"Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»."
Αυτά τα αναπάντεχα για τους ήσυχους νοικοκυραίους έγραφε πριν κάποια χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν, επί "σοσιαλιστικών" ευαισθησιών, ένας αστυνομικός ξάπλωνε κατάχαμα ένα έφηβο παιδί - τον Μιχάλη Καλτεζά. Ένα όνομα που πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως πέρασε και η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής πριν από αυτόν - αυτοί επί "φιλελεύθερων" μεταπολιτευτικών ευαισθησιών. Και κατέγραψε κι άλλα η ιστορία: την τελική αθώωση του δολοφόνου του Καλτεζά και τη μη εύρεση κανενός υπευθύνου για τα άλλα δύο νέα παιδιά - κι ας ήταν η ιατροδικαστική διάγνωση "θάνατος από γκλομπ" για την πρώτη και "από πυροβόλο όπλο" για τον δεύτερο. Βάζετε στοίχημα ότι, κάποια χρόνια μετά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα βρίσκεται στο ίδιο χρονοντούλαπο, ασχέτως του τελικού πορίσματος για τον δολοφόνο του; Δεν έχει ήδη δρομολογηθεί η πορεία, έτσι που όλοι αρχίζουμε να ξεχνάμε το περιστατικό και οργανωνόμαστε σε στρατόπεδα; Ας δούμε όμως λίγο πιο κοντά αυτά τα στρατόπεδα, πριν αρχίσουμε να πετροβολούμε ο ένας τον άλλον...
Στρατόπεδο#1: Οι αναρχικοί των Εξαρχείων. Ομολογώ πως τα χρόνια τα οποία πέρασα "μεγαλώνοντας" πνευματικά στα Εξάρχεια με έφεραν αρκετά κοντά στην κουλτούρα τους. Αν και είμαι μικρός για να έχω ζήσει τις παλιές εποχές, κάτι θυμάμαι από τα χρόνια που ενώ εκείνοι συμμερίζονταν τις rock ανησυχίες φυντανιών σαν κι εμένα οι Αριστεροί μόλις που άρχιζαν να κόβουν εκείνη την καραμέλα περί "Δυτικών καπιταλιστικών μουσικών προϊόντων" - κι αυτό καθόρισε τελικά τη σχέση μου με την Αριστερά μια και καλή, ως μια σχέση μόνιμης καχυποψίας απέναντι στον κατ' αυτήν ορισμό του "προοδευτικού". Μεγαλώνοντας θαύμαζα τα συχνά πανέξυπνα συνθήματά τους στον τοίχο, τα οποία είχαν ρε γαμώτο κάτι να πούνε, σε αντίθεση με τα άλλα, τα κοκκινογραμμένα, και την ξύλινη γλώσσα τους. Και θαύμασα επίσης τη γνήσια τσιγγάνικη αίσθηση της ελευθερίας ορισμένων από αυτούς, παρότι δεν συμμερίστηκα ποτέ την ουτοπική τους ιδεολογία. Παράλληλα, βέβαια, είδα και την άλλη τους πλευρά: χουλιγκάνια με κατ' όνομα μόνο ιδεολογία, προβληματικά άτομα που στις "μάχες τους με το σύστημα" καλύπτανε χρόνια ψυχολογικά προβλήματα, τυραννικούς αρριβίστες οι οποίοι λειτουργούσαν στους κατά τα άλλα αυτόνομους πυρήνης ως δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες - και διάφορα τέτοια, που με έκαναν να τηρώ πάντοτε αποστάσεις από την πολιτική κουλτούρα του αναρχισμού και των γνήσιων κουκουλοφόρων (γιατί υπάρχουν και οι γιαλαντζί).
Στρατόπεδο #2: Η Αριστερά. Από τη μία, το απολιθωμένο ΚΚΕ. Το οποίο μεθοδικά, μόνιμα, σταθερά, καταδικάζει και καταδιώκει ό,τι δεν ελέγχει. Επανάσταση είναι βλέπετε μονάχα ότι φέρει την έγκριση του Κόμματος και της Γραμματείας του - αυτοί ξέρουν για τον λαό πριν από αυτόν, όπως ξέρανε άλλωστε και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., στη Ρουμανία ή τη Μοζαμβίκη και ξέρουν και τώρα σε κάτι χώρες σαν τη Βόρεια Κορέα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΡΙΖΑ-Συνασπισμός. Το κόμμα του "ναι μεν, αλλά", που συμφωνεί ότι διαφωνεί μα σπάνια προτείνει και περισσότερο ασχολείται με το πού φυσάει ο "εναλλακτικός" άνεμος για να πάει κι αυτό εκεί και να μαζέψει κανά κουκί για το επόμενο μέτρημα της κάλπης. Άνοιξε η όρεξη για υπουργεία και καρέκλες (μήπως και μίζες, σύντροφοι;) και φάνηκε το οπορτουνίστικο πνεύμα πολλών εκεί μέσα, πίσω και πέρα από το νεανικό look του Τσίπρα. Από πότε πουλάκια μου τρέφετε συμπάθεια εσείς για τους αναρχικούς; Και πώς και δεν είχατε κάτι άλλο να προτείνετε τώρα που ξέσπασε η βία, όταν υποτίθεται ότι είστε μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεστε από κοντά όσους ασφυκτιούν; Καλά να πάθετε τώρα, γιατί ο οπορτουνισμός σας ούτε τους αναρχικούς ξεγέλασε (σας έχουν άλλωστε ζήσει στα στενά και σας ξέρουν), αλλά και τους προοδευτικούς νοικοκυραίους που ελπίζατε να αλιεύσετε από το ΠΑΣΟΚ τρόμαξε. Αν κάτι απέδειξε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν το τέλος της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα, σε επίπεδο κομμάτων.
