Μια ταινία σε παραγωγή ελληνικού κράτους
Σκηνοθεσία-casting: Ελληνικός Στρατός, Πολεμικό Ναυτικό
Σενάριο: R2-D2
Πρωταγωνιστούν: Η διοίκηση προπαίδευσης του ΚΕ Πόρος
και οι νεοσύλλεκτοι της Β΄ ΕΣΣΟ
Guest star: Λευτέρης Πανταζής και το μπαλέτο του
Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Αντρέα, στον Γιώργο (Mr. Louferman), στον Κώστα, στον Κωστή, στον Μηνά, στον Νάσο, στον Παναγιώτη, στον Πέτρο και στον Φώτη
"Όλα στο blog μου", ήταν η μόνιμη απειλή που εκτόξευα κάθε φορά που βρισκόμουν αντιμέτωπος με το τέλος της λογικής. Γιατί δεν είναι μύθος πως εκεί που αρχίζει ο στρατός τελειώνει η λογική. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να πραγματοποιήσω την απειλή μου, που ήταν συνάμα και μια υπόσχεση προς τα παιδιά της διμοιρίας μου. Αράξτε στις θέσεις σας, πάρτε pop korn, αναψυκτικά κτλ. και πάμε (tink, μην κοιμηθείς πάλι κατά την προβολή!).
ΣΚΗΝΗ 1: ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΑΛΑΣΚΑ
Και διαβασμένος να μην έχεις πάει, το μυρίζεσαι στον αέρα ότι κάτι δεν πάει καλά. Γιατί σε κάθε πίστα που περνάς σε αυτό το παράξενο game, τα χαμόγελα όλο και λιγοστεύουν, ο τόνος της φωνής των γαλονάδων όλο και ανεβαίνει και η ώρα που στέκεσαι όρθιος όλο και αυξάνει. Οι άνθρωποι σου κατάσχουν τους νυχοκόπτες (!!!) για να μην αυτοκτονήσεις (!!!), ενώ σου δίνουν μαχαίρι και ξυραφάκια. Και εννοείται ότι δεν σου δίνουν νυχοκόπτη. Το πώς θα κόβεις τα νύχια σου δεν απασχολεί τον Ελληνικό Στρατό. Γι'αυτό παιδιά στις τσέπες σας. Ό,τι έχετε πάνω σας δεν ελέγχεται. Οι άνθρωποι είναι, βέβαια, τρελοί για δέσιμο και πρώτος και καλύτερος ο κύριος διοικητής του Παλάσκα, ο Παλιάτσος. Θυμάστε τον Ψωμιάδη της ΑΕΚ; Ε, φανταστείτε τον με στολή και χρήζοντα ψυχιατρικής παρακολούθησης και είστε μέσα. Η γραφειοκρατία ατελείωτη, οι ουρές ασύλληπτες: από το πρωί που μπαίνεις μέχρι που νυχτώνει και δεν βλέπεις πια ούτε τι χρώμα έχουν τα all star σου είσαι στην ουρά για κάτι. Και τελικά, όταν καταλήξαμε να πάμε για ύπνο, μας ξυπνήσανε κατά τη μία το βράδυ, μας κατεβάσανε κάτω και μας άφησαν όρθιους για κανα δυο-δυόμιση ώρες. Έτσι για να γουστάρει η διοίκηση, με το πρόσχημα της βραδινής αναφοράς. Το άλλο πρωί έκαναν και άλλες εξυπνάδες. Εξετάσεις, λέει, αίματος και ούρων. Πρώτα το αίμα, λέει. Οποία βλακεία: Μετά το αίμα θες ξεκούραση, κάτι να φας και να πιεις. Απαγορεύεται όμως να πιεις άμα είναι να δώσεις ούρα! Και τι ξεκούραση; Έδινες αίμα και επέστρεφες στην ορθοστασία. Ε, ένα παιδί δεν άντεξε. Λιποθύμησε σχεδόν μπροστά μου, χτύπησε το πρόσωπό του στο τσιμέντο του προαυλίου, γέμισε αίματα. Δεν ξέρω τι απέγινε, τον πήραν με το ασθενοφόρο. And the Oscar εξυπνάδας και προνοητικότητας πάει...στη διοίκηση του Παλάσκα. Ζήτωωωω!!! Ευτυχώς που έφυγα από εκεί για τον Πόρο. Αλλίμονο σε όσους άτυχους έμειναν εκεί. Τους θαυμάζω απεριόριστα. Πάρτε ό,τι βύσμα έχετε και πιέστε. Πιέστε να αλλάξει η διοίκηση στο Παλάσκα. Stop στους αξιωματικούς που νομίζουν ότι ο σεβασμός κερδίζεται με φόβο και τυραννία.
