Cult

Δεν ήμουν ποτέ φίλος του λεγόμενου ελληνικού cult κινηματογράφου της δεκαετίας του 1980. Για μένα cult σημαίνει ότι κάτι είναι χάλια, αλλά επειδή σε κάποιους γουστάρει το βαφτίζουν έτσι για να μην παραδεχτούν ότι είναι μάπα. Ούτε φίλος της Samantha Fox υπήρξα - των βυζιών της μόνο, σε καμία περίπτωση της φτηνής της pop.

Έλα όμως που τις προάλλες έπεσα πάνω στο trailer του Gagarin 205 (http://www.youtube.com/watch?v=HR7CT8PXWwo), για το 6ο Φεστιβάλ Ελληνικού Cult Κινηματογράφου το οποίο διοργανώνεται εκεί, με συναυλία της Samantha Fox. Και τρελάθηκα! Το μοντάζ, οι ανυπέρβλητες ατάκες, οι τόσο παρακμιακά 1980s σκηνές και η κακή φωτογραφία, σε συνδυασμό με τη Samantha να τραγουδάει το μεγάλο της hit "Touch Me" μου έκαναν κάτι. Με έπεισαν ότι ναι, ίσως σε όλη αυτή τη φάση να υπάρχει τουλάχιστον πλάκα, χάζι, κάτι τελοσπάντον.

Τρελές ατάκες ήταν οι εξής:

"το τζόβενο είναι ο γκόμενός σου, Ελενίτσα;" ρωτάει με ειρωνικό χαμόγελο ο Φαίδωνας Γεωργίτσης την έκπληκτη Ελενίτσα μπροστά στον εμφανώς αμήχανο πορνόγερο που τη συνοδεύει.

"βρωμο-τεντιμπόι! Γιατί δεν δουλεύεις ρε;", ο Κολλάτος (νομίζω) σε ρόλο αγανακτισμένου μικροαστού πατέρα πιάνει από το πέτο τον άσωτο γιο του.

και το ανυπέρβλητο:

"κι εγώ άντρας είμαι ρε μπάσταρδε, αλλά δεν πηδάω ζώα!" - χωρίς σχόλια!

Μετά από αυτά, να πάει να γαμηθεί και η κουλτούρα μου, και τα στεγανά περί ποιότητας κτλ. Έβαλα ως myspace song το "Touch Me"

και γουστάρωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κρίμα που εκείνη τη μέρα πρέπει να πάω να καλύψω τους Wishbone Ash...

"Hot & cold emotions confusing my brain

I could not decide between pleasure & pain

Like a tramp in the night I was begging you

To treat my body like you wanted to"

Artist (χμ, λέμε τώρα): Samantha Fox

Song: "Touch Me"

Album: Touch Me (1986)

Οκτώ Ουίσκι αργότερα....

Οκτώ ουίσκι αργότερα (Cardhu βλάκα, on the rocks, με μια φέτα πορτοκάλι - λες και πίνω άλλες μάρκες), στις πέντε τα ξημερώματα μιας μέρας μες το καταχείμωνο ξαναδιεκδικώ το δικαίωμα στο blog μου. Ελεύθερος πια και ασύδοτος για τα καλά, σε άδεια απολύσεως από τη μαλακία της θητείας (ναυτικό ξεναυτικό δεν ήταν για μένα η όλη φάση), δεμένος πισθάγκωνα από τα καθήκοντα μιας αρχισυνταξίας που ανέλαβα είτε γιατί είμαι φύση πεισματάρα και ατίθαση, είτε γιατί είμαι τρελός για δέσιμο, ακούω το κάλεσμα του Κώστα Κ. (323 BC) και επιστρέφω για να βρω το Patsiouri, τον Πάνα, τον Δημοσθένη και τον Frank B. (αλλά όχι πια τον Siddhartha - όχι άλλο κάρβουνο, παρακαλώ), να αφουγκραστώ Λόγια Του Αέρα, να γευτώ love & poison, να μυρίσω industrial daisies, και να συναναστραφώ demonia κορίτσια και την Tinkerbell τη θεά...

