ΚΑΙ Η ΜΟΥΝΤΖΑ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΥΣ....

Σημερινούς τριαντάρηδες!!! Βίβααααα!!!!!!

Όσους, χαϊδεύοντας τις κοιλίτσες τους - που όσο πάει όλο και περισσότερο φουσκώνουν από τα σουβλάκια και τις πίτσες - και όσες, αρραβωνιασμένες ή ήδη παντρεμένες, παίρνουν αυτό το δασκαλίστικο, έμπειρο από τη ζωή ύφος, και αρχίζουν να αγορεύουν ενάντια στα σημερινά πιτσιρίκια.

"Μα τα βλέπεις; Όλα μια κοψιά, με αυτά τα περίεργα μαλλιά"

Μπα; Εσύ δηλαδή στα 18 σου ρε μεγάλε τι ήσουν; Η επιτομή του αβάν-γκαρντ στιλ; Έλα, μη χέσω... Για κάνε μια βόλτα απ' το πατάρι σου να βρεις το πατίνι σου, το BMX σου και το μπλουζάκι σου Metallica...

"Ξημεροβραδιάζονται στα ίντερνετ καφέ, παίζοντας κάτι σαχλά παιχνίδια, όλο βία και τέρατα"

Ενώ εσύ που έκαιγες τα μυρμήγκια με τον φακό, έπαιζες με στρατιωτάκια και αντάλλασσες μπούφλες με τα παιδιά της γειτονιάς για ένα πέναλτι ήσουν ο καλός, ο συμπονετικός κτλ. Τα ίδια λέγανε και για σένα τότε οι μεγάλοι - ότι ξημεροβραδιάζεσαι στα μπιλιάρδα, τρως το χαρτζιλίκι στα ηλεκτρονικά και δεν ξεκολλάς από το Πάκμαν. Κάτσε να σου γράψω λίγο Tonotil για τη μνήμη, διότι σαν περίεργα να μου τα λες.

"Όλο σε ένα computer μπροστά είναι, τι καλό να βγει μετά από μια τέτοια γενιά;"

Η τεχνοφοβική γενιά. Που πήρε computer, χρησιμοποιεί και στο γραφείο, έμαθε να κάνει και chat με τον γκόμενο ή τη γκόμενα, κατεβάζει τα τραγούδια που της αρέσουν και παρόλα αυτά συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα PC ως μηχανήματα του διαβόλου...

Heellloooo!!!!!!!!

Ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγει με ένα απλό κλικ, ένας κόσμος που εσύ τον αγνοείς και τον κατακρίνεις κι από πάνω! Αλλάξανε οι εποχές, τα μέσα, ο τρόπος επικοινωνίας. Εσύ έχασες το τρένο φιλαράκι....Αυτό συνεχίζει να τρέχει - και μάλιστα τρέχει πιο γρήγορα από ότι το θυμάσαι.

"Πηδιούνται στις τουαλέτες του σχολείου από τα 14! Φρίκη!"

!!!! Θα περίμενε κανείς ότι, στην ηλικία σου, θα ήξερες τη διαφορά μεταξύ του πηδιέμαι και του χαμουρεύομαι/παίρνω καμιά πίπα. Και θα περίμενε κανείς να μη θεωρείς, ακόμα, το πήδημα φρίκη, όπως προσπάθησε να σε πείσει η μάνα σου και η γιαγιά σου ότι ήταν (γι' αυτές ίσως και να 'ταν όντως, άλλωστε). Έστω όμως ότι έτσι είναι και η πλειονότητα των σημερινών 14άρηδων πηδιέται στις τουαλέτες. Νομίζεις πως η νομοθεσία στην Ελλάδα, μια χώρα συντηρητική, κατέβασε στα 15 το ηλικιακό όριο αποπλάνησης ανηλίκων, έτσι για να γουστάρουμε; Μήπως οι εποχές τρέχουνε και αυτό που δεν αντέχεις είναι ότι οι σημερινοί έφηβοι μεγαλώνουν πιο γρήγορα λόγω ερεθισμάτων; Ή μήπως, τελικά, δεν αντέχεις τη σκέψη ότι ένας 16άρης σήμερα μπορεί και να πηδάει καλύτερα από ό,τι πήδαγες εσύ τότε; Ή μήπως, μήπως λέω εγώ με το φτωχό μου μυαλό, ΖΗΛΕΥΕΙΣ επειδή εσύ τότε δεν πηδιόσουνα; Εγώ θυμάμαι ότι στα 16 μου πηδιόμουνα στις καταλήψεις - και σε όποιον αρέσει. Τα ίδια λέγανε και για μας που τα κάναμε αυτά τότε. Τα ίδια ακριβώς. Δεν είδα να με έβλαψε κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα μάλιστα!

"Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, καμία ανησυχία, μόνο τηλεόραση βλέπουν. Εμείς δεν είμασταν έτσι..."

Ναι, OK πολλά από τα πιτσιρίκια σήμερα ταιριάζουν μια χαρά στην περιγραφή. Αλλά δεν βρίσκεις λίγο σαχλό να κατακρίνεις έναν 18άρη επειδή βλέπει τηλέοραση, όταν εσύ και οι φίλες σου δεν έχετε ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ενδιαφέρον αφού γυρίσετε από τη δουλειά παρά τον Θέμο και τη Βέρα Στο Δεξί; Εντάξει, βαρέθηκες το metal και το punk και το έριξες στον Πλούταρχο. Εντάξει, βαρέθηκες και τον Γιώργο, τόσα χρόνια το ίδιο άχρωμο σεξ, αλλά, τι να κάνουμε, αυτόν βρήκες και τον συμπαθεί και η μαμά σου. Για την τηλεόραση ποια είναι η δικαιολογία σου; Εσύ, που ξέρεις καλύτερα, ακόμα να βρεις το κουμπάκι που την κλείνει;

Άσε τα υπόλοιπα...Που δεν ήσασταν εσείς έτσι. Επειδή δηλαδή όταν μπήκες στο πανεπιστήμιο και καψουρεύτηκες εκείνον τον μαλλιά από τα ΕΑΑΚ πήγες και σε δυο διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη (άσχετα που δεν ξέρεις πού πέφτει στον χάρτη), φώναξες και τρεις-τέσσερις φορές για τη Δεξιά (που σου βρήκε μετά τη σχολή δουλίτσα) και για τους φονιάδες τους Αμερικάνους (πίνοντας μετά Coca Cola και τρώγοντας Goody's), δεν ήσουνα εσύ έτσι; Έτσι και χειρότερη ήσουνα μωρή γκαμήλα!

Αν δεν είστε διατεθειμένοι να καταλάβετε τα σημερινά πιτσιρίκια, με τους δικούς τους όρους, αφήστε τα ήσυχα. Δεν χρειάζονται σωτήρες και συμβουλάτορες. Δεν φταίνε αυτά αν εσύ άρχισες να γερνάς από τα 30 σου και έχασες την επαφή σου με τον κόσμο. Ούτε τους Gogol Bordello δεν ξέρεις, βλάκα, ούτε καν τους System Of A Down. Τόσοι θα παίξουνε το καλοκαίρι στην Ελλάδα, εσύ πάλι στους Scorpions θα πας και, αν περισσέψουν φράγκα, και στον Alice Cooper.

Η γενιά των πιτσιρικάδων θα φάει τα δικά της μούτρα στα δικά της αδιέξοδα, θα κάνει τα δικά της λάθη, θα ζήσει τις δικές της συγκινήσεις, θα βρει τους δικούς της ήρωες. Και αν ακόμα δεν βγει τίποτα από αυτήν, ακόμα και αν ισοπεδωθεί από την κυριαρχία της τηλεοπτικής δημοκρατίας και το γαλαξιακό χάος της πληροφορίας στο ίντερνετ, ακόμα και αν καλουπωθεί εντελώς από μια κοινωνία που όλο και περισσότερο παραδίδεται στο management και στις επιχειρήσεις, αυτό, κύριε και κυρία τριαντάρη, δεν σε δικαιώνει να τα βάζεις μαζί της. Γιατί όλα αυτά είναι ξέρεις και δικό σου πρόβλημα, επηρεάζουν και εσένα. Ίσως μάλιστα εσύ να έχεις βρεθεί και σε μια θέση που πλέον δεν τα υφίστασαι, όπως τα πιτσιρίκια, αλλά συμμετέχεις σε αυτά, μπορεί μάλιστα και να τα προωθείς. Πριν λοιπόν τα βάλεις με τους σημερινούς 20άρηδες, για πες μας, ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

