Πώς γράφεις (διαστημική) ιστορία

Σήμερα σκεφτόμουν από το πρωί τον Thomas Kuhn. Τον Αμερικανό φυσικό φιλόσοφο. Έναν από τους λίγους ανθρώπους της μοντέρνας ιστορίας στους οποίους άξιζε ο αρχαίος αυτός τίτλος, γιατί, αν και φυσικός, άφησε πίσω του ένα έργο μεγάλης φιλοσοφικής σημασίας για κάθε κλάδο της σκέψης.

(Καλά, έτσι περνάς εσύ τις Κυριακές σου;! Αντί να χουζουρεύεις, αντί να πας για κανάν καφέ, αντί να βγάλεις το κορίτσι καμιά βόλτα, αντί, αντί, αντί...)

Μετά, αργά το μεσημέρι (πήγα και μια βόλτα, για να σκάσεις εσύ στην παρένθεση, αν και χωρίς κορίτσι) κι ενώ παρατηρούσα τη βροχή, σκέφτηκα ότι, τρία χρόνια μετά τη Δομή Των Επιστημονικών Επαναστάσεων (πάρτο αν δεν το έχεις, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τα Σύγχρονα Θέματα), κάπως έτσι έπραξε και ο συμπατριώτης του Gene Roddenberry, στα 1965. Προτείνοντας στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC ένα νέο σίριαλ, με ένα διαστημόπλοιο.

Το πιλοτικό επεισόδιο με τίτλο The Cage έχει έκτοτε αποκτήσει τη δική του μυθολογία. Όχι μόνο για τους φίλους του Σταρ Τρεκ, για τους οποίους θα είναι πάντα η πράξη πρώτη, το ντεμπούτο μιας σειράς η οποία ακόμα συντηρεί τον μύθο της, άσχετα αν έχει βαλτώσει τα τελευταία χρόνια. Ούτε καν για τις "εσωτερικής κατανάλωσης" εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες που μάλλον αγνοούν οι "απέξω": ότι λ.χ. ο Spock χαμογελάει για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του, ότι καπετάνιος δεν είναι ακόμα ο Jim Kirk μα ο Christopher Pike.

Όχι. Έχει τον μύθο του γιατί, σε ένα τόσο mainstream μέσο όπως η τηλεόραση, σε μια τέτοια εποχή ταραγμένων αντιθέσεων όπως τα 1960s, ο Roddenberry πρότεινε μια γενική αλλαγή Παραδείγματος. Έθεσε θαρραλέα μια γυναίκα ως δεύτερη στην ιεραρχία, παραδίδοντάς της μάλιστα και τον έλεγχο του Enterprise και της επίθεσης στη βάση των Ταλοσιανών όταν απήχθη ο κάπτεν Pike. Έβαλε έναν εξωγήινο να αποτελεί σημαίνον μέλος του ανθρώπινου πληρώματος. Έφτιαξε μια επιστημονική φαντασία που δεν ενδιαφερόταν μόνο για μάχες σε μακρινά αστέρια μα και για τους χαρακτήρες των ηρώων, πράγμα που σπάνιζε ακόμα και στις ταινίες της εποχής.

Οι υπεύθυνοι στο NBC εξαγριώθηκαν. Κανονικά θα κοβόταν χωρίς πολλά-πολλά και μάλλον δεν θα ξανακούγαμε ποτέ γι' αυτόν και το σίριαλ του, παρά μόνο στην υποσημείωση καμιάς ακαδημαϊκής μελέτης για το αμερικανικό σινεμά. Αλλά σε κάποιον από όσους έπαιρναν τις αποφάσεις άρεσε αυτή η αίσθηση που πάντα είχε το Σταρ Τρεκ, ότι πετάς κι εσύ με το διαστημόπλοιο. Έτσι έγινε το κοσμογονικό να ζητηθεί και δεύτερος πιλότος: με περισσότερη δράση και ταχύτητα, με άνδρα στη θέση του Number One, χωρίς γυναίκες στη Γέφυρα, χωρίς εξωγήινους με μυτερά αυτιά και με πλήρωμα εκπροσώπους της λευκής φυλής.

Οι περισσότεροι, μπροστά στο να κάνουν καριέρα στην τηλεόραση και δη στο NBC θα είχαν πλήρως συμμορφωθεί με τις οδηγίες. Αλλά όχι ο Roddenberry. Τους έδωσε περισσότερη δράση και ταχύτητα, αλλά έβαλε τον εξωγήινο με τα μυτερά αυτιά στη θέση του Number One, κράτησε μια γυναίκα στη Γέφυρα (και, ω, τι σκάνδαλο! ήταν και μαύρη), ενώ έφερε στους χειριστές κι έναν Ασιάτη με σχιστά μάτια! Το έπαιξε με τους δικούς του όρους -και κέρδισε. Αυτή του η επιμονή άλλαξε το Παράδειγμα και έθεσε ένα νέο, υγιέστερο.

Ο Gene Roddenberry δεν ήταν επαναστάτης. Είχε υπηρετήσει στην Πολεμική Αεροπορία, είχε πολεμήσει στον Ειρηνικό, παρασημοφορήθηκε, υπηρέτησε κατόπιν στην αστυνομία του Λος Άντζελες. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε αντλήσει τα πιστεύω του από την καθημερινότητα και όχι από βιβλία. Αυτή η βιωματική τριβή, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του, τον ώθησε να υψώσει ανάστημα, να επιμείνει στο δικό του όραμα ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έχανε το κέρδος, να παίξει μέχρι τέλους όχι συμβιβαστικά και κομφορμιστικά, μα με τους όρους με τους οποίους εκείνος αισθανόταν άνετα. Αργότερα είδε κι ο ίδιος τις επιπτώσεις, τότε όμως, στο 1965, δεν τελούσε καμία συνειδητή επαναστατική πράξη. Έθετε απλά τα πράγματα όπως ακράδαντα πίστευε πως έπρεπε να είναι.

Άσχετα αν σας αρέσει ή όχι το Σταρ Τρεκ, χάρη σε αυτό και τον Roddenberry η επιστημονική φαντασία πήρε μια πρωτιά ουσίας στο τηλεοπτικό/κινηματογραφικό σινάφι της εποχής, παρότι δεν περίμενε ποτέ κανείς μια πρόταση τέτοιας κοινωνικής βαρύτητας από τον δικό της χώρο.

Οι άνθρωποι που έδωσαν σάρκα και οστά στο The Cage είναι άγνωστοι ή ξεχασμένοι σήμερα, μα αξίζει να τους θυμηθούμε. Πλην του Leonard Nimoy, που συνέχισε να παίζει τον Σποκ κερδίζοντας παγκόσμια φήμη, οι υπόλοιποι είναι πια νεκροί. Η Majel Barrett, που έπαιξε τη Number One, ήταν η τότε φιλενάδα του Gene Roddenberry, του οποίου ο γάμος πήγαινε κατά διαόλου. Τελικά πήρε διαζύγιο το 1969 και παντρεύτηκε τη Barrett (σε παραδοσιακή Σιντοϊστική τελετή στην Ιαπωνία, παρακαλώ), ζώντας ευτυχισμένος μαζί της για τα υπόλοιπα 21 χρόνια της ζωής του -μέχρι που πέθανε, στα 70 του, από καρδιακή ανεπάρκεια. Η Barrett έζησε μέχρι το 2008, φτάνοντας στα 76 και πεθαίνοντας από λευχαιμία. Απροσδόκητος υπήρξε ο θάνατος του Jeffrey Hunter, που ενσάρκωσε τον κάπτεν Pike, καθώς γκρεμίστηκε από τις σκάλες εξ' αιτίας εγκεφαλικού στα 1969, πέφτοντας στον θάνατό του ενώ ήταν μόλις 42 ετών. Αν και έπαιξε υποδειγματικά τον ρόλο του καπετάνιου του Enterprise, θέτοντας πολλά από όσα ακολούθησε αργότερα ο Kirk, ο Hunter αρνήθηκε να συνεχίσει με το πρότζεκτ γυρίζοντας δεύτερο πιλότο. Η τύχη, αν και με μακάβριο τρόπο, στάθηκε δίπλα στο Σταρ Τρεκ, γιατί αν το κοινό είχε μάθει να το βλέπει με τον Hunter, θα του ήταν δύσκολο να αλλάξει ήρωα για τη συνέχεια.

Το 2012, οι στάχτες του Gene Roddenberry και της Barrett θα σταλούν στο διάστημα, μέσα σε ειδικές κάψουλες με αντοχή για διαστημικά ταξίδια, μαζί με ψηφιοποιημένα tributes από διάφορους Trekkies. Τόσο οι κάψουλες, όσο και το σκάφος που θα τις μεταφέρει, θα κατευθυνθούν προς τα βάθη του διαστήματος. Where no man has gone before...

"Michael Rennie was ill the day the earth stood still
But he told us where we stand
And Flash Gordon was there in silver underwear
Claude Raines was the invisible man
Then something went wrong for Fay Wray and King Kong
They got caught in a celluloid jam"

Artist: Richard O' Brien

Song: Science Fiction/Double Feature (πάτα με, είμαι link!)

Album: The Rocky Horror Picture Show soundtrack (1975)

372 μέρες

Τόσες χρειάστηκαν, ένας χρόνος και μία εβδομάδα, για να ξαναγράψω κάτι εδώ. Για να ξαναθυμηθώ την ανάγκη. Μάλλον τα γράφουμε όλα στο Facebook πια και δεν μας απασχολεί να αφιερώσουμε χρόνο. Είναι και πιο εύκολο εκεί: μια ατάκα, ένα βίντεο από το YouTube, πολλά like εδώ κι εκεί, άμεσο chat και ανταλλαγή μηνυμάτων με φίλους και γκομενάκια. Ναι βρε, γκομενάκια έγραψα. Καλά διάβασες. Μα πού ζεις;

Όλα κατανοητά και η ζωή πιο περίπλοκη. Σαφώς πιο περίπλοκη. Η κρίση μεγαλώνει, η ψυχολογία του πληθυσμού πέφτει, οι προσωπικές υποχρεώσεις του καθένα σφίγγουν. Εσωστρέφεια, ελπίδα, ελπίδα, εσωστρέφεια - περιστασιακά και κάποια έκρηξη. Πολύς κόσμος ιδιωτεύει. Και ας μη μένει μόνος, είναι πιο συχνά μόνος, με τις σκέψεις του, τα αδιέξοδά του, τα άλυτα ζητήματά του. Ναι μωρέ, τα ζητήματά του. Τα θεματάκια του, αν θες. Όλοι έχουμε τα ζητήματά μας.