ΣΚΗΝΗ 2: ΣΤΟ ΠΟΡΟΣ RESORT
Το στρατόπεδο στον Πόρο μοιάζει με ξενοδοχείο δύο αστέρων κάπου σε τουριστικό προορισμό. Καλά κτίρια, καλό φαγητό δεδομένων των συνθηκών, παραθαλάσσια τοποθεσία με φοίνικες στην ακρογιαλιά, αρκετή ελεύθερη ώρα, light εκπαίδευση. Όσο όμως και αν στο χρυσώσουν το χάπι, όσο γαμάτα παιδιά και αν γνωρίσεις, είσαι φυλακισμένος. Και το να αφουγκράζεσαι την πόλη γύρω σου να ζει ελεύθερα το καλοκαιράκι μπορεί να λειτουργήσει αντίστροφα στην ψυχολογία σου.
Το πρώτο παρατράγουδο έσκασε μόλις φτάσαμε. Ο διοικητής προπαίδευσης Πουλάκης, ο άνθρωπος που επαναλαμβάνει διαρκώς, τελετουργικά, ό,τι και να σου πει, πιστός στο μότο "επανάληψη μήτηρ πάσης παιδείας", μας ανακοίνωσε πως απαγορεύονται τα κινητά. Και το εννοούσε. "Τα κινητά τηλέφωνα απαγορεύονται. Επαναλαμβάνω, τα κινητά απαγορεύονται". Μετά έκανε μια παύση για να σηκώσει το κινητό του, που χτύπαγε όση ώρα επαναλάμβανε. Έχασε κάθε κύρος στα μάτια μας, αυτόματα. Εννοείται ότι παραβιάσαμε την απαγόρευση όπως μπορούσαμε. Αλλά ορισμένοι πιάστηκαν. Το άλλο παρατράγουδο μου πήρε λίγες μέρες να το καταλάβω. Το λένε αντι-κούκου και το ρίχνουν στο πρωινό, στο τσάι και στο γάλα. Εμένα που το μεσιανό κατάρτι μου σηκώνεται πέντε-έξι φορές τη μέρα και έχω τρελή libido, μου 'χε γίνει σαν κατσαριδάκι αγάπη μου. Όταν το σκέφτηκα και έκοψα το τσάι και το γάλα, άρχισα να λειτουργώ ξανά σαν κανονικό sex robot.
ΣΚΗΝΗ 3: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Η εκπαίδευση συνίσταται στο να κάθεσαι όρθιος και ακίνητος (που απλώς δεν γίνεται), καθώς και σε μια περίτεχνη χορογραφία με κινήσεις χεριών, ποδιών και καπέλων, που σε μεταμορφώνει από πολίτη σε χορευτή του Φώτη Μεταξόπουλου. Πρόκειται για ένα απείρως βλακώδες πράγμα, που το κάνεις τόσες φορές, ώστε να καίγεται τελικά το μυαλό σου. Έφτασα σε ένα σημείο που αν άκουγα για άλλη μια φορά το παράγγελμα "προς επιθεώρηση αποκαλύψτε", θα πήγαινα γραμμή στον ψυχολόγο της μονάδας και θα τα έκανα Γης Μαδιάμ. Επίσης πρέπει να σεβόμαστε τη σημαία. Εγώ στην αρχή τη σεβόμουνα γιατί νύσταζα. Αλλά από τότε που ο Κώστας μου επεσήμανε ότι η αρχική μουσικούλα, εκείνη που παίζει το πρωί πριν τον εθνικό ύμνο καθώς υψώνεται η γαλανόλευκη, μοιάζει με το θέμα της σαπουνόπερας Δυναστεία, με πιάνανε τα γέλια, γιατί φανταζόμουν την Alexis Carrington-Colby (Joan Collins) να σκάει από το διοικητήριο αγκαζέ με κανάν βαθμοφόρο. Μια μέρα λέγαμε να πάμε κρυφά στο διοικητήριο και να αντικαταστούσαμε τη σημαία με τη σημαία της Τζαμάικα. Θα είχε τρελό γέλιο αν γινόταν, αλλά δεν γινόταν.