"

Παρ' όλα αυτά που ξέρω, κάτι μας ενώνει

Οι λύκοι που γλιτώσανε απ' το κυνήγι

Και κατεβαίνουνε στην πόλη, λυσσασμένοι

Ταξιδεύουμε για νέα εποχή και θα ψάχνουμε για πάντα

Κάτι που δε βρίσκεται ποτέ

Μα-Νι-Φε-Στο!

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο δυο χιλιάδες

Μη φοβάσαι για ό,τι έρθει

Χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά

"

Artist: Μωρά Στη Φωτιά

Song: Μανιφέστο

Album: Μωρά Στη Φωτιά (1987)

ΑΚΟΥ ΜΑΝΑ...

Το σημερινό blog θέλω να το αφιερώσω στην κυρία από πάνω, η οποία πέθανε πριν από έναν περίπου χρόνο, στις 16 Μάη. Η κυρία αυτή ήταν η μητέρα μου. Αν ζούσε, θα γινόταν 59 ετών μεθαύριο. Επειδή λοιπόν εγώ αύριο επιστρέφω στη γνωστή κατάσταση δουλείας στην οποία με καταδίκασε το ελληνικό κράτος και δεν ξέρω αν θα είμαι έξω την ημέρα εκείνη, γράφω σήμερα το σχετικό blog.

Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια Αγγλικής και Γερμανικής φιλολογίας, στα χαρτιά, στην ουσία ασκούσε μόνο την πρώτη ιδιότητα και την παράτησε όταν παντρεύτηκε. Τυπικά, για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, στην πραγματικότητα γιατί, χμ, βαριόταν να δουλεύει. Με τη μητέρα μου είχαμε μια σχέση η οποία πέρασε από χίλια κύματα. Ως παιδί ήμουν ιδιαίτερα κοντά της και χάρη σε αυτήν έμαθα να αγαπώ πολλά πράγματα που αγαπώ σήμερα - το διάβασμα, τη μαγειρική και κυρίως το rock. Η μητέρα μου ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Αθήνα, σε ένα σπίτι με αστικά ήθη. Και στα νιάτα της ήταν σαν αυτές τις κοπελίτσες με τα μίνι που χορεύουνε με τον Αλέκο Τζανετάκο στις παλιές ελληνικές ταινίες τα σέικ και τα τουίστ.

Καθώς όμως μεγάλωνα, η μητέρα μου αρρώσταινε ολοένα και περισσότερο. Έπασχε από μια κληρονομική ασθένεια του εγκεφάλου, τη λένε Χορεία του Χάντινγκτον. Θεραπεία δεν έχει ως τώρα βρεθεί - κάποια ελπιδοφόρα πειράματα στις ΗΠΑ με βλαστοκύτταρα παγώσανε από τότε που εκλέχτηκε πρόεδρος εκεί ο Μπους, ξέρετε, για "ηθικούς" λόγους. Εγώ τώρα να μη σας πω τι ασίγαστο μίσος και απέχθεια τρέφω για κάτι τέτοιους "ηθικούς Χριστιανούς" και τον κόσμο τους - πιστεύω ότι τους αξίζει να πρωταγωνιστούν στο Κολοσσαίο, με εμένα να παίζω τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Η ασθένεια αυτή προξενεί και σοβαρά ψυχικά προβλήματα και επιπλέον κάτι που μοιάζει με Πάρκινσον. Εγώ δεν τα καταλάβαινα όλα αυτά τότε. Καταλάβαινα μόνο ότι για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να ζήσω όπως ζούσαν όλα τα άλλα παιδιά γύρω μου και θεωρούσα υπαίτια τη μητέρα μου. Έτσι άρχισε μια κολασμένη περίοδος, η οποία κορυφώθηκε στην εφηβεία μου. Συνεχείς καβγάδες, ανταλλαγή βαριών εκφράσεων, ξύλο. Πόσο έχω μετανιώσει για όλη αυτή την ανοησία...Είναι κάτι που θα με βασανίζει για όσο ζω.