Όχι, δεν τα φάγαμε μαζί κύριε Πάγκαλε. Εσείς ασφαλώς και φάγατε καλά - φαίνεται. Και μάλλον καλά συνεχίζετε να τρώτε. Ζύγι έξω από τη Βουλή πρέπει να έχουν και αν ο βουλευτής είναι υπέρβαρος να τρώει πρόστιμο (το τρώω σε άλλη χρήση, δηλαδή). Όπως στις ποδοσφαιρικές ομάδες, αμέ. Κι εκτός από τον κύριο Πάγκαλο και άλλοι της κυβέρνησης τρώνε καλά. Ακόμα. "Βάλτε πλάτη να σωθούμε" λέει η κεφαλή. Και κάποια ούρτα, τρολ, έχουν τόσο τσιμπήσει, ώστε βάζουν λεφτά και σε εκείνο τον τραπεζικό λογαριασμό για τη σωτηρία της Ελλάδας. Μα το έχεις ξανακούσει; Όμως ξέρει αλήθεια η κεφαλή πού τρώνε οι υπουργοί της; Και καλά, δεν είναι αυτό το θέμα. Όπου θέλουν ας τρώνε. Αλλά όχι κύριε να τρως πλουσιοπάροχα και να αναλαμβάνεις και το τραπέζι με τους φίλους και μετά τον λογαριασμό στο Δημόσιο. Ε, όχι... Ό,τι θέση κι αν έχεις. Αλλά περισσότερο που είσαι Υπουργός Πολιτισμού.

Όχι, δεν κάνω αντιπολίτευση. Ναι, είναι γνωστό ότι είμαι Δεξιός. Ότι από εκεί προέρχομαι, τέλος πάντων, γιατί το είσαι σε αυτές τις μέρες είναι τρομερά συγκεχυμένο. Πάντως Συνασπισμός, Σύρριζα, πώς διάολο το λένε τώρα, δεν είμαι. Είπαμε, συγκεχυμένο. Αλλά όχι τόοοσο συγκεχυμένο. Ναυτικό επί ΝουΔούλας πήγα και όσοι διαβάζετε τούτο το μπλογκ (αναρωτιέμαι, έμεινε αλήθεια κανείς;) ίσως να το έχετε σκεφτεί -ψέματα δεν θα σας πω, αυτές οι αναρτήσεις γράφονταν πάντα με το χέρι στην καρδιά. Σας το δηλώνω ευθαρσώς, αλλίμονό μας έτσι και βγει πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Στο ίδιο διαβρωμένο και διαβλητό πεδίο που μας έφτασε ως εδώ έχει ανδρωθεί ως πολιτικός, μη γελιέται κανείς. Και είναι και επικίνδυνα ανόητος. Γι' αυτό τον αγαπούν οι "πατριώτες", τι νομίζατε;

Πάντως κύριε Πάγκαλε δεν τα φάγαμε μαζί. Εμένα δεν με διόρισες στο δημόσιο, δεν με έβαλες στη Βουλή μαζί με την κόρη σου και ούτε και πέρασα από τα πελατολόγια των πολιτικών γραφείων -ούτε το δικό σου, ούτε από κάποιο άλλο πράσινο, γαλάζιο, χρωματιστό. Κάποιες χιλιάδες όντως φάγανε μαζί με σας και κάποιες εκατοντάδες και καλά. Να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλά να μη βγάζει κανείς την ουρά του. Όλοι τα βλέπαμε, όλοι τα ξέραμε. Κάποιοι μπορεί να μην πήραμε μέρος και να τα καυτηριάζαμε. Αλλά πόσοι το κάναμε γιατί στην πραγματικότητα θέλαμε μερίδιο της πίτας; Να η μεγαλύτερη ξεφτίλα του Νεοέλληνα: δεν νοιάζεται πια για την αξιοκρατία, τη θυμάται όταν μένει στην απέξω. Και την ευαγγελίζεται για να πετύχει να μπει στα "μέσα και στα έξω". Εμείς να μαστε καλά... live and let die...

Μάλιστα αγαπητοί μου, έχουμε κρίση. Και έχει σαφώς πολιτικές προεκτάσεις και συζητήσεις τέτοιες δίνουν και παίρνουν. Όμως το κλου αυτού του post δεν είναι τα πολιτικά. Είναι ότι μέσα σε αυτό το πράγμα οφείλουμε στους εαυτούς μας να επιβιώσουμε. Κάπως. Θες μειώνοντας τα φαγώσιμα σε ψωμί/τυρί; Θες μετακομίζοντας στη γενέτειρα επαρχία και ό,τι βγει; Θες βρίσκοντας δημιουργικούς τρόπους να μένουμε πνευματικά ζωντανοί; Θες ανοίγοντας την πόρτα με λιγότερη καχυποψία στον άλλον άνθρωπο δίπλα; Θες ανακαλύπτοντας ξανά αξίες τις οποίες παραγκώνισε ο καταναλωτισμός; Έπιασα τις ακραίες καταστάσεις, μαζί με τις μεσαίες, το ξέρω. Όμως μόνο έτσι θα βγει, αν βγει, κάτι. "Κι όπου φτάσει, αν φτάσει"...

(αφιερωμένο σε όσους, σε πείσμα του δικού μου χάους, μένετε αναγνώστες)

"Ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει,
Να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα,

του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου,

λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις"

Artist: Socos & Δημήτρης Πουλικάκος

Song: Η Ύδρα Των Πουλιών (πάτα με, είμαι link!)

Album: Η Ύδρα Των Πουλιών (2010)

The good old days may not return... yeah, yeah, and the sea might melt...

Έχουν σβήσει, λέει, τα blogs. Ναι, πράγματι, δεν άλλαξαν κάτι - ούτε σ' αυτή τη χώρα, ούτε γενικά. Η Αμαλία τελικά πέθανε (πέθανε, καταλαβαίνεις;), κάποιοι έγιναν published authors (αλλά δεν άλλαξαν τίποτα) και οι μπλογκοφιλίες κατέστησαν φτερό στον άνεμο: οι μόνοι παρέμειναν μόνοι, οι κοινωνικοί παρέμειναν κοινωνικοί, οι τάχα μου συμβιβάστηκαν με τα όσα δεν παραδέχονταν και απλώς χύθηκαν τόνοι μεταμεσονύχτιου κάτι-σαν-word μελανιού για να περιγράψουν τις βαθειές αλήθειες του 21ου αιώνα - τη μοναξιά του τοπίου της μεγαλούπολης, τις αστικές νευρώσεις, τον επιθανάτιο ρόγχο του Δυτικού πολιτισμού στον βωμό της αβασάνιστης άποψης. Ναι, ναι, γράψε κι εσύ κάτι, μπορείς, βαυκαλίσου ότι ίσως αλλάξεις κάτι στον κόσμο, κάνε τη δωρεάν ψυχανάλυσή σου. Αλλά τα προβλήματα παραμένουν, διογκώνονται, και τίποτα - ουσιαστικά - δεν αλλάζει. "Is it really the end of some crazy dream"?

Κι εμένα έμεινε μονάχα το πείσμα μοναχά. Αυτή η άγρια, αχαλίνωτη φύση, που δεν λέει να συμβιβαστεί ούτε με τα 33 της ταυτότητας, ούτε με εκείνες τις άσπρες τρίχες στις φαβορίτες - τρίχες, ο στρατός μου τις φόρτωσε, πέρασε η ιλαρά, έληξε η φάρσα. Και οι ταυτότητες τι ξέρουν; Ένα νούμερο καταγράφουν, ποτέ τις καταβολές του, τα βιώματά του, τη βιολογία του και τα όσα μπορείς να πράξει σε πείσμα του κόσμου όλου. Και πάνω από όλα; Τις αντοχές σου!

Στον αστερισμό λοιπόν του δικομματισμού και της απαξίωσης του κοινοβουλευτισμού - τι κι αν κόσμος κάποτε σκοτώθηκε για να ψηφίζεις; Εσύ την ανοίγεις τελικά την πόρτα στην εκτροπή... - δημοσιεύω ακόμα ένα blog για εκείνο το πείσμα. Το πείσμα του να ζεις δίχως ταυτότητες, συμβάσεις και ανείπωτους συμβιβασμούς, με μόνο αστρολάβο σου το εφήμερον και σύντομον της ζωής - κάποιοι το είπαν rock και το έβαλαν να roll. Και οι δικοί μας το είπαν αλλιώς: πέτρα που κυλάει, ποτέ δεν χορταριάζει...

Δεν ξέρω ποιος διαβάζει πια, και δεν έχει και τόση σημασία. Υπάρχω. Αλλάζω. Γερνάω. Επιστρέφω στις πνευματικές και πολιτισμικές μου κοιτίδες, κρατώντας όμως την πόρτα ανοιχτή στο σήμερα και στο αύριο. Το τρελό όνειρο δεν λήγει, αλλά βρίσκει τη γραμμή που ενώνει τον τσαμπουκά των Iron Maiden με το καρναβάλι των Big Pink και τον φουτουρισμό των Dalek και των Fuck Buttons. Το παλιό στο νέο, το παν στο ένα και το ένα στο παν, από το καντράν στο iphone, από το μηνιαίο στις ADSL ταχύτητες, από το Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι στο IDSN των Future Sound Of London, από την αλήθεια της γειτονιάς και της συνοικίας στο hi-tech ψεύδος του "είμαι on-line, άρα υπάρχω" και στο facebook/myspace σπίτι-υποκατάστατο... Παραμένω ζωντανός οργανισμός, βρίθω ανησυχιών, ερωτεύομαι και απελπίζομαι, γράφω και σβήνω με ιντερνετικές ταχύτητες - yeah, yeah, yeah, Hallowed Be Thy Name και οι Εκκλησίες της διαστημικής εποχής...

Δεν βρέθηκα ποτέ πιο κοντά στο να τα παρατήσω. Όλα. Να υπακούσω στο κέλευσμα της φρικαρισμένης Generation 30+ γενιάς για μηδένισμα του κοντέρ και να πάω στην τάδε επαρχία να καλλιεργώ μελιτζάνες (γιουμ, γιουμ!) ή στην τάδε μακρινή χώρα για μελέτη και περισυλλογή. Γελάω με το μέγεθος της λούμπας στην οποία πήγα να πέσω....

Όχι φίλε, δεν βρίσκεται εκεί το νόημα, ούτε η λύση στα άλυτα. Ακόμα και αν τα πράγματα οδεύουν προς το τέλος τους και η ηλικία διεκδικεί πια τα προαιώνια προνόμιά της, δεν θα τα παρατήσω. Και αν αλλάξω κάτι, θα το αλλάξω στην καθημερινότητα - τη μεγαλύτερη επανάσταση. Και αν αποτύχω, θα καταθέσω το σπαθί μου στον Οντίν της Καταιγίδας, σαν τον περήφανο βασιλιά του "The Crown And The Ring", ο οποίος πέθανε αρνούμενος να γονατίσει σε συνάνθρωπο, όχι όμως και αλαζόνας. Ναι, η ζωή έγινε περίπλοκη. Ναι, χάθηκε το μέτρο. Ναι, η πασόκικη διαφθορά έγινε δίδαγμα για έναν ολόκληρο λαό. Ναι, σε 7 χρόνια γίνομαι 40 και παραμένω ανασφάλιστος. Ναι, δεν έχω παιδιά και μακροχρόνια σχέση. Ναι, έχω για μία ακόμα φορά ερωτευτεί αδιαφορώντας για το αν βλέπω αύριο ή μεθαύριο. Και τι σημαίνει αύριο; Μόνο η συνήθεια σου εγγυάται την ύπαρξή του, το ότι ο ήλιος θα ξανανατείλει για σένα. Δεν είναι ώρα για υπεκφυγές, μαλακίες και τάχα μου ηρωικές δειλές αναχωρήσεις στο Μπουτάν. Ζώσου τα όπλα που διαθέτεις και βγες εκεί έξω. Να το παλέψεις στο real, να ζήσεις ή να πεθάνεις δίχως να γονατίσεις σε κανέναν πούστη και δίχως να απολογηθείς για το ότι δεν είσαι ελέφαντας. Θάνατος στους ανθρώπους-φωτοτυπίες. Φωτιά και τσεκούρι στα δίποδα με ανθρώπινη όψη.