Το μόνιμο παράπονο της διοίκησης ήταν ότι δεν δείχναμε τον απαιτούμενο ενθουσιασμό και την απαραίτητη ζωντάνια. Γιατί να τη δείξουμε όμως, από τη στιγμή που τόσα και τόσα βύσματα καβαντζώνονταν σε γραφειάκια και θέσεις εργασίας, γλιτώνονας τις ορθοστασίες, τον ήλιο, τα ακατάσχετα πεζικά, προκλητικότατα, μπροστά στα μάτια μας; Ποιος ζόρισε τον γιο του Κόκκαλη για το ο,τιδήποτε; Ποιος έβαλε χέρι στον ναύτη Παύλου, που επειδή ήταν, λένε, συγγενής ναυάρχου ή κι εγώ δεν ξέρω τι, κυκλοφορούσε γελώντας με γυαλιά ηλίου - τάχα ότι είχε φωτοευαισθησία - και με μονίμως μπανταρισμένο το ένα πόδι; Με το οποίο εγώ ο ίδιος τον είδα ένα μεσημέρι να παίζει ποδόσφαιρο με ένα κουκουνάρι. Ποιος μάζεψε κάτι κωλόπαιδα από τα Βόρεια Προάστια, σαν τον Μπούμπι (κατά κόσμον Ανδρέα Μελά) και τον Μπίλυ-Μπίλυ (κατά κόσμον Βασίλη Λουρή), που έκαναν εκεί μέσα ό,τι τους γούσταρε και χασκογελάγανε περιπαικτικά για τα προνόμιά τους;
ΣΚΗΝΗ 4: ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ
Η πειθαρχία στον Πόρο απασχολούσε ιδιαίτερα τον ανθυποπλοίαρχο Κωνσταντίνο Δουκάκη, που αν έπαιρνε μέρος στο casting για το Ο Καλός, Ο Κακός Και Ο Άσχημος θα μπορούσε εύκολα να παίξει και τους δύο τελευταίους ρόλους. Ο τρόπος να την επιβάλλει είχε ως εξής: μια φορά κουνήθηκε ο ψηλός στη διμοιρία ενώ ήμασταν στην προσοχή, την ώρα που ο Δουκάκης αγόρευε με περισσό στόμφο. Τον είδε και αποφάσισε να τον τιμωρήσει στέλνοντας όλη τη διμοιρία στα μαγειρεία. Επίσης ήρθε και του μίλησε μπροστά μας, με πολιτισμένες εκφράσεις που αρμόζουν σε αξιωματικούς, του στιλ "με γράφεις στα αρχίδια σου" και "θα μου σκιζες τον πάτο ή όχι;". Επίπεδο δάπεδο. Ο ψηλός στενοχωρέθηκε και εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε στα μαγειρεία για να μην του δείξουμε πως ταλαιπωρούμασταν. Τελικά όμως σπάσαμε. Ήταν μεγάλο το αγγούρι. Αλλά δεν πειθαρχήσαμε, κύριε Δουκάκη, να το ξέρετε. Μας κάνατε επαναστάτες. Και θα γράψω και για τις άλλες πομπές σας. Θυμάστε εκείνο το αμίμητο που μας είπατε, να μην αφήνουμε σκουπίδια στα "τασάκια", διότι δεν περνάει αράπης να τα μαζεύει; Σας απασχόλησε ποτέ, όταν το είπατε, ότι ένας μαύρος νεοσύλλεκτος και καθ' όλα Έλληνας πολίτης βρισκόταν μπροστά-μπροστά σε μια διμοιρία; Φαντάζομαι πως όχι. Ελπίζω όμως να απασχολήσει κάποιον πιο αρμόδιο από εσάς.
