Οκτώ ουίσκι αργότερα (Cardhu βλάκα, on the rocks, με μια φέτα πορτοκάλι - λες και πίνω άλλες μάρκες), στις πέντε τα ξημερώματα μιας μέρας μες το καταχείμωνο ξαναδιεκδικώ το δικαίωμα στο blog μου. Ελεύθερος πια και ασύδοτος για τα καλά, σε άδεια απολύσεως από τη μαλακία της θητείας (ναυτικό ξεναυτικό δεν ήταν για μένα η όλη φάση), δεμένος πισθάγκωνα από τα καθήκοντα μιας αρχισυνταξίας που ανέλαβα είτε γιατί είμαι φύση πεισματάρα και ατίθαση, είτε γιατί είμαι τρελός για δέσιμο, ακούω το κάλεσμα του Κώστα Κ. (323 BC) και επιστρέφω για να βρω το Patsiouri, τον Πάνα, τον Δημοσθένη και τον Frank B. (αλλά όχι πια τον Siddhartha - όχι άλλο κάρβουνο, παρακαλώ), να αφουγκραστώ Λόγια Του Αέρα, να γευτώ love & poison, να μυρίσω industrial daisies, και να συναναστραφώ demonia κορίτσια και την Tinkerbell τη θεά...
Γαμώ τα φθαρμένα πράσινα all-star μου, τις κολασμένες ροκιές του Σολίστα, τη φωνή του Αγγελάκα που θα με στοιχειώνει όσα χρόνια και αν περάσουν είτε Τρύπες τον λένε είτε "Όπως Ξυπνούν Οι Εραστές", τους Led Zeppelin, τον πρώτο, ανεπανάληπτο, δίσκο από Μωρά Στη Φωτιά, το σκοτάδι των Διάφανων Κρίνων, τα refrain των Ramones (και αν πέθαναν, αθάνατοι θα μείνουν) και την Amy Winehouse να παίζει στο repeat του μυαλού μου το "Back To Black" - κηδεία αδιεξόδων στη Νέα Ορλεάνη με πλήρη ορχήστρα. Γαμώ και την όμορφη και υπέροχη γκόμενά μου, που ούτε μια πίπα της προκοπής δεν μπορεί να μου πάρει (μη σοκάρεσαι χρυσή μου, τα έχεις κάνει κι εσύ αυτά), τα 8 κιλά που μου κατσικώθηκαν στον στρατό και τα μύρια όσα συνομωτούν για να μου βάλουν τρικλοποδιές, επέζησα και είμαι πίσω, over-stimulated και αλαζόνας όσο ποτέ - και ας έγινα κι εγώ σε κάποια φάση ΑΠΟΚΡΙΕΣ, όπως τόσα σοφά μου προφήτεψε ο σοφός Πίτυλος. Τώρα ρε πούστη, τώρα που ο ένας κρόταφος έβγαλε τις πρώτες του γκριζάδες, τώρα είναι η ώρα για ένα όλα ή τίποτα session με δεξιοτέχνες τζαζίστες, προτού γίνω κι εγώ ένας άσχημος σταφιδόγερος, μια καρικατούρα των όσων κορόιδευα, προτού να "fade away and radiate". Ας πέσω με 220 χιλιόμετρα στον τοίχο και ας γίνω πασχαλινή χαλκομανία, τουλάχιστον θα έχω τρέξει...
Επέζησα και είμαι πίσω, με το γαλαζοπράσινο των ματιών μου να λαμποκοπά όσο ποτέ, με επίγνωση των όσων πρόκειται να με πτοήσουν και τόσο rock n roll όσο δεν υπήρξα ούτε όταν ήμουν 16άρης και σας γαμούσα τα Λύκεια - "The pleasure is to play, it makes no difference what you say". Χριστόδουλοι, Ζαχόπουλοι, καραμανλοφιλελεύθεροι του κώλου, αναρχοπατέρες της πιο rock πλατείας του κόσμου, σοσιαλιστές α-λα-Γιωργάκης, μπάτσοι-συμπολεμιστές μιας Χρυσής Αυγής, φασίστες του Καρατζαφέρη (κάνε μου κι εμένα μια μήνυση Φύρερ του ΛΑΟΣ) και ροκάδες του 15-50 γύρισα από τους νεκρούς και απαιτώ ρεβάνς - και θα την πάρω, ο κόσμος σας να χαλάσει.