"The sands of time for me are running low...

Don't believe that there is never an end"

Artist: Iron Maiden

Song: Hallowed Be Thy Name

Album: The Number Of The Beast (1982)

Violence In (My) Mind

Και που το πήγα εκείνο το ταξίδι τι κατάλαβα;

Ξεκουράστηκα λίγο, ξαναβρήκα ρυθμό και έμπνευση στο γράψιμο (σου 'χω φτιάξει μια κάβα...2 βδομάδες αποχή από τις κριτικές θα κάνω με αυτήν!) για να ξανάρθω μετά και να πέσω στο χάος και στην ένταση.

Αυτό όμως δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι αυτό το αίσθημα σιχασιάς που αποκτάς για κάποιους ανθρώπους και τις κινήσεις τους. Που σε κάνει να βλέπεις μια νοητή γλίτσα, σαν αυτή του σαλιγκαριού, να μένει από όπου πέρασαν και άγγιξαν.

Για ανθρώπους σαν κι εμένα, το να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις δεν αποτελεί λύση. Έτσι την πάτησε και ο Martin Niemöller, τον οποίο μας θύμισε ο m_stelios, σχολιάζοντας το προηγούμενο post μου. Δεν τους βρίζω όσους συμβιβάζονται και κοιτάνε τη δουλίτσα τους (αν αυτό είναι το όριο της ανοχής-συνενοχής τους): αυτό είναι το μόνο εύκολο. Εύκολο όμως δεν είναι να ζήσεις στη φτώχεια και την αναξιοπρέπεια την οποία αυτή φέρνει, με λογαριασμούς και ίσως και κανά δάνειο να τρέχει. Κάνουν λάθος εκτίμηση, αλλά μόνο μακροπρόθεσμα και μόνο υπό όρους. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Η (όποια) επανάσταση δεν ήταν ποτέ προνόμιο των μη προνομιούχων. Μπορεί έτσι να την οραματίστηκε ο Μαρξ, παρέμεινε όμως τελικά ένα φιλοσοφικό όραμα ακόμα και για όσους ακολούθησαν τη δική του οδό.

Εγώ όμως δεν είμαι ακριβώς προνομιούχος, ούτε όμως και μη προνομιούχος. Κινούμενος εκεί στο ανάμεσα, δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη συμβιβασμού, ενώ η ιδιοσυγκρασία μου ούτε αποδέχεται να σκύψω το κεφάλι στη λαμογιά, ούτε και να γίνω κι εγώ ένας από τους κερδίζοντες από αυτήν. Γεμίσαμε απατεώνες, τσίπηδες, ηλίθιους, ανίκανους με κρίσεις μεγαλείου και μετριότητες. Ακόμα και όσοι διαμαρτύρονται, πόσες φορές δεν αποδεικνύονται ίδιοι; Για δείτε πολλούς από τους αναρχικούς και αριστερούς του σήμερα, για δείτε ποιοι είναι στην καθημερινότητά τους, πέρα από συνθήματα και δηλώσεις; Ο μόνος λόγος που διαμαρτύρονται είναι γιατί βρίσκονται έξω από τον χορό της διαφθοράς και πολύ θα θέλανε να είναι μέσα. Ξέρετε, αν το σύστημα δεν μας κάνει το χατίρι είναι διεφθαρμένο. Αν όμως μπορούμε να το διαφθείρουμε εμείς, ώστε να μας κάνει τη δουλίτσα μας, τότε είμαστε οι καλύτεροι και το σύστημα λειτουργεί...

Απέναντι σε ανθρώπους σαν και τους παραπάνω, οι αντοχές και οι ανοχές μπορούν και πρέπει να μειώνονται. Αρχής γενομένης από την καθημερινότητα του καθενός μας που μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό δίχως εφιάλτες για το εργασιακό μέλλον του - και φτάνοντας ως την κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης στέκει τόσο γυμνή, απαξιωμένη και ανεύθυνη. Και αν κάποιοι περιμένετε μια αλλαγή κυβέρνησης να αλλάξει την κατάσταση, είστε οικτρά γελασμένοι.

Ο μόνος τρόπος γι' αυτό είναι η σύγκρουση. Και η σύγκρουση με το ασύδοτο συμφέρον και την παγιωμένη εκμετάλλευση δεν γίνεται με δημοκρατικά αντανακλαστικά και διάλογο. Η ώρα της δημοκρατίας έρχεται όταν έχουν χτιστεί πράγματα τα οποία λειτουργούν σωστά και για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αν όχι για όλους. Η σύγκρουση για να ξαναμπούν στη θέση τους όσα βρίσκονται υπό διάλυση θέλει πουστιά, ενέδρα και σκληρότητα ανάλογη με Ρωμαίου αυτοκράτορα που ρίχνει στο Κολοσσαίο τους αντιπάλους του - με VIP εισιτήριο για τα θεάματα της αρένας... Κολοσσαίο δεν έχω βέβαια και αυτοκράτορας της Ρώμης δεν είμαι, όμως υπόσχομαι ανάλογες εμπειρίες στα "δικά μου" λαμόγια, για όσο με παίρνει και μπορώ εκεί όπου βρίσκομαι.

"Get out of our way or get took for a ride

We've just got violence in our minds"

Artist: Last Resort

Song: Violence In Our Minds (the Saxby version)

Album: Violence In Our Minds EP (1981)

Περί ανεξάρτητης ενημέρωσης...

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία, καταχωνιασμένη στη σελίδα 43, βρίσκεται η είδηση πως, από προχθές Δευτέρα 6 Απριλίου 2009, ισχύει και στην Ελλάδα η Οδηγία της Ε.Ε. περί ηλεκτρονικής παρακολουθήσης των πολιτών. Εμένα κι εσένα δηλαδή.

Πλέον, για την ασφάλειά μας - τη δική μου και τη δική σου δηλαδή - κάθε συνομιλία (chat), γραπτό κείμενο (e-mail) και διεύθυνση στην οποία μπαίνουμε (σερφάρισμα) θα καταγράφεται και θα κρατιέται σε λίστα υποχρεωτικά. Το υποχρεωτικό αυτό φακέλλωμα αναλαμβάνει ο πάροχος, κατ' εντολή της πολιτείας. Αυτής της πολιτείας, αυτής της αισχρής πολιτείας, η όποιας άλλης εκλέξω εγώ κι εσύ στο μέλλον. Σε αυτή την οδηγία ως τώρα έχουν αντιδράσει μόνο η Γερμανία και η Σουηδία, έτσι, για να τα λέμε κι αυτά.

Η πολιτεία που εκλέγω εγώ κι εσύ, τα κοινοτικά όργανα που εκλέγω εγώ κι εσύ στις Ευρωεκλογές, υποτίθεται πως εκπροσωπούν εμένα κι εσένα, με προστατεύουν και δημιουργούν συνθήκες ευνομίας, όσο μπορούν και ευημερίας, για μένα και σένα. Αλλά πάνω από όλα εγγυώνται την ατομική μου ελευθερία και όλα όσα μπαίνουν κάτω από τον ορισμό "ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα" - πράγμα το οποίο και αποτελεί θεμέλιο λίθο της φιλελεύθερης ιδεολογίας, που οδήγησε τόσο στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, όσο και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία με τη μορφή που την ξέρουμε. Ε, λοιπόν, αυτός ο θεμέλιος λίθος έχει πλέον θρυμματιστεί. Τον θρυμμάτισαν οι πρώτοι οι οποίοι τον ευαγγελίζονται. Η δημοκρατία στέκει γυμνή και απαξιωμένη όσο είχε να απαξιωθεί από τις μέρες του πραξικοπήματος εκείνου του 1967. Και η υπό συζήτηση οδηγία είναι άλλο ένα καρφί στο φέρετρό της.

Δεν θέλω η - όποια - πολιτεία να ξέρει αν μου αρέσουν τα κορίτσια ή τα αγόρια από τις βόλτες που μπορεί να κάνω μεταμεσονύχτια, αν προσπάθησα ή όχι να κατεβάσω το Fast And The Furious 4 μία μέρα πριν την επίσημη προβολή του στα σινεμά, τι συζητάω στα mail μου για διαφόρους ανθρώπους του χώρου στον οποίον εργάζομαι, τι μυστικά ανταλλάσσω στα chat με τους κολλητούς μου, ή σε ποιον ανήκει αυτό το blog. Δεν είναι δουλειά της. Δουλειά της είναι πολλά άλλα: αν δεν μπορεί να σταματήσει διάφορους τρομοκράτες, παιδεραστές ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, να βρει άλλον τρόπο. Να επενδύσει σε χρήμα και ικανότητα ώστε να κατανοηθούν οι αιτίες, να υπάρξει δραστική αντιμετώπιση - και όχι να καταργεί την ελευθερία μου αν είναι ανίκανη. Εάν είναι ανίκανη, τότε να φύγει από τον δρόμο μας, να πάει στα τσακίδια.

Όσο για σένα, αγαπητή Ελευθεροτυπία, τι ντροπή να συμβαίνουν τέτοια πράγματα και να τα βάζεις στη σελίδα 43, όταν δηλώνεις μεγαλεπήβολα στον τίτλο σου ότι είσαι "αδέσμευτη". Όταν είναι να προωθήσεις τις αντιπολιτευτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΡΙΖΑ ή να χαϊδέψεις τα αυτιά των μπαχαλοποιών, ξέρεις να βγάζεις μαχητικά πρωτοσέλιδα προς λαϊκή τέρψη και κατανάλωση. Ή να το πω άρτον και θεάματα; Τώρα πού είσαι να διαμαρτυρηθείς; Απλά μια παραγραφούλα, στη σελίδα 43, 2 μέρες μετά την έναρξη εφαρμογής του μέτρου. Μην ξιφουλκήσεις μετά υπέρ της δημοκρατίας, στην επέτειο της 21ης Απριλίου, που κοντεύει, όπως ξιφουλκείς κάθε χρόνο. Κάποτε την υπηρέτησες αυτή τη δημοκρατία, παίρνοντας πράγματι ανεξάρτητες και αδέσμευτες θέσεις. Τώρα είσαι παλλακίδα του ίδιου αντι-δημοκρατικού συστήματος, απλώς δεν σου αρέσει το μπλε ντεκόρ. Με ένα πρασινο-ροζ σε βλέπω μια χαρά...

