψη του ελληνικού σχολείου και πανεπιστημίου για εκείνο το μάθημα που πάνω από όλα θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε και να ρωτάμε ενοχλητικές ερωτήσεις για τη φύση του ανθρώπου. Αντί για αυτό μας σερβίρουν τον μεγάλο ύπνο. Ιστορία δεν είναι χρονολογίες και ονόματα "μεγάλων" ανδρών. Είναι να μπορείς να καταλάβεις γιατί σε μια δεδομένη συγκυρία συνέβησαν όσα συνέβησαν. Αν μπορείς να μου εξηγήσεις το γιατί, χέστηκα αν δεν θυμάσαι με ακρίβεια τη χρονολογία και τα ονόματα των τρίτων ξάδερφων των πρωταγωνιστών. Για να σας το πω και πιο απλά, με τα λόγια της σπουδαίας Κατερίνας Γώγου, "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΣΙΧΤΙΡΙ ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ".

Επειδή εμένα μου άρεσε λοιπόν αυτή η ιστορία, πήγα για μεταπτυχιακά στην Αγγλία, μια χώρα όπου η ιστορία δεν αντιμετωπίζεται ως συλλογή χρονολογιών. Κάτι έπρεπε άλλωστε να κάνω αφού τελείωσα τη σχολή. Και βρέθηκα στο Liverpool και τελικά έκατσα και για διδακτορικό (έγινα ειδικός γιουγκοσλαβολόγος, εξού και το άρθρο για το Μακεδονικό) και γνώρισα και τον siddhartha (τώρα για καλή ή κακή του τύχη, ρωτήστε τον ίδιο ή περιμέντε τη νεκροψία) και το Μικρούλι, που λέει ο τελευταίος, το οποίο ακόμα δεν έχει ανοίξει blog.. Αλλά ξέρεις ρε φίλε, εμένα το μυαλό μου ήταν πάντα στα καλλιτεχνικά, στη μουσική. Και παρότι μου έκοβε και ήμουν εξαιρετικά οργανωτικός και μου άρεσε και η ιστορία, βαριόμουνα αφάνταστα τους μίζερους διαδρόμους των πανεπιστημίων, χασμουριόμουνα στα συνέδρια και έπαιρνα παροιμιώδεις ανάστροφες (είμαι πολύ τσαντίλας και η γλώσσα μου δεν γνωρίζει φραγμούς, ρωτήστε και τον sidd) με την εμμονή των πανεπιστημιακών να αναλύουν μικρολεπτομέρειες που δεν αφορούν σχεδόν κανέναν, αδιαφορώντας για το τι είδους παιδεία προσφέρουν. Ποιος ρε κερατάδες "συνάδελφοι" έχει ανάγκη για βιβλία γραμμένα με στόμφο, γεμάτα λεπτομέρειες ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΒΑΡΙΕΜΑΙ, από τις σελίδες των οποίων λείπει απελπιστικά η απλότητα, η σαφήνεια, οι καθαρές εξηγήσεις, η μεγάλη εικόνα; Ξεχάσατε ότι πάνω από όλα πρέπει να είστε δάσκαλοι, να μπορείτε να εξηγήσετε όλα αυτά τα λαβυρινθώδη που μελετάτε με απλά λογάκια. Γίνατε "ειδικοί", "προφεσόροι", θρέψατε κοιλιές από τα κοινωνικά κονσομασιόν, γίνατε λακέδες πολιτικών κομμάτων, αφήσατε τις καρέκλες να δώσουν σχήμα στο μυαλό σας.

Έκανα που λέτε διδακτορικό, έτσι από φιλοδοξία, έτσι για να δω αν μπορώ να το κάνω. Και για να το τρίβω τώρα στη μούρη όλων των παραπάνω, όταν θα προσπαθούν να φράξουν τη γλώσσα μου ή να με παρακινούν να γίνω πιο "διπλωμάτης". Η ιστορία έχει να κάνει με την αλήθεια. Και μπορεί η αλήθεια να είναι δύσκολο και πολύπλοκο πράγμα, αλλά ξεχωρίζει από τα ψέματα. Όπως ξεχωρίζει ένα αληθινό "σκυλοτράγουδο" από κάτι "ποιητικά" έντεχνα, που μας λένε για ψυχές, αστέρια και λοιπά καλολογικά, αν με πιάνετε. Και αφού το έκανα το διδακτορικό, ακολούθησα την καρδιά μου, που πάντα βρισκόταν πιο κοντά στον Αγγελάκα, στους Τρύπες, στα Μωρά Στη Φωτιά, στους Pink Floyd, στους Στέρεο Νόβα, στους Ramones, στους Led Zeppelin και στην πλατεία Εξαρχείων (ωπ! καλώς τους εγκεφάλους της αντιτρομοκρατικής, που θα με βάλει τώρα και εμένα στα πιθανά μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Άντε πηδηχτείτε, James Bond της δεκάρας). Τώρα λοιπόν κάνω μια δουλειά χωρίς κοινωνικό πρεστίζ, χωρίς ένσημα, και με λίγα χρήματα, για την οποία πρέπει διαρκώς να απολογούμαι στους γύρω μου. Μια δουλειά που έχει περιπέτεια, κίνηση, ζωντάνια, μουσική και κάνει τα πράσινα All-Star μου να τρυπάνε από τα ατέλειωτα πέρα-δώθε. Οι γκόμενες δεν με γουστάρουνε (τις γουστάρω μόνο εγώ) - έχω τα looks, αλλά δεν έχω αμάξι, δεν βγάζω φράγκα, είμαι δύσκολος άνθρωπος, καταλαβαίνετε τώρα. Οι γκόμενοι πάλι με γουστάρουνε, αλλά συνήθως δεν γουστάρω εγώ αυτούς. Τουλάχιστον γουστάρω εγώ εμένα. Κάτι δεν είναι και αυτό;