Ανασαίνω ξανά, ξαναρίχνω τα ζάρια, αρπάζω ξανά τη ζωή από το λαρύγγι. Και της ψιθυρίζω της πόρνης, έτσι όπως χτυπάνε οι φλέβες μου από το Cardhu και το rock n roll, πως είτε θα με ξεβράσει εκεί όπου θέλω, είτε θα την πνίξω σαν κουνέλι. Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους τους μπλογκόφιλους. Καλώς σας βρήκα ξανά!
Γαμώ τα φθαρμένα πράσινα all-star μου, τις κολασμένες ροκιές του Σολίστα, τη φωνή του Αγγελάκα που θα με στοιχειώνει όσα χρόνια και αν περάσουν είτε Τρύπες τον λένε είτε "Όπως Ξυπνούν Οι Εραστές", τους Led Zeppelin, τον πρώτο, ανεπανάληπτο, δίσκο από Μωρά Στη Φωτιά, το σκοτάδι των Διάφανων Κρίνων, τα refrain των Ramones (και αν πέθαναν, αθάνατοι θα μείνουν) και την Amy Winehouse να παίζει στο repeat του μυαλού μου το "Back To Black" - κηδεία αδιεξόδων στη Νέα Ορλεάνη με πλήρη ορχήστρα. Γαμώ και την όμορφη και υπέροχη γκόμενά μου, που ούτε μια πίπα της προκοπής δεν μπορεί να μου πάρει (μη σοκάρεσαι χρυσή μου, τα έχεις κάνει κι εσύ αυτά), τα 8 κιλά που μου κατσικώθηκαν στον στρατό και τα μύρια όσα συνομωτούν για να μου βάλουν τρικλοποδιές, επέζησα και είμαι πίσω, over-stimulated και αλαζόνας όσο ποτέ - και ας έγινα κι εγώ σε κάποια φάση ΑΠΟΚΡΙΕΣ, όπως τόσα σοφά μου προφήτεψε ο σοφός Πίτυλος. Τώρα ρε πούστη, τώρα που ο ένας κρόταφος έβγαλε τις πρώτες του γκριζάδες, τώρα είναι η ώρα για ένα όλα ή τίποτα session με δεξιοτέχνες τζαζίστες, προτού γίνω κι εγώ ένας άσχημος σταφιδόγερος, μια καρικατούρα των όσων κορόιδευα, προτού να "fade away and radiate". Ας πέσω με 220 χιλιόμετρα στον τοίχο και ας γίνω πασχαλινή χαλκομανία, τουλάχιστον θα έχω τρέξει...
Επέζησα και είμαι πίσω, με το γαλαζοπράσινο των ματιών μου να λαμποκοπά όσο ποτέ, με επίγνωση των όσων πρόκειται να με πτοήσουν και τόσο rock n roll όσο δεν υπήρξα ούτε όταν ήμουν 16άρης και σας γαμούσα τα Λύκεια - "The pleasure is to play, it makes no difference what you say". Χριστόδουλοι, Ζαχόπουλοι, καραμανλοφιλελεύθεροι του κώλου, αναρχοπατέρες της πιο rock πλατείας του κόσμου, σοσιαλιστές α-λα-Γιωργάκης, μπάτσοι-συμπολεμιστές μιας Χρυσής Αυγής, φασίστες του Καρατζαφέρη (κάνε μου κι εμένα μια μήνυση Φύρερ του ΛΑΟΣ) και ροκάδες του 15-50 γύρισα από τους νεκρούς και απαιτώ ρεβάνς - και θα την πάρω, ο κόσμος σας να χαλάσει.
Ανασαίνω ξανά, ξαναρίχνω τα ζάρια, αρπάζω ξανά τη ζωή από το λαρύγγι. Και της ψιθυρίζω της πόρνης, έτσι όπως χτυπάνε οι φλέβες μου από το Cardhu και το rock n roll, πως είτε θα με ξεβράσει εκεί όπου θέλω, είτε θα την πνίξω σαν κουνέλι. Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους τους μπλογκόφιλους. Καλώς σας βρήκα ξανά!
"We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black"
Artist: Amy Winehouse
Song: Back To Black
Album: Back To Black (2006)