"The Sun says, The Sun says, We're gonna look after you

The Sun says, The Sun says, So it must be true"

Artist: Cock Sparrer

Song: The Sun Says

Album: The Oi! Organising Committee Proudly Present A Crazy Cornucopie Of Consummately Consumable Carnality...The Oi! Of Sex (1984)

That's It!!!

Το ξαναβρήκα! Το "ξαναέχω"!

ΓΙΟΥΧΟΥΟΥΟΥΟΥΥ!!!!!!!!!

Καλή μας άνοιξη μάγκες - και ακόμα καλύτερό μας καλοκαίρι...*

"If you like to gamble, I tell you I'm your man

You win some, lose some, it's -all- the same to me

The pleasure is to play, it makes no difference what you say

I don't share your greed, the only card I need is The Ace Of Spades"

Artist: Motorhead

Song: Ace Of Spades

Album: Ace Of Spades (1980)

Η ώρα άλλαξε - το καλοκαίρι έρχεται;

Τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ....

05.25.34 - OFF

Un-plugged και δίχως σενάριο, στόχο, πυξίδα...

We shall overcome, τραγουδάει από το στέρεο η Mahalia Jackson. Και μάλλον έχει δίκιο... Αν και Χριστιανή, μάλλον το έχει πιάσει σωστά. Τι στο διάβολο, καλοκαίρι δεν έρχεται; Ε;

"We shall overcome, we shall overcome,

We shall overcome someday

Oh, deep in my heart, I do believe

We shall overcome someday"

Artist: Mahalia Jackson

Song: We Shall Overcome

Album: Sings the Best-Loved Hymns of Dr. M. L. King (1968)

Άνοιξη

Εντάξει, ο καιρός έχει ακόμα τα βροχερά του. Η σημερινή μέρα ήταν γκρίζα, μουντή, με ένα επίμονο τσιρ-τσιρ της βροχής να μας έχει διαρκώς στο σταμάτα-ξεκίνα. Ομπρέλες, κουμπωμένα μπουφάν, βλέμματα χαμηλωμένα, διαθέσεις κλειστές. Όμως η Άνοιξη δεν κρύβεται πια. Η φύση προδίδει την παρουσία της, κι ας έχει ο καιρός ακόμα τα χειμωνιάτικά του. Ο Μάρτης προχωρά και ακόμα και στην αθηναϊκή μου βεράντα είναι όλα πια ανθισμένα. 3 διαφορετικά λουλούδια, 3 γενιές ανθρώπων. Το κίτρινο γιασεμί της γιαγιάς της Γεωργίας, οι φρέζες της μητέρας μου, η βερυκοκιά που κάποτε - παιδάκι - φύτεψα, ένα κουκούτσι το οποίο εξελίχθηκε σε δεντράκι. Σπάνια κάνει βερύκοκα, είναι βλέπετε ένα δεντράκι σε γλάστρα. Κάποιες χρονιές όμως έχω φάει - και μου αρκεί...

Μένει να έρθει η Άνοιξη και στην καθημερινότητά μας, στα της ζωής μας βρε αδερφέ, η οποία είχε τις αναταράξεις της και τις δονήσεις της τελευταία - η υγεία ενός κοντινού ανθρώπου που πάλι χειροτέρεψε, ένα δικό μου ιατρικό ζήτημα, που με έβαλε σε ανησυχίες ακόμα και εμένα τον ψύχραιμο, αλλά το οποίο μοιάζει τελικά αθώο σαν χαζό περιστέρι της πόλης. Και μια χυλόπιτα, αναπάντεχη, πάνω στα γενέθλιά μου. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Τα έχει αυτά, τα εμπεριέχει. Και παρ' όλα αυτά, πάντα προχωρά, τα πάντα κινούνται διαρκώς προς τα μπροστά. Και τα λουλούδια στη βεράντα μου το θυμίζουν, απλόχερα και σοφά. Και όμορφα, πολύ όμορφα...

"I made wine from the lilac tree

Put my heart in its recipe

Makes me see what I want to see

And be what I want to be"

Artist: Jeff Buckley

Song: Lilac Wine

Album: Grace (1994)

Δεν θυμάσαι ότι είπες πως με αγαπάς, μωρό μου;

Τις προάλλες - Πέμπτη - είχα αργήσει να φύγω και, περιμένοντας να στεγνώσει ο διάδρομος προς το δωμάτιο ώστε να πάρω την τσάντα μου (Πέμπτη είναι η μέρα που καταφτάνει η καθαρίστρια, νωρίς-νωρίς) χάζευα έξω στη βεράντα, κοιτώντας τις φρέζες που σιγά-σιγά πρασινίζουν και θα ανθίσουν σε λίγο καιρό: το προσωπικό μου σημάδι ότι ήρθε η Άνοιξη. Εντωμεταξύ, η τηλεόραση έπαιζε Πρωϊνό Καφέ - η κυρία καθαρίστρια τον βλέπει ανελλιπώς - και το αυτί μου έπιασε μια συζήτηση για τον Νότη Σφακιανάκη. Γύρισα και είδα μια ξανθιά (βαμμένη), όμορφη γυναίκα (αν και not my style) και ντυμένη στην τρίχα να μιλάει για τον Σφακιανάκη. Όταν είπε "μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι αντιπαθούν τον Νότη ως προσωπικότητα, αλλά δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να τον αντιπαθούν ως καλλιτέχνη", αποσβολώθηκα. Και εξοργίστηκα βαθύτατα, μου γύρισαν τα άντερα. Αν την είχα μπροστά μου, θα την είχα πραγματικά κυνηγήσει με το τιναχτήρι για τα χαλιά. Όχι, έχω μάθει πια να ανέχομαι την ανθρώπινη βλακεία και συχνά ακούω κοτσάνες τις οποίες προσπερνώ. Αλλά αυτό δεν ήταν κοτσάνα, ήταν προσβλητικό.

Σιχαίνομαι τον Νότη Σφακιανάκη, τον οποίον θεωρώ μια μέτρια φωνή που έκανε καριέρα επειδή εκπροσώπησε καλύτερα από κάθε άλλον σκυλομπουζουξή την κουλτούρα της νεοελληνικής λεβεντομαλακίας. Υπάρχουν και άλλοι στο σινάφι του που τους παραδέχομαι για τις φωνές τους και κατά καιρούς έχουν πει και κάποια ωραία τραγούδια - αλλά ο Νότης όχι μόνο δεν είναι στην ίδια κλάση με π.χ. τον Θέμη Αδαμαντίδη ή τον Γιώργο Μαργαρίτη, δεν έχει και ούτε ένα τραγούδι το οποίο πραγματικά να αξίζει τον κόπο.

Από ανθρώπους σαν την ξανθιά αυτή κυράτσα - που νομίζει πως ξέρει κιόλας και λαλάει - είναι διαδεδομένη η ρήση πως εμείς, "οι άλλοι", όσοι δεν ανοίγουμε μπουκάλια κουστουμαρισμένοι στα σκυλάδικα με τις αμαξάρες μας απέξω και τις bimbo γκόμενές μας στην πίστα, αλλά πνίγουμε τους δαίμονές μας σε ωκεανούς μπύρας (το γράφω με ύψιλον γιατί έτσι το έμαθα) και ουίσκυ σε διάφορες ανά την Ελλάδα μπάρες, δεν έχουμε ποτέ στη ζωή μας αληθινά πονέσει και αγαπήσει. Σαν κι "αυτούς" δηλαδή.

Η διαφορά είναι η εξής - και είναι ουσιώδης. Άλλοι πέφτουν στα πατώματα (ή στις γαρουφαλιασμένες πίστες, εξαρτάται την κουλτούρα σου) επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός τους. Που συνήθως είναι ξέχειλος, σαν τις λεβεντομαλακίες του Νότη. Άλλοι, όμως, έχουν - είτε λόγω συγκυριών, είτε ευαισθησιών - πέσει σε περιστατικά που τους έχουν κάνει θρύψαλλα την ψυχή και συνεχίζουν έχοντας βρει το κουράγιο να τα κολλήσουν υπομονετικά, κομματάκι-κομματάκι, ζώντας πάντοτε στο εξής με τη γνώση ότι δεν συνταίριαξαν όλα τα κομματάκια απόλυτα και υπάρχουν τρυπίτσες στο οικοδόμημα.

Θα σας το πω με δύο τραγούδια, για να το κάνω λιανά. Αν πατήσεις εδώ (πάτα ντε το εδώ, είναι link), θα δεις έναν κύριο, που όπως έγραψα παραπάνω έχω σε κάποια εκτίμηση ως τραγουδιστή, να τραγουδάει - πραγματικά λεβέντικα και απολαυστικά κατά τη γνώμη μου - μία από τις μεγάλες του επιτυχίες. Αυτό, όμως, που έχει πληγωθεί στην περίπτωσή του είναι απλά ο ανδρικός του εγωισμός. Μόλις τον πάρει τηλέφωνο η γκόμενα ή κάτσει η επόμενη φάση θα του περάσουν όλα και θα αφήσει τα ζεϊμπέκικα στους δρόμους να πάει να ανοίξει καμιά μποτίλια - μπορεί και στον Νότη. Αν όμως πατήσεις να δεις το παρακάτω, όπου ένα από τα πλέον εμβληματικά συγκροτήματα του αμερικάνικου underground rock αποτίει έναν τρομερό φόρο τιμής σε ένα από τα σπουδαιότερα pop συγκροτήματα της ιστορίας, θα καταλάβεις (θέλω να πιστεύω) ότι όσα τηλέφωνα και αν χτυπήσουν, όσες σεξοβόμβες και να εμφανιστούν, θα μένουν κάποιες τρυπίτσες πάντοτε ανοιχτές και θα πονάνε με έναν πόνο σουβλερό, από αυτόν που δεν τραγούδησε ποτέ του κανένας Νότης, κανένας Θέμης και δεν ένιωσε καμιά χαζή ξανθιά.

http://www.dailymotion.com/video/x2v47o_sonic-youth-superstar_music

Happy Κούλουμα, μωρή σκρόφα

"Your guitar, it sounds so sweet and clear

But you're not really here, it's just the radio

Don't you remember you told me you loved me baby?

You said you'd be coming back this way again baby

Baby, baby, baby, baby, oh, baby,

I love you, I really do"

Artist: Sonic Youth

Song: Superstar

Album: If I Were A Carpenter: A Tribute To The Carpenters (1994)

Βραχυκύκλωμα

Το R2-D2 μοντέλο ξεκαλωδιάστηκε...

"Oh, I'll do more than survive

With trembling visions that

Terrify"

Artist: Isobel Campbell & Mark Lanegan

Song: Who Built The Road?

Album: Sunday At Devil Dirt

Κάτι Για Μένα...