Και γιατί πήγες και σπούδαζες τόσα χρόνια τότε; με ρωτάνε συχνά. Κρίμα τα λεφτά και τα χρόνια βρε παιδί μου. Τι απύθμενα ηλίθια άποψη... Σπούδασα για την πάρτη μου, για να ανοίξω τα στραβά μου. Πρέπει ντε και καλά να το συνδέσω με την παραγωγή, να το εξαργυρώσω; Αν προκύψει κάτι δεν θα πω όχι. Αλλά δεν θα μπω στα γρανάζια του ακαδημαϊκού συστήματος για να το κάνω, δεν θα γίνω χαμάλης κάποιας καθηγήτριας-μεγαλοκατίνας της Παντείου (ντινγκ-ντονγκ, για ποια καθηγήτρια με επώνυμο ζαρζαβατικού να χτυπάει άραγε αυτή η καμπάνα;), ούτε θα κάτσω να γράφω άρθρα χωρίς να έχω κάτι να πω, απλά επειδή πρέπει να συντηρείται μια βιομηχανία "επιστημονικών περιοδικών", όπου οι "ειδικοί" συναγωνίζονται στο ποιος θα γράψει περισσότερες άγνωστες λέξεις στον μέσο άνθρωπο. Αυτό δεν είναι παιδεία, είναι ΚΑΤΑΝΤΙΑ και ΣΙΧΑΜΑΡΑ.

Ξέρω ότι δεν σας απάντησα τι ακριβώς δουλειά κάνω. Αλλά ελπίζω να σας έδωσα μια ιδέα. Κατάλαβες patsiouri μου γιατί δεν χωνεύω τους ανθρώπους γύρω στα 30 που δεν τους γουστάρει ο Αγγελάκας;

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΕ 10 ΒΗΜΑΤΑ

(για μια ιστορική επισκόπηση, δες το blog του siddhartha)

1) Η Μακεδονία είναι ελληνική;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Ελληνικό είναι ένα τμήμα μόνο της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, η λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου. Έχει και η Βουλγαρία ένα τμήμα (Μακεδονία του Πιρίν) και το υπόλοιπο καταλαμβάνεται από τα λεγόμενα «Σκόπια» (πιο αναλυτικά, δες στον siddhartha). Αυτό σημαίνει ότι το σύνθημα «η Μακεδονία είναι ελληνική» είναι πέρα για πέρα αποτυχημένο - και είναι και ιμπεριαλιστικό.

2) Μα δεν απελευθερώσαμε τη Μακεδονία από τους Τούρκους με τον Παύλο Μελά και τον Μακεδονικό Αγώνα;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Τη Μακεδονία δεν την απελευθερώσαμε, το σωστότερο είναι πως την κατακτήσαμε. Ο Μακεδονικός Αγώνας δεν είναι παρά μια στυγνή προπαγάνδα, που δικαιώνεται - αν δικαιώνεται - μονάχα επειδή αφενός ζούσαν εκεί πληθυσμοί με ελληνική συνείδηση και αφετέρου γιατί και οι υπόλοιποι γείτονές μάς ασκήσανε ακριβώς την ίδια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, στην ίδια χρονική περίοδο. Και στην πολιτική δεν έχει χώρο για καλά παιδιά και ηθικές συμπεριφορές σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλο όμως αυτό, η ιστορική αναγκαιότητα να πράξουμε έτσι, και άλλο το παραμύθι περί Απελευθέρωσης.

3) Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες;
Τελικά ήταν.
Αιτιολόγηση: Για πολλά χρόνια υπήρχαν αμφισβητήσεις, έλεγαν π.χ. ότι μπορεί η αυλή και η αριστοκρατία να ήταν εξελληνισμένοι, αλλά δεν μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι για τον απλό λαό. Αλλά η ανακάλυψη (1986) μιας πινακίδας με μια κατάρα γραμμένη στη λαϊκή γλώσσα της εποχής, πιστοποίησε ότι η μακεδονική διάλεκτος ήταν σαφέστατα ελληνική. Αξίζει να σημειωθεί ότι την εποχή που κάναμε τη μεγάλη φασαρία με το Μακεδονικό ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ της πινακίδας. Δημοσιεύτηκε το 1993. Πράγμα που σημαίνει ότι φωνάζαμε για αυτά τα πράγματα από καθαρό συναισθηματισμό και εθνικισμό, όχι βασισμένοι σε επιστημονικά τεκμήρια.

4) Οι «Σκοπιανοί» έχουν κάποια σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Πρόκειται για Σλάβους, πληθυσμό που μετακινήθηκε στα Βαλκάνια τον 6ο μ.Χ. αιώνα, όταν πλέον δεν υπήρχαν πια οι αρχαίοι Μακεδόνες ως διακριτός πληθυσμός.

5) Εμείς έχουμε κάποια σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες;
Άγνωστο.
Αιτιολόγηση: Οι σημερινοί Έλληνες είναι προϊόν των εκτεταμένων επιμειξιών οι οποίες ξεκίνησαν από την υποταγή της αρχαίας Ελλάδας στη Ρώμη, συνεχίστηκαν κατά την περίοδο που λέμε βυζαντινή και ολοκληρώθηκαν κατά την Τουρκοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα και αν υπάρχει κάποια βιολογική συνέχεια σε κάποιους από εμάς, αφενός είναι αδύνατον να πιστοποιηθεί και αφετέρου κάτι τέτοιο είναι και μάταιο. Η ιστορία ΔΕΝ καθορίζεται με βάση τη βιολογία. Αποτελεί θεμελιώδες λάθος μια τέτοια προσέγγιση.

6) Οι «Σκοπιανοί» είναι λαός; Ή αποτελούν κατασκεύασμα;
Είναι, δεν αποτελούν κατασκεύασμα.
Αιτιολόγηση: Και μόνο το ότι νιώθουν ως ξεχωριστός λαός αρκεί για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Συν τοις άλλοις, έχουν να επιδείξουν μια γλώσσα με διαφορές τόσο από τη Σερβική, όσο και από τη Βουλγαρική. Η Βουλγαρία δεν τους αναγνωρίζει ως ξεχωριστό λαό. Η δική μας θέση δεν ήταν επίσης ποτέ υπέρ αυτής της κατεύθυνσης.

7) Τελικά πιο είναι το πιο σωστό όνομα για τους «Σκοπιανούς» και τα «Σκόπια»;
Σλαβομακεδόνες και Σλαβομακεδονία.
Αιτιολόγηση: Περιγράφει τέλεια το τι είναι οι άνθρωποι αυτοί: σλαβικής καταγωγής πληθυσμοί, με μακραίωνη παρουσία στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.

8) Γιατί η Ελλάδα επιμένει τόσο πολύ στην άποψη ότι αποτελούν κατασκευασμένη εθνότητα από τον κομμουνιστή ηγέτη Τίτο;
Γιατί έχει λερωμένη τη φωλιά της.
Αιτιολόγηση: Η Ελλάδα φιλοξενούσε ευάριθμους πληθυσμούς Σλαβομακεδόνων μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (ιδιαίτερα στον νομό Φλώρινας), τους οποίους ήθελε ντε και καλά να αφομοιώσει. Στην προσπάθεια αυτή απέτυχε. Ο Βενιζέλος αναγνώριζε ότι υπήρχε σλαβική μειονότητα στη δυτική Μακεδονία, αλλά τους θεωρούσε Βούλγαρους. Ο Εμφύλιος και η ενθουσιώδης συμπαράσταση των Σλαβομακεδόνων στο ΚΚΕ έδωσε στο ελληνικό κράτος την πρόφαση που ήθελε ώστε να ξεφορτωθεί τον κύριο όγκο αυτών των ανεπιθύμητων. Και πάλι όμως απέμειναν κάποιοι αριθμοί Σλαβομακεδόνων στην Ελλάδα, στους οποίους όμως δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό μειονοτικό δικαίωμα. Αντιθέτως, η Ελλάδα υιοθέτησε έκτοτε την επίσημη άποψη ότι ήταν μια χώρα χωρίς μειονότητες. Αναγνώρισε απλώς την ύπαρξη μιας γλωσσικής ιδιαιτερότητας σε τμήματα της δυτικής Μακεδονίας. Με την άποψη αυτή συμπαρατάχθηκε τελικά και το ΚΚΕ (1956), για λόγους πολιτικών συμφερόντων.