Όταν οι μέθοδοι Δουκάκη απέτυχαν, ήρθε ο GI Joe Αναστάσιος Χάλος, αρχικελευστής. Κάτι σαν τον George Michael, αλλά δίχως το gay στοιχείο. Που του δώσανε τον άχαρο ρόλο να πάρει ένα μπλοκάκι και να τιμωρεί τους απείθαρχους και εκείνος τον πήρε πολύ στα σοβαρά και το διασκέδασε με τον πλέον σαδιστικό τρόπο. Το λένε υπερβάλλοντα ζήλο, ποιότητα που στον στρατό επαινείται. Πέταξε πολλές ατάκες ο Χάλος, του στιλ "Κύριοι! Δεν Μιλάμε" κτλ., αλλά το μεγαλύτερο σουξέ του ήταν που δεν μας άφηνε να μιλάμε στο φαγητό. Γιατί, όπως μας διαφώτισε, το "φαγητό, κύριοι, δεν είναι απόλαυση. Είναι κίνηση". Φαντάζει αστείο, αλλά όποιον έπιανε να αργεί το πρωί, να μιλάει στο κινητό, να μιλάει στο φαγητό, ή απλά να μιλάει στις τριάδες όσο στεκόμασταν σε εξοργιστικά αργές ουρές για ένα κρουασάν Στεργίου, τον έστελνε μαγειρεία (βάσιμες υποψίες ήθελαν τον Αντρέα γόνο της οικογένειας των κρουασανομεγιστάνων, εκείνος όμως τις απόκρουσε σθεναρά, παρόλο που διαμαρτυρόταν κάθε φορά που η καντίνα έφερνε σάντουιτς από ανταγωνιστές του Στεργίου!). Υπήρχε που λέτε και ένα παιδί που ήταν δυσπροσαρμοστικό, χρειαζόταν λίγη βοήθεια για να σταθεί. Πήγε τρεις φορές μαγειρεία λόγω του κυρίου Χάλου, παρά το ότι μας είχε ζητηθεί επισήμως να βοηθάμε όσους συναδέλφους μας ήταν σαν και το παιδί που αναφέρω. Όταν τελικά ο Χάλος είδε τα σκούρα, διότι κάποιοι ορκίστηκαν να βάλουν μπράβους και να τον κάνουν καλοκαιρινό εκτός στρατοπέδου, εφάρμοσε τις τακτικές όλων των απανταχού δικτατόρων. Αφενός άκρατο λαϊκισμό, με το να φωτογραφίζεται όπου βρει με φαντάρους, ως τουριστική ατραξιόν, στη Βραδιά του Ναύτη, αφετέρου φτιάχνοντας τη δική του κλίκα από χαφιέδες και σπιούνους (Μελά πες αλεύρι...). Εγώ δεν μετείχα στην κίνηση "ξύλο στον Χάλο". Αλλά του εύχομαι ολόψυχα να έχει την τύχη των περισσότερων δικτατόρων. ΣΚΗΝΗ 5: ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΑΖΩΝ
Μια μέρα ήρθαν δύο βαθμοφόροι ψυχολόγοι και μας μαζέψανε να κάνουμε, λέει, ομάδα. Ένας άνδρας και μια γυναίκα, ονόματι κυρία Κολοκοτρώνη. Δεν το περιμένανε να βρούνε τέτοια αντίδραση στο θέμα της υποχρεωτικής στράτευσης (σου λέει, όλα αυτά εδώ γαλάζια βύσματα θα είναι) και σύντομα ζορίστηκαν και έχασαν εντελώς το παιχνίδι (ο Πέτρος έκανε μάλιστα μια τρομερή εισήγηση, η οποία πολύ βοήθησε ώστε να τα βρούνε μπαστούνια). Η κυρία Κολοκοτρώνη άρχισε να τσιρίζει λες και της κοκκινίζανε τα πισινά. Και μας ανακοίνωσε ότι θα λέει ό,τι της γουστάρει και κατηγόρησε ευθέως τις οικογένειές μας ότι δεν μας είχαν προετοιμάσει κατάλληλα για να κάνουμε το χρέος μας απέναντι στην Ελλάδα! Τσίρκο ήταν. Βασική αρχή στην ψυχολογία, ότι ο ψυχολόγος δεν εκφράζει προσωπικές θέσεις και απόψεις. Νύχτα το πήρατε το δίπλωμα κυρία Κολοκοτρώνη;
ΣΚΗΝΗ 6: Η ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΗ
Το πρωινό του ναύτη προέβλεπε...υποχρεωτικό εκκλησιασμό!!!! Ναι, μας υποχρεώσανε να πάμε εκκλησία και μας υποχρεώσανε να ακούμε τις βλακείες του παπά, που είναι βαθμοφόρος και αυτός, ο οποίος κάτι έπαθε (να 'ταν η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος;) και άρχισε να επιτίθεται κατά του Δαρβίνου και της πέραν πάσης λογικής αμφισβήτησης θεωρίας της εξέλιξης των ειδών! Είπα να μην τον κράξω, γιατί φόρτιζε τα κινητά μας κρυφά από τη διοίκηση, αλλά τελικά κρίνω πως του αξίζει.