Τα παλιά μας γραφεία ήταν σαν ένα δαιδαλώδες κάτεργο, τοποθετημένο σε μία από τις πιο άσχημες και επικίνδυνες περιοχές της Αθήνας. Δεν έβλεπα παράθυρο, δεν ήξερα αν είχε ήλιο ή αν έβρεχε, είχα έναν υπολογιστή στα τελευταία του και από κάτω δούλευε και τυπογραφείο. Και ο θόρυβος εντάξει – έχω και κάτι δίσκους οι οποίοι ηχούν έτσι και, από διαστροφή, δεν με πείραζε. Αλλά όλα αυτά τα χημικά που χρησιμοποιούν σε οδηγούσαν στη μαστούρα. Και το γενικότερο κλίμα στην κατάθλιψη. Ευτυχώς που συμπέσαμε με τους άλλους 2 εκείνη τη σαιζόν – ο ένας εκπρόσωπος τύπου των εκδόσεων, ο άλλος αρχισυντάκτης σε άλλο έντυπο. Την καλύτερη ατάκα για μας την είπε η φίλη μου η Αναστασία: «το σκέφτηκαν καλά που σας έβαλαν μαζί; Εσείς είστε ικανοί να τα διαλύσετε όλα και να ανατινάξετε και το κτίριο φεύγοντας». Και είχε δίκιο: υπήρξαν στιγμές που μας πέρασε από το μυαλό…

Στα νέα γραφεία είμαι ο μόνος επιζήσας από την παραπάνω τριπλέτα. Βρίσκομαι πάλι σε μια περιοχή την οποία πολλοί ξέρω πως θεωρούν άσχημη και επικίνδυνη, για μένα όμως δεν είναι έτσι: εδώ αν δεν πηγαίνεις γυρεύοντας για μπελάδες, μάλλον δεν θα τους βρεις ποτέ. Επίσης, έχω παράθυρα: τρία! Κι έναν γρήγορο, καλό υπολογιστή, που να μην κάνει τα νεύρα μου κρόσσια. Ακούω την πόλη, τους περαστικούς, τα παιδιά στο διπλανό σχολείο – κάνεις, όπως και να έχει, δουλειά με άλλη διάθεση. Είναι μεγάλο πράγμα, όταν μπουχτίζεις, να μπορείς να κοιτάξεις κάπου, σε μια προοπτική διαφυγής του ματιού και του μυαλού… Και τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια τάση διαφυγής. Σκόπευα να φύγω διακοπές απόψε το βράδυ, προς ερημικές παραθάλασσιες τοποθεσίες, όμως οι περιστάσεις μου τη φέρανε. Δεν πειράζει, ίσως next week. Σήμερα, που είναι μια μέρα χαλαρή, δίχως δουλειά και ηλιόλουστη, ας κάνω μερικά πράγματα και για μένα. Αρχίζοντας με τούτο το post…

"An' Charlie, he's my darling, My darling, my darling,

Charlie, he's my darling, The young Chevalier"

Artist: Eddie Reader

Song: Charlie Is My Darling

Album: Sings The Songs Of Robert Burns [deluxe επανέκδοση, 2008]

Ich Brauche Zeit...

Tiefe Brunnen Muss Man Graben, Wenn Man Klares Wasser Will...

Ρε Δεν Μας Τσίου-Τσίου;

Κρύο έχει βγάλει...

Είναι και φυσικό, χειμώνας είναι.

Μην κοιτάς που όλοι έχουν αρχίσει και σκέφτονται πώς θα χωρέσουν στα καλοκαιρινά.

Ίσως να φταίει το κρύο που έχω αρχίσει και σπασαρχιδιάζομαι με τις κρυάδες τις οποίες ακούω γύρω μου.

Ζω σε χώρα, ή σε βάραθρο ανθρώπινης βλακείας;

Ε, κρύο απέξω, "κρύο" και μέσα, στα ζεστά, που έχω ανάψει και το αρκουδίσιον, λέει;

Δεν λέει...

Artist: Oldman

Composition: Two Heads Bis Bis

Album: Two Heads Bis Bis (2008)

(I'm) Forever Blowing Bubbles

Όχι, δεν είμαι West Ham. Κάτι χαζές μικρο-ομάδες υποστηρίζω στην Αγγλία, σαν την Crystal Palace, τη Burton Athletics, τέτοιο στιλ. Ούτε και μου αρέσουν ιδιαίτερα οι Cockney Rejects - δυο-τρία τραγούδια ίσως κι αυτά όχι και πολύ. Προτιμώ τους Cock Sparrer.

Αλλά τον βρήκα πολύ ταιριαστό τίτλο για τις διαθέσεις μου. Άλλες εποχές έπεφτα άσχημα κάτι τέτοιες βραδιές, όταν αισθανόμουν εντελώς λιώμα από την κούραση και είχα παραλύσει πνευματικά αδυνατώντας να διαβάσω, να γράψω ακόμα και να μιλήσω στο τηλέφωνο. Σε μια τέτοια κατάσταση είμαι και τώρα - ο πτώμας ο ίδιος. Και συν τοις άλλοις είναι και περίοδος (παρατεταμένης) μοναξιάς τελευταία (και αγαμίας, βέβαια), την οποία βέβαια σε μεγάλο βαθμό έχω μόνος μου επιλέξει.

Τελικά, όμως, εκεί στο βάθος τίποτα δεν με πτοεί. Συνεχίζω να διαθέτω μια ακαταμάχητη ενέργεια από τις καλοκαιρινές διακοπές και έπειτα, η οποία μου επιτρέπει ακόμα και σε τέτοιες βραδιές να αισθάνομαι ότι έχω αράξει ξάπλα κάπου ειδυλλιακά και απλώς...blowing bubbles! Το δελτίο καιρού προβλέπει βροχές και καταιγίδες - όχι μόνο για τις μέρες αυτές, μα και για το 2009 γενικότερα. Αλλά, όπως λέει και παρακάτω.......

"You cling to this

You claim the best

If this is what you're offering

I'll take the rain"

Artist: R.E.M.

Song: I'll Take The Rain

Album: Reveal (2004)

Bloggin' - Απολογισμός, Τέλος Εποχής και Ξανά Προς Τη Δόξα Τραβά, Ταρατατζούμ-Ταρατατζούμ...

R2-D2, τελευταία δεν σε έβλεπα και με πολύ καλό μάτι, η αλήθεια να λέγεται. Μα να σε ξεβιδώσω, σκεφτόμουν, μα να σου πατήσω εκείνο το κουμπί που σε έκανε να κάνεις "μπλιπ" και να τεθείς εκτός λειτουργίας, συλλογιζόμουν - γενικώς κακά πράγματα έκλωθα για σένα και γι' αυτό το μπλογκ.

Μωρέ μαλάκα, μου έλεγα, αφού δεν γράφεις πια. Τι να πρωτογράψεις, τρομάρα σου; Που γράφεις για 4 περιοδικά (το ένα να το κόψεις σε παρακαλώ, ούτε σε εκφράζει, ούτε και σε έχουν σε καμία υπόληψη εκεί μέσα), παριστάνεις τον αρχισυντάκτη ενός από αυτά και μου κάνεις και τριήμερο ράδιο με το άλλο το παρτσακλό; Για να μην πούμε και τα άλλα, εκείνα τα περίεργα πράγματα που γράφεις στο κομπιούτερ σου κάτι μοναχικές βραδινές ώρες σαν κι αυτήν, σφυρίζοντας αδιάφορα για το ότι συνεχίζεις να έχεις μόνο ένα μυαλό, για το ότι η μέρα συνεχίζει να έχει μόλις 24 ώρες και για το ότι κοιμάσαι τις 7 από αυτές. Καλά, 8 τώρα τον χειμώνα, γιατί, κοίταξε να δεις, κάνει και κρύο και δεν το πολυπάω, εντάξει;

Και στο κάτω-κάτω, μωρέ μαλάκα, η μπλογκοπαρέα έχει διαλυθεί. Πού είναι εκείνες οι μέρες δόξας, από όταν άρχισες με εκείνο το post για το Μακεδονικό (το οποίο ακόμα τραβάει σχόλια, όπως συνειδητοποίησα με έκπληξη); Τώρα δεν μιλάς εδώ και αρκετό καιρό με τον sidd, ο οποίος πιθανότατα να σε θεωρεί και εντελώς απαράδεκτο που κάγχασες χαιρέκακα με τις λύπες του και τις ξεφτίλες του εσχάτως (και πήρε φωτιά η Νικαιώτισσα και είχαμε δράματα και μελοδράματα από μέρους της, έτσι όπως ηθικολογούσε και διαχώριζε την ήρα από το στάχυ, όπως μόνο αυτή, άλλωστε, ξέρει να κάνει) - άλλωστε κι εσύ απαράδεκτο τον θεωρείς, και είσαι διαβόητος για το πόσο δεν συγχωρείς ορισμένες συμπεριφορές. Και καλά κάνεις, μαζί σου, αλλά όπως και να το κάνουμε ο sidd υπήρξε η αιτία που δημιουργήθηκε ο R2-D2. Με τους άλλους μπλογκόφιλους, εντωμεταξύ, έχεις χαθεί. Κάποιοι λίγοι σταμάτησαν. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν, αλλά μέχρι να διαβάσεις αρκετά post ώστε να ξαναποκτήσεις μια στοιχειώδη επαφή με το σύμπαν τους έχεις ξεμείνει και από διαθέσιμο χρόνο, έχεις κοιμηθεί και πάνω στο laptop, πάντως δεν βρίσκεις την έμπνευση να αφήσεις ένα καλό comment και χάνεται η επικοινωνία. Για να μην πούμε για το γεγονός ότι με κάποιους γνωρίστηκες λίγο-πολύ και ξέρεις πια πού να τους βρεις. Και τελικά η επικοινωνία είναι ξέρεις μέρος του bloggin' - και θέλεις να τα πεις και να τα γράψεις κάπου, σαν ημερολόγιο, αλλά και θέλεις και τον άλλον κάπου στην εικόνα. Αλλιώς, γιατί δεν παίρνεις ένα ωραίο τετράδιο να γράφεις εκεί ό,τι θες, όπως έκανες παλιά; Θα μου πεις, γιατί το ανακάλυπτε η μάνα σου (σε μικρότερη ηλικία) ή ο γκόμενος/γκόμενά σου (σε μεγαλύτερη) και μετά πιάστο το αυγό και κούρευτο... Έπρεπε να απολογηθείς για το ότι δεν ήσουν ελέφαντας. Που καλά μωρέ, μπορεί και να ήσουν, αλλά εκείνους τι τους ένοιαζε;

Σήμερα, όμως, ο R2-D2 με προσπέρασε με πορτοκαλί, μου έκανε και χειρονομία (πάρτα!) και με άφησε στο κόκκινο να αφρίζω και να τρώω τη σκόνη του. Το πρωινό ραδιοφωνικό ραντεβού έκρυβε εκπλήξεις, που αποκαλύφθηκαν μόνο αργότερα - εξ' αποκαλύψεως σαχ-ματ, που λέμε και στο σκάκι, και ήταν πάντοτε μία από τις πιο αγαπημένες μου τακτικές όταν έπαιζα. Σήμερα, λοιπόν, ξαναγύρισα και διάβασα παλιότερά μου post και τους διαλόγους από κάτω, θυμήθηκα την Τότα, θυμήθηκα το Μακεδονικό, θυμήθηκα τις μέρες μου στον Πόρο, ξαναείδα το trailer του 6ου cult film festival, θυμήθηκα τα μαγικά κόλπα που έταξα να βρω προκειμένου να φορέσω ένα όμορφο σκουφάκι, θυμήθηκα τη μάνα μου, κι άλλα πολλά.