9) Δηλαδή σήμερα υπάρχει ακόμα σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα;
Άγνωστο
Αιτιολόγηση: Η απάντηση σε αυτό δεν είναι εύκολη. Το να είναι κανείς δίγλωσσος, να μιλάει δηλαδή και Ελληνικά και Σλαβομακεδονικά, δεν αποτελεί ένδειξη εθνικού προσδιορισμού, μπορεί π.χ. κατά τα άλλα να αισθάνεται Έλληνας. Μόνο αν υπάρξουν συνθήκες απόλυτης ελευθερίας για το θέμα θα μπορέσουμε να δούμε αν υπάρχουν άνθρωποι που πράγματι δε νιώθουν Έλληνες, διότι δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι υφίσταται και σλαβομακεδονική προπαγάνδα. Γιατί οι γείτονές μας πάσχουν και αυτοί από την αρρώστια του παλαιού τύπου εθνικισμού, όπως άλλωστε και όλοι οι Βαλκάνιοι.

10) Αληθεύει ότι μας πούλησαν οι ξένοι στο Μακεδονικό τη δεκαετία του 1990;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Τα έκαναν μαντάρα, αναμφίβολα, αλλά δεν υπήρχε η γνωστή σκοτεινή συνομωσία εναντίον μας που φαντασιώνονται κομμουνιστές και ακροδεξιοί. Οι ξένοι απέτυχαν να καταλάβουν το πόσο περίπλοκο ήταν το ζήτημα, γιατί πολύ απλά δεν είναι τόσο πληροφορημένοι όσο τους θεωρούμε. Γενικά τα έκαναν σαλάτα στη Γιουγκοσλαβία, όχι ειδικά στο Μακεδονικό. Αυτοί που μας πούλησαν είναι οι λεγόμενοι «ήρωες». Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς, που τώρα ξανακατεβαίνει στη Μεσσηνία με τη Νέα Δημοκρατία, ο Μιλτιάδης Έβερτ και οι λοιποί «ανησυχούντες για τα εθνικά». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν έτοιμοι να συμφωνήσει με την κυβέρνηση Γκλιγκόροφ στο όνομα Σλαβομακεδονία, όταν οι παραπάνω κύριοι απείλησαν ότι θα τη ρίξουν, αν παραχωρηθεί το δικαίωμα χρήσης του όρου Μακεδονία. Που, όπως είδαμε, εμείς δεν κατέχουμε το copyright. Σήμερα αν υπογράφαμε συμφωνία που θα αναγνώριζε τη χρήση του ονόματος Σλαβομακεδονία θα το πανηγυρίζαμε ως «εθνικό θρίαμβο».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (στον δρόμο που χάραξε ο Anasazi!)

• Tάσος Κωστόπουλος, Η Απαγορευμένη Γλώσσα: Κρατική Καταστολή των Σλαβικών Διαλέκτων στην Ελληνική Μακεδονία (Αθήνα: Μαύρη Λίστα, 2002)
• Douglas Dakin, Η Ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923 [1972], 3η εκδ., μτφ. Α. Ξανθόπουλος (Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 1989)
• Douglas Dakin, Ο Ελληνικός Αγώνας στη Μακεδονία 1897-1913 [1966], μτφ. Ιωάννης Δ. Στεφανίδης και Ξένια Κοτζαγεώργη (Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη, 1996)
• Βασίλης Κ. Γούναρης, «Οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας: Η Πορεία της Ενσωμάτωσης στον Ελληνικό Εθνικό Κορμό, 1870-1940», στο Το Μειονοτικό Φαινόμενο στην Ελλάδα: Μια Συμβολή των Κοινωνικών Επιστημών, επιμ. Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης και Δημήτρης Χριστόπουλος (Αθήνα: Κριτική, 1997), σελς. 73-118
• Loring M. Danforth, Η Μακεδονική Διαμάχη: Ο Εθνικισμός σε Έναν Υπερεθνικό Κόσμο [1995], μτφ. Σπύρος Μαρκέτος (Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 1999)
• Andrew Rossos, «Incompatible Allies: Greek Communism and Macedonian Nationalism in the Civil War in Greece 1943-1949», Journal of Modern History, Vol. 69, No. 1 (1997), σελς. 42-76
• Olivier Masson, «Ancient Macedonian Language», στο The Oxford Classical Dictionary [1996], 3η εκδ., επιμ. Simon Hornblower και Antony Spawforth (New York: Oxford University Press, 2003), σελς. 905-906
• Horace Lunt, «Some Sociolinguistical Aspects of Macedonian and Bulgarian», στο Language and Literary Theory, επιμ. Benjamin Stolz, I. R. Titunik και Lubomir Dolezel (Ann Arbor, MI: Michigan Slavic Publications, 1984), σελς. 83-132