Το βράδυ είχε υποχρεωτικό Λευτέρη Πανταζή! Για να διασκεδάσουμε, λέει. Για να δούμε, λέει, τι κάνει η διοίκηση για εμάς. Μπράβο ρε συ στο Πολεμικό Ναυτικό, προμοτάρει τον πολιτισμό. Τώρα αν ο Πανταζής είχε να δει χίλιους διακόσιους νοματαίους σε εμφάνισή του καμιά δεκαετία (ή μήπως από την προηγούμενη σειρά νεοσυλλέκτων;) είναι άλλο θέμα. Ο Άγης άκουσε πάντως τον Παπαγάλο και συγκινήθηκε, μας είχε άλλωστε κάνει μια τρομερή ανάλυση για τον Λε-Πα και τα 1980s. Εγώ με τον Κώστα Σ. και τον Ανδρέα Σ. πεθάναμε να γελάμε. Είχαμε και οι τρεις ρέντα και ρίξαμε τρελές ατάκες. Αλλά νομίζω πως ο τρελο-Κρητικός, ο Θοδωρής ο Παρασκευάκης, έκλεψε τελικά την παράσταση και πήρε τα περισσότερα χειροκροτήματα από όλους. Νομίζω ότι τρόμαξε και τον Χάλο, γιατί κατάλαβε ότι δεν ήταν ο Νο 1 pop star στα charts του στρατοπέδου.
ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ
Oscar Α΄ανδρικού ρόλου: Κύριος Πουλάκης. Χωρίς συναγωνισμό. Άφταστος performer και μέγας σόουμαν.
Oscar Β΄ ανδρικού ρόλου: Θοδωρής Παρασκευάκης. Προτάθηκε και ο Χάλος, αλλά έχασε όταν λύγισε και τρόμαξε που θα τον δέρνανε. Δεν πειράζει. Στο casting για το γύρισμα της βιογραφίας του George Michael θα σκίσει.
Oscar Α΄ γυναικείου ρόλου: Ψυχολόγος Κολοκοτρώνη. Άντε και στον συνδυασμό του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!
Oscar Β΄ γυναικείου ρόλου: Κελευστίνα Δ. Κωνσταντοπούλου. Η ασυναγώνιστη Στρουμφίτα στο απέραντο Στρουμφοχωριό μας. Τη θέλαμε όλα τα ναυτάκια, που ντυμένα στα μπλε είμασταν ωσάν Στρουμφ!
Oscar καλύτερης ατάκας: Από κοινού στο "Το φαγητό δεν είναι απόλαυση, είναι κίνηση" και στο "Σταματήστε να γαμάτε την Παναγία ρε παιδιά, θα γεμίσουμε Χριστούς". Δεν θυμάμαι το όνομα του παιδιού που το είπε.
Oscar ειδικών εφφέ: Σημαιοφόρος Ρεΐζης. "Εεεε, και, εεεε, έχω βγάλει, εεεε, και ειδικό σχολείο στην αεροπορία, εεεε, για να μάθω πώς, εεεε, να διδάσκω". Εύγε!
Oscar απανθρωπιάς: Από κοινού στον κύριο Καλπάκη - που πρόσβαλλε τον Κωστή για το πρόβλημα στη μέση του με μια αχαρακτήριστη γκριμάτσα, λες και ήταν λουφαδόρος - και στον άγνωστο βαθμοφόρο, που μεταχειρίστηκε τον κελευστή μας ως σκουπίδι, μόνο και μόνο επειδή επικαλέστηκε το ιατρικό του πρόβλημα με τον ήλιο για να καθίσει στη σκιά κατά τη διάρκεια αγγαρείας.
Βατόμουρο χειρότερου performance: Υφυπουργός Μιχαλολιάκος. Ο λόγος που εκφώνησε στην ορκομωσία ήταν από τους χειρότερους που έχω ακούσει, τιγκαρισμένος στην εθνικιστική βλακεία. Ευτυχώς που ήμουν άοπλος, αλλιώς θα έμπαινα στον πειρασμό να του ρίξω!
Ειδικό Τιμητικό Oscar: Από κοινού στους κελευστές Συρίγο και Χρυσογονίδη και στους σημαιοφόρους Σπανό και Σπάθη. Αξιωματικοί-εξαιρέσεις στην παραπάνω παράνοια, οι οποίοι απέδειξαν έμπρακτα ότι ο στρατός μπορεί να έχει και ένα άλλο πρόσωπο. Ακούνε οι ιθύνοντες; Ή τη μαρμελάδα στα αυτιά;