Πάνω από όλα, όμως, ξαναθυμήθηκα, εξ' αιτίας και του πρωινού περιστατικού, γιατί δέθηκα συναισθηματικά, ψυχικά, όπως θέλετε πείτε το, με κάποιους από εσάς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Jedi Master, και ας μη γράφει (αν και έχω κάτι αμφιβολίες περί τούτου τελευταία). Δεν ξέρω ποιο είναι το Patsiouri, αλλά λίγων τα κείμενα τα έχω θαυμάσει τόσο και με έχουν αγγίξει τόσο. Ξέρω, πια (κατά κάποιον τρόπο), ποιος είναι ο Frank Barrell και με θεωρώ προνομιούχο για το ότι μπορώ να απολαμβάνω το ταλέντο του στη γραφή και τη ματιά του στα πράγματα και σε άλλα...πεδία. Δεν βλέπω συχνά τον Pan, αλλά χαίρομαι πολύ που γνώρισα έναν τόσο γνήσιο και σωστό άνθρωπο. Δεν έχω καταφέρει να ξεκαθαρίσω σε ποιο γαμωνήσι κατοικεί η Tinkerbell, αλλά είμαι βαθύτατα πεπεισμένος πως είναι θεά. Συνεχίζω να ακούω και τον παραμικρό ψίθυρο της Lifewhispers, ακόμα και αν δεν αφήνω "σημάδι" των επισκέψεών μου. Ίσως ξέρω τι έχουν απογίνει ο Anasazi, η όχι και τόσο μικρή πια Demonia, τα Λόγια Του Αέρα και ο Love And Poison, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου λείπουν τα blogs τους ή ότι δεν στεναχωριέμαι για όσους από αυτούς δεν θα ξανακούσω, μάλλον, ποτέ πια. Μερικές Τετάρτες, όταν έχω ελεύθερο το 20.00-22.00, έχω πάει Weirdo ταξίδια - σας τα συνιστώ. Έχω επίσης αποκτήσει και ένα γούστο για...βιομηχανικές μαργαρίτες. Και θα μπορούσα να γράψω κι άλλα και για άλλους, που κάπου-κάπου επισκέπτομαι τον κόσμο τους, αλλά νομίζω ότι το πιάσατε το μήνυμα - ακόμα και για τον Sidd και για τη Γεωργία έχω καλά πράγματα να θυμάμαι, η αλήθεια είναι αλήθεια και άσχετη με τα όσα μεσολάβησαν.

Έτσι, πήρα πίσω όλες τις παραπάνω σκέψεις και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: ότι, όσο ζω, ανεξάρτητα από τη συχνότητα με την οποία θα έχω κάτι να πω εδώ, δεν θα κλείσει αυτό το μπλογκ. Γιατί έγινε αιτία και αφορμή να έρθω πιο κοντά με ορισμένους θαυμάσιους ανθρώπους - και άξιζε τον κόπο. Και είτε συνεχίσει να λειτουργεί έτσι, είτε δεν προστεθούν κι άλλοι στη λίστα, αυτό θα έπρεπε να μου αρκεί. Λίγα πράγματα είναι τόσο ουσιαστικά όσο αυτή η ανυπόκριτη, δίχως μάσκες, επικοινωνία. Ειδικά στην εποχή μας.

"Now the beach is deserted except for some kelp

And a piece of an old ship that lies on the shore

You always responded when I needed your help

You gimme a map and a key to your door"

Artist: Bob Dylan

Song: Sarah

Album: Desire (1976)

Χαρακώματα

"Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»."

Αυτά τα αναπάντεχα για τους ήσυχους νοικοκυραίους έγραφε πριν κάποια χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν, επί "σοσιαλιστικών" ευαισθησιών, ένας αστυνομικός ξάπλωνε κατάχαμα ένα έφηβο παιδί - τον Μιχάλη Καλτεζά. Ένα όνομα που πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως πέρασε και η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής πριν από αυτόν - αυτοί επί "φιλελεύθερων" μεταπολιτευτικών ευαισθησιών. Και κατέγραψε κι άλλα η ιστορία: την τελική αθώωση του δολοφόνου του Καλτεζά και τη μη εύρεση κανενός υπευθύνου για τα άλλα δύο νέα παιδιά - κι ας ήταν η ιατροδικαστική διάγνωση "θάνατος από γκλομπ" για την πρώτη και "από πυροβόλο όπλο" για τον δεύτερο. Βάζετε στοίχημα ότι, κάποια χρόνια μετά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα βρίσκεται στο ίδιο χρονοντούλαπο, ασχέτως του τελικού πορίσματος για τον δολοφόνο του; Δεν έχει ήδη δρομολογηθεί η πορεία, έτσι που όλοι αρχίζουμε να ξεχνάμε το περιστατικό και οργανωνόμαστε σε στρατόπεδα; Ας δούμε όμως λίγο πιο κοντά αυτά τα στρατόπεδα, πριν αρχίσουμε να πετροβολούμε ο ένας τον άλλον...

Στρατόπεδο#1: Οι αναρχικοί των Εξαρχείων. Ομολογώ πως τα χρόνια τα οποία πέρασα "μεγαλώνοντας" πνευματικά στα Εξάρχεια με έφεραν αρκετά κοντά στην κουλτούρα τους. Αν και είμαι μικρός για να έχω ζήσει τις παλιές εποχές, κάτι θυμάμαι από τα χρόνια που ενώ εκείνοι συμμερίζονταν τις rock ανησυχίες φυντανιών σαν κι εμένα οι Αριστεροί μόλις που άρχιζαν να κόβουν εκείνη την καραμέλα περί "Δυτικών καπιταλιστικών μουσικών προϊόντων" - κι αυτό καθόρισε τελικά τη σχέση μου με την Αριστερά μια και καλή, ως μια σχέση μόνιμης καχυποψίας απέναντι στον κατ' αυτήν ορισμό του "προοδευτικού". Μεγαλώνοντας θαύμαζα τα συχνά πανέξυπνα συνθήματά τους στον τοίχο, τα οποία είχαν ρε γαμώτο κάτι να πούνε, σε αντίθεση με τα άλλα, τα κοκκινογραμμένα, και την ξύλινη γλώσσα τους. Και θαύμασα επίσης τη γνήσια τσιγγάνικη αίσθηση της ελευθερίας ορισμένων από αυτούς, παρότι δεν συμμερίστηκα ποτέ την ουτοπική τους ιδεολογία. Παράλληλα, βέβαια, είδα και την άλλη τους πλευρά: χουλιγκάνια με κατ' όνομα μόνο ιδεολογία, προβληματικά άτομα που στις "μάχες τους με το σύστημα" καλύπτανε χρόνια ψυχολογικά προβλήματα, τυραννικούς αρριβίστες οι οποίοι λειτουργούσαν στους κατά τα άλλα αυτόνομους πυρήνης ως δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες - και διάφορα τέτοια, που με έκαναν να τηρώ πάντοτε αποστάσεις από την πολιτική κουλτούρα του αναρχισμού και των γνήσιων κουκουλοφόρων (γιατί υπάρχουν και οι γιαλαντζί).

Στρατόπεδο #2: Η Αριστερά. Από τη μία, το απολιθωμένο ΚΚΕ. Το οποίο μεθοδικά, μόνιμα, σταθερά, καταδικάζει και καταδιώκει ό,τι δεν ελέγχει. Επανάσταση είναι βλέπετε μονάχα ότι φέρει την έγκριση του Κόμματος και της Γραμματείας του - αυτοί ξέρουν για τον λαό πριν από αυτόν, όπως ξέρανε άλλωστε και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., στη Ρουμανία ή τη Μοζαμβίκη και ξέρουν και τώρα σε κάτι χώρες σαν τη Βόρεια Κορέα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΡΙΖΑ-Συνασπισμός. Το κόμμα του "ναι μεν, αλλά", που συμφωνεί ότι διαφωνεί μα σπάνια προτείνει και περισσότερο ασχολείται με το πού φυσάει ο "εναλλακτικός" άνεμος για να πάει κι αυτό εκεί και να μαζέψει κανά κουκί για το επόμενο μέτρημα της κάλπης. Άνοιξε η όρεξη για υπουργεία και καρέκλες (μήπως και μίζες, σύντροφοι;) και φάνηκε το οπορτουνίστικο πνεύμα πολλών εκεί μέσα, πίσω και πέρα από το νεανικό look του Τσίπρα. Από πότε πουλάκια μου τρέφετε συμπάθεια εσείς για τους αναρχικούς; Και πώς και δεν είχατε κάτι άλλο να προτείνετε τώρα που ξέσπασε η βία, όταν υποτίθεται ότι είστε μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεστε από κοντά όσους ασφυκτιούν; Καλά να πάθετε τώρα, γιατί ο οπορτουνισμός σας ούτε τους αναρχικούς ξεγέλασε (σας έχουν άλλωστε ζήσει στα στενά και σας ξέρουν), αλλά και τους προοδευτικούς νοικοκυραίους που ελπίζατε να αλιεύσετε από το ΠΑΣΟΚ τρόμαξε. Αν κάτι απέδειξε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν το τέλος της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα, σε επίπεδο κομμάτων.