Στρατόπεδο #3: Το στρατόπεδο των ήσυχων νοικοκυραίων. Της μικροαστικής δηλαδή ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας, της κοινωνίας μας και της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Οι άνθρωποι που κοιτάνε τη δουλίτσα τους, το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, τη βολή τους και κάνουν τον σταυρό τους σαν περνούν από την εκκλησιά. Οι άνθρωποι που τα πήρανε με τους βανδαλισμούς και απαιτούν τώρα μια ισχυρή κυβέρνηση, η οποία θα πατάξει ακόμα και με τη δύναμη των όπλων και του στρατιωτικού νόμου τα "φρούτα" που ξεχύθηκαν από τα Εξάρχεια - σε μια tour de force επίδειξη δημοκρατικών αντανακλαστικών... Αλλά για μισό λεπτό; Αυτοί δεν είναι παράλληλα οι άνθρωποι οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν χρόνια τώρα διεφθαρμένους πολιτικούς στην εξουσία, συντηρώντας τον δικομματισμό και την πολιτική κουλτούρα των πελατειακών σχέσεων; Αυτούς δεν εκφράζουν στην πραγματικότητα κόμματα όπως ο ΛΑΟΣ, ασχέτως αν δεν τον ψηφίζουν λόγω καλύτερων πελατειακών σχέσεων αλλού; Μήπως το ότι μια χώρα έφτασε στο χείλος της υπερχρέωσης σε αδηφάγες τράπεζες, ταυτίστηκε πολιτισμικά με τα σκυλάδικα και τις τηλεοράσεις, απαξίωσε κάθε έννοια παιδείας στο όνομα του εύκολου πτυχίου και ενός μισθούλι και πισωγύρισε στον εθνικισμό και την ξενοφοβία όταν αντιμετώπισε τις παγκόσμιες πραγματικότητες οφείλεται σε αυτή την πλειοψηφία, που όλο διαμαρτύρεται για το σύστημα, μονίμως ξεχνώντας πως αυτή η ίδια είναι τελικά το σύστημα;
Δεν είναι καιρός για στρατόπεδα παιδιά. Είναι καιρός να καταλάβουμε πως η κοινωνία μας σάπισε, γιατί εμείς που την αποτελούμε και εκλέγουμε τους άρχοντές μας είμαστε σάπιοι. Μήπως κι εγώ δεν έχω πει τα δικά μου "έλα, μωρέ" ή δεν έβαλα τα βυσματάκια μου στον στρατό για να περάσω καλά; Όλοι εμείς είμαστε το σύστημα που τώρα κατακρίνουμε και όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ βάλει το λιθαράκι μας για να υψωθεί αυτή η δυσωδία, η οποία παράγει "εύθικτους" υπουργούς, ανίκανους πρωθυπουργούς, διεφθαρμένους μοναχούς, ποινικολόγους-celebrities, 15χρονα χουλιγκάνια και αστυνομικούς-δολοφόνους. Κάπου έχουμε κάνει ένα μεγάλο λάθος και μόνο άμα κάτσουμε μαζί να το βρούμε και να το διορθώσουμε θα υπάρξει κάποια δικαίωση για το αθώο αίμα του παιδιού που κύλησε το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια. Χωριζόμενοι σε στρατόπεδα το μόνο που δείχνουμε είναι ότι εμείς νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι και άσπιλοι, άρα οι "άλλοι" φταίνε, οι κακοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τεκμήριο ότι ξοφλήσαμε...
"I'm a rebel stuck with a label, trying to be someone in life
We're the people you don't wanna know, we come from places you don't wanna go
Angels with dirty faces, angels from nowhere places
Kids like me and you"
Artist: Sham 69
Song: "Angels With Dirty Faces"
Album: That's Life (1978)