Γαμώ τα φθαρμένα πράσινα all-star μου, τις κολασμένες ροκιές του Σολίστα, τη φωνή του Αγγελάκα που θα με στοιχειώνει όσα χρόνια και αν περάσουν είτε Τρύπες τον λένε είτε "Όπως Ξυπνούν Οι Εραστές", τους Led Zeppelin, τον πρώτο, ανεπανάληπτο, δίσκο από Μωρά Στη Φωτιά, το σκοτάδι των Διάφανων Κρίνων, τα refrain των Ramones (και αν πέθαναν, αθάνατοι θα μείνουν) και την Amy Winehouse να παίζει στο repeat του μυαλού μου το "Back To Black" - κηδεία αδιεξόδων στη Νέα Ορλεάνη με πλήρη ορχήστρα. Γαμώ και την όμορφη και υπέροχη γκόμενά μου, που ούτε μια πίπα της προκοπής δεν μπορεί να μου πάρει (μη σοκάρεσαι χρυσή μου, τα έχεις κάνει κι εσύ αυτά), τα 8 κιλά που μου κατσικώθηκαν στον στρατό και τα μύρια όσα συνομωτούν για να μου βάλουν τρικλοποδιές, επέζησα και είμαι πίσω, over-stimulated και αλαζόνας όσο ποτέ - και ας έγινα κι εγώ σε κάποια φάση ΑΠΟΚΡΙΕΣ, όπως τόσα σοφά μου προφήτεψε ο σοφός Πίτυλος. Τώρα ρε πούστη, τώρα που ο ένας κρόταφος έβγαλε τις πρώτες του γκριζάδες, τώρα είναι η ώρα για ένα όλα ή τίποτα session με δεξιοτέχνες τζαζίστες, προτού γίνω κι εγώ ένας άσχημος σταφιδόγερος, μια καρικατούρα των όσων κορόιδευα, προτού να "fade away and radiate". Ας πέσω με 220 χιλιόμετρα στον τοίχο και ας γίνω πασχαλινή χαλκομανία, τουλάχιστον θα έχω τρέξει...

Επέζησα και είμαι πίσω, με το γαλαζοπράσινο των ματιών μου να λαμποκοπά όσο ποτέ, με επίγνωση των όσων πρόκειται να με πτοήσουν και τόσο rock n roll όσο δεν υπήρξα ούτε όταν ήμουν 16άρης και σας γαμούσα τα Λύκεια - "The pleasure is to play, it makes no difference what you say". Χριστόδουλοι, Ζαχόπουλοι, καραμανλοφιλελεύθεροι του κώλου, αναρχοπατέρες της πιο rock πλατείας του κόσμου, σοσιαλιστές α-λα-Γιωργάκης, μπάτσοι-συμπολεμιστές μιας Χρυσής Αυγής, φασίστες του Καρατζαφέρη (κάνε μου κι εμένα μια μήνυση Φύρερ του ΛΑΟΣ) και ροκάδες του 15-50 γύρισα από τους νεκρούς και απαιτώ ρεβάνς - και θα την πάρω, ο κόσμος σας να χαλάσει.

Ανασαίνω ξανά, ξαναρίχνω τα ζάρια, αρπάζω ξανά τη ζωή από το λαρύγγι. Και της ψιθυρίζω της πόρνης, έτσι όπως χτυπάνε οι φλέβες μου από το Cardhu και το rock n roll, πως είτε θα με ξεβράσει εκεί όπου θέλω, είτε θα την πνίξω σαν κουνέλι. Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους τους μπλογκόφιλους. Καλώς σας βρήκα ξανά!

"We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to black"

Artist: Amy Winehouse

Song: Back To Black

Album: Back To Black (2006)

Ποιοι Χάρτες Μου Ζεστάνανε Ξανά Το Μυαλό;

Όταν φτάνω στα όρια της κατάθλιψης - και εδώ και κάποιον καιρό αυτά τα όρια παραέχουν γκριζάρει και πρέπει μου φαίνεται να τα κάνω bold - σκέφτομαι πάντα τη φυγή, την αναζήτηση της δικής μου Τάνελορν. Λες και δεν ξέρω κατά βάθος την αθάνατη ρήση του Ρίτσου, "σ' όσους και να πήγα τόπους, ίδιους βρήκα τους ανθρώπους". Μπαίνω όμως στο τριπάκι και κάνω σχέδια φυγής για τόπους μακρινούς και κλειδωμένους.... Άσε που έχω λιώσει στο World Traveler στο Facebook, αντί να κάτσω να κάνω καμια από τις τόσες δουλειές που έχω...Δουλειές έχω, διάθεση να τις κάνω δεν υπάρχει.

Πάλι το Σύμπαν παίζει με τις ισορροπίες μου, πάλι πέφτω θύμα των τρικλοποδιών του και καταλήγω με τα μούτρα μες τη λάσπη, ένας πάλι Δεκέμβρης που προμηνύεται μαύρος, άραχνος και αλκοολούχος (παίζουν και τα Κρίνα, δεν είναι τυχαίο φίλε).... Ελπίζω πριν κλείσω ραντεβού με κανάν ψυχολόγο να προλάβω να πάω καμια βόλτα, εκεί μετά το τέλος της γαμημένης της θητείας. Μόνο που αργεί ακόμα ρε πούστη μου...

Artist: Τρύπες

Song: Καινούρια Ζάλη

Album: Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι (1996)