Στρατόπεδο #3: Το στρατόπεδο των ήσυχων νοικοκυραίων. Της μικροαστικής δηλαδή ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας, της κοινωνίας μας και της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Οι άνθρωποι που κοιτάνε τη δουλίτσα τους, το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, τη βολή τους και κάνουν τον σταυρό τους σαν περνούν από την εκκλησιά. Οι άνθρωποι που τα πήρανε με τους βανδαλισμούς και απαιτούν τώρα μια ισχυρή κυβέρνηση, η οποία θα πατάξει ακόμα και με τη δύναμη των όπλων και του στρατιωτικού νόμου τα "φρούτα" που ξεχύθηκαν από τα Εξάρχεια - σε μια tour de force επίδειξη δημοκρατικών αντανακλαστικών... Αλλά για μισό λεπτό; Αυτοί δεν είναι παράλληλα οι άνθρωποι οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν χρόνια τώρα διεφθαρμένους πολιτικούς στην εξουσία, συντηρώντας τον δικομματισμό και την πολιτική κουλτούρα των πελατειακών σχέσεων; Αυτούς δεν εκφράζουν στην πραγματικότητα κόμματα όπως ο ΛΑΟΣ, ασχέτως αν δεν τον ψηφίζουν λόγω καλύτερων πελατειακών σχέσεων αλλού; Μήπως το ότι μια χώρα έφτασε στο χείλος της υπερχρέωσης σε αδηφάγες τράπεζες, ταυτίστηκε πολιτισμικά με τα σκυλάδικα και τις τηλεοράσεις, απαξίωσε κάθε έννοια παιδείας στο όνομα του εύκολου πτυχίου και ενός μισθούλι και πισωγύρισε στον εθνικισμό και την ξενοφοβία όταν αντιμετώπισε τις παγκόσμιες πραγματικότητες οφείλεται σε αυτή την πλειοψηφία, που όλο διαμαρτύρεται για το σύστημα, μονίμως ξεχνώντας πως αυτή η ίδια είναι τελικά το σύστημα;

Δεν είναι καιρός για στρατόπεδα παιδιά. Είναι καιρός να καταλάβουμε πως η κοινωνία μας σάπισε, γιατί εμείς που την αποτελούμε και εκλέγουμε τους άρχοντές μας είμαστε σάπιοι. Μήπως κι εγώ δεν έχω πει τα δικά μου "έλα, μωρέ" ή δεν έβαλα τα βυσματάκια μου στον στρατό για να περάσω καλά; Όλοι εμείς είμαστε το σύστημα που τώρα κατακρίνουμε και όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ βάλει το λιθαράκι μας για να υψωθεί αυτή η δυσωδία, η οποία παράγει "εύθικτους" υπουργούς, ανίκανους πρωθυπουργούς, διεφθαρμένους μοναχούς, ποινικολόγους-celebrities, 15χρονα χουλιγκάνια και αστυνομικούς-δολοφόνους. Κάπου έχουμε κάνει ένα μεγάλο λάθος και μόνο άμα κάτσουμε μαζί να το βρούμε και να το διορθώσουμε θα υπάρξει κάποια δικαίωση για το αθώο αίμα του παιδιού που κύλησε το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια. Χωριζόμενοι σε στρατόπεδα το μόνο που δείχνουμε είναι ότι εμείς νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι και άσπιλοι, άρα οι "άλλοι" φταίνε, οι κακοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τεκμήριο ότι ξοφλήσαμε...

"I'm a rebel stuck with a label, trying to be someone in life

We're the people you don't wanna know, we come from places you don't wanna go

Angels with dirty faces, angels from nowhere places

Kids like me and you"

Artist: Sham 69

Song: "Angels With Dirty Faces"

Album: That's Life (1978)

Αντιστρέφοντας Ένα Ερώτημα: ΑΥΤΟΥΣ τους αληταράδες, ποιος θα τους μαζέψει;

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2008/12/blog-post_08.html


"Δύο πράγματα δεν έχουν όρια", φέρεται πως είπε κάποτε ο Αϊνστάιν: "το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία - και για το πρώτο δεν είμαι και τόσο σίγουρος".

Ένα ανήλικο παιδί δολοφονήθηκε το Σάββατο το βράδυ σε ένα σημείο που κι εγώ κάθομαι συχνά με τους φίλους μου και πίνω μπύρες, στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για τον οποίο έχω γράψει και παλιότερα blog και τον οποίον αγαπώ ιδιαίτερα. Μετά ξέσπασε η βία - είναι το μαθηματικά βέβαιο πόρισμα της ιστορίας αυτό. Και μέσα στη βία χάνεται πάντα η μπάλα, με αποτέλεσμα α) να κλαίνε περιουσίες (σε δύσκολες εποχές) άνθρωποι που ίσως και να συμπάσχουν για τα όσα εκτυλίχθηκαν β) να παριστάνουν τους "ήρωες" διάφοροι κομπλεξικοί οπλαρχηγοί και κοτζαμπάσηδες των Εξαρχείων, καπηλευόμενοι τη μνήμη του Αλέξη Γρηγοροπούλου τώρα, όπως καπηλεύτηκαν κι αυτή του Μιχάλη Καλτεζά 23 χρόνια πριν και γ) να βγαίνουν τα γνωστά σκουλήκια του δημόσιου βίου όπου έχει φακό και να μετράνε πόσα κουκιά θα πάρουν για τα κόμματα και τις εκπομπές τους με ένα δάκρυ ή με μια λαϊκίστικη κορώνα παραπάνω. Πράγματι - όλα αυτά όμως δεν θα γίνονταν ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΓΕ Η ΒΙΑ. Και το γιατί ξέσπασε, όπως και ο τρόπος που έγινε, έχει τις απαντήσεις του σε πολύ βαθιά σαπισμένες δομές της αστυνομίας και κατ' επέκταση - εφόσον η αστυνομία είναι κι αυτή μια δημόσια υπηρεσία- του κράτους, δηλαδή της κοινωνίας μας.

Κάποιοι τώρα προσφέρουν, όπως ισχυρίζονται, αντικειμενική ενημέρωση - όχι μόνο για τα γεγονότα, αλλά και για τον Ομπάμα κτλ. Πώς; Επιχειρώντας να μας φορέσουν τις στενές διόπτρες της δικής τους επικίνδυνης, συνομωσιολογικής και ανυπόστατης ιδεοληψίας, θεωρώντας τη μεγαλειότητά τους κάτοχο της αντικειμενικής (και μόνης, βέβαια) αλήθειας. Ο πολιτισμός του Ορθόδοξου φερετζέ αντεπιτίθεται, αποδεικνύοντάς μας το πώς μια θρησκεία με 2000 χρόνια ιστορίας γίνεται σήμερα όχημα καλούπωσης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, προτάσσοντας έναν αηδιαστικά στενόμυαλο τρόπο σκέψης. Αηδίασα πραγματικά με τα όσα διάβασα στο blog το link του οποίου κοινοποιώ σε αυτό μου το post. Με έκανε να θέλω να βγω έξω οπλισμένος με όλμους και μπαζούκας.

Ποιοι είναι, επιτέλους, αυτοί οι άνθρωποι; Αυτοί που συμμετέχουν σε αυτό το blog, το διαχειρίζονται, γράφουν σε αυτό. Τι στο διάολο κουβαλάνε στα κεφάλια τους; Και, μα τον όποιο θεό, δεν έχουν καρδιά; Ναι, ξέρω, δεν είμαι δημοκράτης, είναι άποψή τους και έχουν το ελεύθερο της έκφρασης κτλ. Μόνο που ρε παιδιά γεμίσαμε απόψεις - αβασάνιστες, χονδροειδείς, εξοργιστικές και τυφλωμένες από έναν επικίνδυνο φονταμενταλισμό. Γεμίσαμε απόψεις και δικαιώματα, αλλά μόνο μπροστά δεν πάμε ως κοινωνία. Αξιώνουν οι κύριοι και κυρίες του υπό συζήτηση μπλογκ την "αντικειμενικότητα", αλλά το βάρος αυτής της λέξης, την ουτοπική της σχεδόν φύση και τους τόνους πνευματικού ιδρώτα που η τελευταία απαιτεί απλά για να την αντικρίσεις (γιατί δεν κατακτιέται) δεν τα έχουν ποτέ ούτε καν συλλογιστεί. Πώς το είχε πει ο Καστοριάδης; "Η άνοδος της ασημαντότητας"; Αλλά, συγγνώμη, ξέχασα: ο Καστοριάδης ήταν άθεος, κομμουνιστής και πράκτορας του διεθνούς σιωνισμού, αιώνια δεσμευμένος στην υπονόμευση της ελληνικότητας του έθνους μας. Σωστά;

"Daddy, daddy, daddy, proud of your son

Got himself a good job, killing niggers and Mexicans

I'll tell you one thing, it's true

You can't find justice, it'll find you"

Artist: Mudhoney

Song: Hate The Police

Album: non-album single (1990)

Βαρέθηκα...

- Τα πηγαδάκια των "συναδέλφων" (με την στενότερη ή ευρύτερη έννοια, το ίδιο είναι). Όσο και αν συνειδητά κρατιέμαι μακριά τους, όσο φειδωλός και αν είμαι στις δηλώσεις μου, όσο και αν αποφεύγω να σχολιάζω πίσω από την πλάτη άλλων, βρίσκονται πάντοτε οι έτοιμοι να ισχυριστούν το οτιδήποτε μεταξύ τρίτης βότκας και έβδομης κόκας, αλλά και οι έτοιμοι να πιστέψουν το οτιδήποτε λέγεται. Αν δεν με ξέρεις, να σκέφτεσαι περισσότερο. Αν με ξέρεις και πιστεύεις το οτιδήποτε αναπαράγει ο κάθε βλάκας, ε, ας με ήξερες καλύτερα. Δεν θα κάτσω να σκάσω. Έχω 4-5 καλούς και έμπιστους φίλους, για να τους λέω ανοιχτά το οτιδήποτε πιστεύω και μου κατεβαίνει στο κεφάλι - δεν έχω καμία ανάγκη και κανένα όφελος να κουτσομπολεύω με ανθρώπους που ουσιαστικά γνωρίζω μονάχα ως συνεργάτες.

- Τους ατάλαντους. Είστε εδώ επειδή πάσχετε από αρριβισμό και κρίσεις μεγαλείου. Τα κείμενά σας είναι διαρκώς βαρετά, η γραφή σας φανζινίστικη, η κριτική σας ικανότητα και αντίληψη από υποτυπώδης έως ανύπαρκτη, η εξελισιμότητά σας (πολύ) συζητήσιμη, ο ορίζοντάς σας περιορισμένος σε 2-3 (το πολύ) είδη, συχνά δε και υποείδη. Δεν είστε εδώ επειδή διαθέτετε κάποια βαρύτητα στα πράγματα, εξαρτάστε αποκλειστικά από το πλέγμα των δημοσίων σχέσεών σας και από τις ανάγκες μιας βιομηχανίας για φερέφωνα. Γίνετε υδραυλικοί, ψυκτικοί, δικηγόροι, γιατροί ή δεν ξέρω τι άλλο, αλλά επιτέλους αδειάστε μας τη γωνιά και κάντε κάτι χρήσιμο στη ζωή σας. Αν δεν έχετε τη δυνατότητα, ε τότε σκάστε και σταματήστε να κάνετε τόση φασαρία, γιατί αυτό αποδεικνύει μονάχα πόσο ξεγάνωτοι τενεκέδες είστε. Θα τη φάτε όμως την - κυριολεκτική ή μεταφορική - μπούφλα μιας μέρα, όπως τη φάγανε όλοι οι όμοιοί σας πριν από σας...