Μετά τα 18 μου, όταν πια έφυγα από το πατρικό μου, τα ξαναβρήκαμε με τη μαμά, η οποία χειροτέρευε εντωμεταξύ ολοένα και περισσότερο. Παρά το ότι δεν ήταν και ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου (για να είμαστε ειλικρινείς) και είχε γενικά συμπεριφερθεί άσχημα στον πατέρα μου, ο τελευταίος δεν την εγκατέλειψε. Θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί και να κάνει τη ζωή του, αλλά έμεινε και τη φρόντιζε μέχρι που δεν πήγαινε πια άλλο. Σποραδικά, όταν η κουβέντα γύριζε στο παρελθόν, ρίχναμε πάλι μερικούς καβγάδες με τη μαμά, τρικούβερτους. Η παιδική (μετά τα 8 μου) και η εφηβική μου ηλικία (μέχρι τα 16) είχαν άλλωστε υπάρξει μια κόλαση, η οποία μου άφησε βαθιά τραύματα, δεν γινόταν να της κάνω έτσι απλά φου και να φύγει. Αλλά στο τέλος επικρατούσε μόνο η αγάπη και καταλήγαμε να γελάμε τρώγοντας παγωτό (το καλοκαίρι) ή κανά γαλακτομπούρεκο (τον χειμώνα). Μια βαθιά αγάπη, που δεν γινόταν πλέον να κλονιστεί από τίποτα.

Την τελευταία φορά που είδα τη μητέρα μου, στο ίδρυμα που την είχαμε όταν πια δεν γινόταν ούτε να αυτοεξυπηρετηθεί, ήξερα ότι τη βλέπω για τελευταία φορά. Μη με ρωτάτε πώς. Με κάποιον μυστήριο και ανορθολογικό τρόπο, που δεν μπορώ να εξηγήσω, ξέρω πότε κάποιος πρόκειται να φύγει για το Μεγάλο Άγνωστο. Όταν το ένιωσα, αρνήθηκα τη σκέψη. Την αποχαιρέτισα μεν κάπως πιο τρυφερά φεύγοντας, αλλά είπα μέσα μου ότι θα ξαναρχόμουν την επόμενη μέρα. Η ζωή τα έφερε έτσι που δεν ξαναπήγα τις επόμενες μέρες και ας το είχα στο μυαλό μου. Λίγες μέρες μετά παρουσίασε κάποια επιπλοκή, έπεσε σε κώμα και απλά έσβησε. Σταμάτησε, είπανε, να ταλαιπωρείται. Ξεκουράστηκε, είπανε. Κάτι μέσα μου επαναστατεί όταν τα ακούω αυτά, είμαι και λίγο επαναστατική φύση γενικά όπως θα έχετε καταλάβει. Και πού το ξέρουν όλοι αυτοί που τα λένε αυτά; Ξέρουν αυτοί την απάντηση για το τι παίζει μετά τον θάνατο; Και αν δεν υπάρχει τίποτα και όσοι πεθαίνουν απλά χάνονται στην ανυπαρξία; Ασφαλώς και δεν ήθελα να ταλαιπωρείται άλλο η μητέρα μου. Αλλά είναι τόσο σκληρό να μην μπορείς να δεις ξανά ή να μιλήσεις με έναν τόσο αγαπητό σου άνθρωπο. Είναι αφάνταστα σκληρό, ειδικά αν δεν ξέρεις τι απέγινε, αν απέγινε, αυτός ο άνθρωπος.

Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά απόψε. Συνήθως είναι πράγματα που τα κρατώ μέσα μου και δεν τα συζητώ. Έτσι έχω μάθει να κάνω, να ζω μόνος μου και μόνος μου να τα αντιμετωπίζω όλα. Είμαι άλλωστε αρκετά σκληρός και περήφανος άνθρωπος, ώστε να μην καταδέχομαι να βασίζομαι σε κάποιον άλλον σε στιγμές κρίσης. Όταν κάτι με απασχολεί, βουλιάζω έτσι στο μέσα μου. Δεν δείχνω προθυμία να το συζητήσω και μπορεί να ακούσεις τα εξ' αμάξης αν με στριμώξεις, η γλώσσα μου γουστάρει τα γκάζια και απεχθάνεται τα φρένα. Ίσως όμως να έχω κουραστεί να τα κρατάω όλα αυτά μέσα μου. Το να τα γράψω είναι κάπως πιο εύκολο από το να μιλήσω για αυτά.

Αντίο, λοιπόν, μαμά. Μακάρι κάπου, κάπως, να υπάρχεις και να είσαι καλά. Μακάρι, και ας μην το μάθω ποτέ στο υπόλοιπο της ζωής μου. Το σημερινό τραγούδι του post είναι ένα τραγούδι που τόσο σου άρεσε να ακούς. Ήσουν άλλωστε μια πολύ αντισυμβατική μητέρα, έτσι δεν είναι;

"

Waiting for the winter sun, and the cold light of day

The misty ghosts of childhood fears

The pressure is building, and I can't stay away

I throw myself into the sea

Release the wave, let it wash over me

To face the fear I once believed

The tears of the dragon, for you and for me

"

Artist: Bruce Dickinson

Song: Tears Of A Dragon

Album: Balls To Picasso (1994)

ΜΠΛΙΠ! Οέο;

- Φίλε μου C3-PO, κάτι δεν πάει καλά. Σαν να άρχισα να κουράζομαι από τις αναποδιές. Δεν γίνεται στα τρία στραβά να έχω κι ένα καλό; Δεν μπορώ άλλο, έχει πέσει πολύ στραβωμάρα σου λέω. Σαν να άρχισα να απογοητεύομαι. Σαν να άρχισα να χάνω την έμπνευσή μου και τη διάθεσή μου για σκανταλιές. Ποια ρομποσυχνότητα πρέπει να διορθώσω;

- Φίλε μου R2-D2, στο είχα πει, να πεις ότι δεν στο είχα πει; Δεν πρέπει να κάνεις τόση παρέα με τους ανθρώπους. Επηρεάζεσαι. Στο τέλος θα αρχίσεις να ψάχνεις για ρομποτίτσες! Ή μήπως, πιο σωστά, για ΡΟΜΠΟΤΟΤΙΤΣΕΣ;;;

- Μπλιπ!

- Τι θα πει αυτό, πάλι;

- Θα πει ότι δοκίμασα όλα μου τα κόλπα... Δεν έχω άλλα... Έλεγα να τα παρατήσω, αλλά μου ΄σκασε ένα χαμόγελο χθες και είδα το Σαν Μαρίνο - Γερμανία 0-13 από την πλευρά των Σαμαρινέζων... ΔΕΝ με νοιάζει που δεν θα ξέρει γρι από παγκόσμια ιστορία, που δεν θα ξέρει που πέφτει το Σαν Μαρίνο ή αν ακούει Βέρτη σπίτι της. Θέλω να μου χαμογελάει.

- (κατ' ιδίαν: τι βλακείες, γαλαξιακές μου θεότητες...λίγο είχε, το 'χασε κι αυτό...είναι και λίγο παλιό το μοντέλο του...άκου εκεί Βέρτη και δεν τον νοιάζει, που τον έχει παρατήσει και ρομποτίτσα κάποτε επειδή δεν την πήγαινε Βέρτη...) Α, η κατάστασή σου είναι σοβαρή. Ξερομποτιάστηκες. Δεν είναι πολύ ανησυχητικό πάντως. Γρήγορα να βρούμε τον μάστερ Λουκ να σε επισκευάσει.

"
Well, I just want to walk right out of this world,

'Cause everybody has a poison heart, I just want to walk right out of this world, 'Cause everybody has a poison heart

"

Artist: Ramones

Song: Poison Heart

Album: Mondo Bizarro (1992)