- Τα ψώνια. Που επειδή βρέθηκαν κάπου επειδή είχαν μπάρμπα και θειά στην Κορώνη και έτυχε να γράψουν και δυο-τρία καλά κείμενα, νομίζουν ξαφνικά πως καθάρισαν και έγιναν κάποιοι. Δεν έγινες τίποτα αγάπη μου: πρόκειται για μια συνεχή διαδικασία, όπου ανακαλύπτεις διαρκώς πράγματα για το αντικείμενό σου και για τον εαυτό σου και ή εξελίσσεις το γούστο σου και τη γραφή σου προς το πιο σύνθετο και εκλεπτυσμένο ή γίνεσαι περιοδικάκιας και λαϊφσταλίστας, έτοιμος να γράψεις για την όποια μαλακία σου παραγγείλουν. Να μη μπερδεύουμε παρακαλώ τις πούτσες με τις βούρτσες, επειδή ομοιοκαταληκτούν.

- Τους ανήμπορους. Ανήμπορους να κακοκαρδίσουν, ανήμπορους να υπερασπιστούν τα όσα έγραψαν, ανήμπορους να υψώσουν παράστημα και να πουν "για μισό λεπτό" σε όποιον τους πει το παραμικρό, που ξέρουν μόνο να κλαίγονται και ποτέ να ψάχνονται, που ζητούν δικαίωμα στο όνειρο χωρίς να στρώνουν τον κώλο τους κάτω, που το μυαλό τους είναi μόνο στα λούσα και στις δόξες και ποτέ στα όσα τα τελευταία προαπαιτούν. Να πάτε να γίνετε Μητέρες Τερέζες και να διαγωνίζεστε για το Νόμπελ Ειρήνης και πάσης βλακείας, ώστε να μη μας πρήζετε άλλο με τη μετριότητά σας.

- Τους τεμπέληδες. Που επειδή κάποτε κάποιος τους είπε ότι "μπράβο, το 'χεις" το ρίξανε στο "αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε". Στο χάος που λέγεται μουσική φίλε μου, άμα θέλεις να παριστάνεις τον κριτικό και τον παράγοντα, θα πρέπει να πηγαίνεις διαρκώς τον ορίζοντά σου έναν πήχη μακρύτερα από αυτά με τα οποία ξεκίνησες. Αν είναι να γυρίζεις μια ζωή γύρω-γύρω τους, σαν τη μύγα γύρω από τα σκατά, αρκέσου στον ρόλο του απλού ακροατή και κάνε μας τη χάρη να μας απαλλάξεις από τη φουσκωμένη "μεγαλοπρέπειά" σου.

- Τους παράγοντες. Που ελάχιστα ξέρουν (ή και τίποτα), μα για όλα έχουν άποψη και σε όλα ανακατεύονται, διαρκώς με γνώμονά τους το παραδάκι. Υπήρξαν εποχές που τον ρόλο αυτόν τον έπαιζαν άνθρωποι που ήταν και επιχειρηματίες, αλλά γνώριζαν και πού πάνε τα τέσσερα. Εσύ τώρα παίρνεις γραμμή από το κάθε NME, Q ή και εγώ δεν ξέρω ποια φυλλάδα και το παίζεις διαμορφωτής άποψης και καθοδηγητής, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αναμασάς: δεν ανακαλύπτεις, δεν προτείνεις, δεν τολμάς. Το σύστημα τα κονομάει και από την "αντι-μόδα" και εσύ είσαι, τελικά, ο πιο πιστός του υπηρέτης σε αυτό το πεδίο.

- Τους κολλημένους. Φιλαράκι, επειδή αγάπησες εσύ πέντε πράγματα και ίσως να τα έψαξες και σε βάθος, πρέπει και οι υπόλοιποι να τα θεωρήσουμε ως κορωνίδα της δημιουργίας; Αποθεώνοντας ουσιαστικά εσένα, επειδή ταυτίζεσαι με αυτά; Τέτοια πράγματα συγχωρούνται στα 15. Από τα 25 όμως και πάνω, όχι μόνο είναι ασυγχώρητα, μα είναι και καταγέλαστα...

"We don't wanna fight because you tell us to

So watch your back when you attack us

'Coz we might just turn on you"

Artist: Cock Sparrer

Song: Watch Your Back

Album: Shock Troops (1982)

They Say...

Το έτσουξε το κινούμενο γιουβαρλάκι το σχόλιο και έπαθε παροξυσμό στο ρεφρέν. Πρώτα βλέπεις γράφουμε πραγματείες δίχως να φροντίσουμε να απαλείψουμε περιττές λεπτομέρειες και μετά δυσαρεστούμαστε αν κάποιους τους πιάνουν τα γέλια με τις τελευταίες. Αλλά έτσι είναι: άμα σου βγει η Νίκαια από μέσα σου, ξεχνάς που παριστάνεις ότι έχεις επίπεδο, βάζεις το χέρι στη μέση και αρχίζεις να κινείσαι παλινδρομικά, ξεκατινιαζόμενη στα μπαλκόνια σαν πλύστρα του 1950. Τώρα αν δεν είναι real μπαλκόνια και είναι μπλογκομπάλκονα, μικρή η διαφορά. Παράγραφοι επί παραγράφων, και ούτε ένα σχόλιο με πραγματική αιχμή και ευφυΐα – κάτι (ιλαρές η αλήθεια είναι) ανοησίες μόνο, μερικές από τις οποίες ίσως και να έκαναν στον Μπλιάχτσικα για να σκαρώσει κανά τετράστιχο.

Τα καλλιτεχνικά μας μάραναν μετά. Που από καταβολής κόσμου είχαν την ικανότητα να χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες: αυτούς που τα καταλάβαιναν, αυτούς που δεν τα καταλάβαιναν και αυτούς που παριστάνουν ότι τα καταλαβαίνουν – το ’πιασες αγάπη ή να στο βάλω μία στο repeat; Αμ, θέλουν ιδρώτα αυτά, κόπο, να βάλεις τον κώλο σου κάτω. Ιδρώτας δεν είναι αυτό στο οποίο κολυμπάς το καλοκαίρι όταν σφίγγουν οι ζέστες και ανάβεις το αιρκοντίσιον. Είναι το τρίψιμο εκείνο με τον κόσμο – και τις λάσπες του, πρωτίστως – που οδηγεί, μεταξύ άλλων χρήσιμων, σε απώλεια περιττών κιλών, άρα και σε λιγότερη συσσώρευση λίπους στον εγκέφαλο. Και μην ακούσω πάλι την καραμέλα του «ρατσισμού». Κανείς δεν μίλησε για ράτσα εδώ, άλλο η ράτσα και άλλο η πέτσα και το διογκωμένο λιποκύτταρο.

Αλλά μερικοί θέλουν να είναι και παχύδερμα και τιμητές των πάντων – κάτι σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο ας πούμε, ο οποίος, μην ξεχνάμε, έχει διατελέσει και Υπουργός Πολιτισμού με τα ήθη που μας διακρίνουν: θεωρούν πως είναι οι καλύτεροι και η άποψή τους η πιο σωστή, θέλουν να στρώσουν όλους τους άλλους και να τους πούνε πώς να ζούνε με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή τους, οι ίδιοι, όμως, δεν παιδεύονται ούτε ένα δράμι να χάσουν. Και μαούνα και τιμητής δεν γίνεται αγάπη – ένα στα δύο χάνει από ιστορική αναγκαιότητα. Ποιο από τα δύο θα πρέπει, υπό ΚΣ, να το συλλαμβάνει ακόμα και το δικό σου επιπεδοδάπεδο.

“I fall in love with the old times
I never mention my own mind
Let's fuck the world with all it's trend
Thank God, it's all about to end...”

Artist: Scars On Broadway
Song: They Say
Album: Scars On Broadway (2008)

My Heart's An Open Highway

Λείπω τόσο καιρό από τα blogs, ώστε δεν θυμόμουν καν το user name μου για να μπω να κάνω νέα ανάρτηση - μη σας πω τι έγινε με το password... Σε ποιους να τα πω δηλαδή, που αμφιβάλλω αν έμεινε και κανείς να διαβάζει τόσο καιρό που λείπω. Τα κατάφερα και τα θυμήθηκα τελικά, στις, χμ, 03.39 το πρωί. I can't get no sleep - όπως έλεγαν και οι Faithless. Υπερδιέγερση, πολλά να κάνω αύριο (νέες ραδιοφωνικές μέρες ξημερώνουν) και ένας καφές που ήπια λίγο αργά είναι μάλλον οι αιτίες αυτής της αϋπνίας.

Τον τελευταίο καιρό είμαι πάρα πολύ καλά. Με θυμάμαι κι άλλες φορές καλά, αλλά ποτέ τόσο καλά με μένα, μέσα μου. Είμαι ένας άλλος άνθρωπος, ένα πλάσμα γεμάτο από ακατάβλητη ενέργεια και από μια παράξενη αυτάρκεια. Ίσως γιατί πέτυχα να κάνω πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύτηκα στα 20, χωρίς να μου αδειάσει η δεξαμενή ονείρων ση διαδρομή. Λες και από το καλοκαίρι και μετά απόκτησα μια αόρατη ασπίδα απέναντι σε όλα εκείνα που επί χρόνια με έκαναν να χάνω τις ισορροπίες μου. Μου αρκούν πλέον οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι και το να είναι καλά - και μόνο αυτό νομίζω θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα. Χρόνο δεν έχω όμως πολύ για να κάνω όλα όσα θέλω και να βλέπω όσους θέλω αρκετά, πάντα μένουν πράγματα εκτός (το τίμημα κάθε καριέρας;) - και έτσι έχει πάρει η μπάλα και τούτο το ταλαίπωρο blog. Μπήκα να κάνω και μια βόλτα στη λίστα των μπλογκόφιλων, νιώθω πως έχω χάσει επεισόδια. Διάβασα δε και κάτι απίστευτα σκηνικά σε ένα από αυτά. Αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να αρχίσω να κυλιέμαι κάτω από τα γέλια (ήταν και γλαφυρές οι περιγραφές), αλλά πολύ γρήγορα έκανα στη μπάντα και τις δύο σκέψεις. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που ζούσε με το παρελθόν, με απασχολεί μόνο ό,τι βρίσκεται στο παρόν και έχει διαδραστική σχέση με το ποιος είμαι και τι κάνω. Τα υπόλοιπα είναι περιττοί συναισθηματισμοί, ανάλογου επιπέδου με τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών.

Δεν έχω πολλά άλλα να γράψω εδώ. Είναι ένας καλός τρόπος να αδειάσω λίγο το κεφάλι μου αυτό το βράδυ αϋπνίας δίνοντας ένα παρόν στο μπλογκ μου, γιατί καλώς ή κακώς το διάλεξα κι αυτό να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Και για να μη γράφω μόνο δυσάρεστα βρε αδερφέ, ας υπάρχει κάπου και μια καταγραφή αυτών των τόσο λαμπρών ημερών εσωτερικής αρμονίας και δύναμης, γιατί μπορεί μια μέρα να τις αναπολώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Είμαι όμως τόσο καλά... Η καρδιά μου και ο νους μου είναι σαν τον τίτλο αυτού του post: an open highway...

"9 to 5 and 5 to 9

Ain't gonna take it, it's our time

We want the worldand we want it know

We're gonna take it anyhow"

Artist: Ramones

Song: We Want The Airwaves

Album: Pleasant Dreams (1981)