To Keep My Silver Shined...

Το καημένο το blog μου... Το παράτησα. Δεν έχω τον χρόνο που θα ήθελα γι' αυτό. Και με μισώ που γράφω σε αυτό κυρίως όταν είμαι σκασμένος ή λυπημένος, αντί να γράφω κι όταν είμαι χαρούμενος. Και πρέπει να σας πω, αν έχει μείνει κανείς πια που να επισκέπτεται αυτόν τον μπλογκότοπο, ότι τον τελευταίο καιρό υπήρξα συχνά και πολύ χαρούμενος.

Ειδικά μετά το βιβλίο, καθώς νομίζω ότι με αυτό έκλεισα τις υποχρεώσεις που είχα απέναντι στα όσα ονειρεύτηκα να κάνω στα 20 μου. Τώρα, στα 32 (χμ, δώδεκα χρόνια μετά δηλαδή...), έκανα πραγματικότητα όλα όσα ονειρευόμουνα να κάνω τότε. Για άλλους πιθανότατα να είμαι ένας εκκεντρικός άνθρωπος, δίχως πραγματικό προσανατολισμό. Αλλά εγώ είχα προσανατολισμό, ακόμα και αν ήταν λίγο χαοτικός και αβέβαιος ο χάρτης προς τα εκεί - τα υπερβολικά τακτοποιημένα πράγματα άλλωστε δεν είναι καλά κατά βάθος, γιατί κρύβουν ανείπωτες καταπιέσεις και αραχνιασμένους ιστούς από κόμπλεξ. Πάντως κρυφά, υπόγεια, μερικές φορές και δόλια - ναι, πρέπει να σας ομολογήσω ότι δεν είμαι το καλό παιδί που όλοι νομίζουν - περπάτησα όλη τη διαδρομή, με τρομερό πείσμα και με γερμανική, ρομποτική μεθοδικότητα (είμαι και r2-d2 άλλωστε!). Παρότι πέρασα τρεις πολύ μεγάλες και καθοριστικές τρικυμίες, που σε φάσεις κόντεψαν να με μεταμορφώσουν σε βίδες και σιδερικά. Τώρα έφτασε ο καιρός για νέα όνειρα, για νέες φιλοδοξίες, για το επόμενο. Ακόμα είναι υπό διαμόρφωση, ήδη όμως το επιτελείο στον νου και την καρδιά μου είναι εντατικά απασχολημένο με το ζήτημα...

Όμως, τώρα που τελείωσε η φιέστα και οι γιορτές και τα συγχαρητήρια και οι ομιλίες και τα χειροκροτήματα, έμεινα μόνος στη σιωπή ενός δωματίου με πράσινους τοίχους. Γιατί είμαι ένα πλάσμα αβυσσαλέο. Ένα ον που πλάστηκε τόσο από την αγάπη με την οποία άφηνε το μητρικό χέρι ένα μυρωδάτο νυχτολούλουδο στο μαξιλάρι του εκείνα τα αξέχαστα καλοκαίρια, όσο και από την αδυσώπητη σκληρότητα των απόγκρεμων βράχων στους οποίους γδάρθηκε στο διάβα της ζωής και - κυρίως - από τα άγρια βάθη της αστραφτερής θάλασσας στην οποία βούτηξε ο νους του εδώ και μια δεκαπενταετία, αναζητώντας τα βαθύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Και από τη μια μπορεί έτσι να λαχταράει τη ζωή εκείνη για την οποία τραγουδάει η Devon Sproule, με τα νόστιμα μούρα της Virginia να λεκιάζουν τα δάχτυλα των ποδιών σου και όλα τα συναφή, και από την άλλη μπορεί να χάνεται, σαν αλλοπαρμένος εξερευνητής, σε βάθη τόσο άγρια, που ούτε καν οι πιο στενοί φίλοι δεν επιθυμούν να ξέρουν για αυτά. Καθώς δε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου διαδραματίζεται στα δεύτερα, άντε μετά να βρεθεί άνθρωπος να σταθεί δίπλα μου και να αγαπήσει όλες αυτές τις τρομακτικές μου πτυχές, που με ωθούν να κάνω μακροβούτια στις "Βιβλιοθήκες της Κελαινώ" αυτού του πλανήτη.

Όμως, κάποτε κουράζομαι από τα μακρινά μου ταξίδια και αναζητώ εκείνη την ξένοιαστη, απλή, καθημερινή γαλήνη των μούρων της Devon Sproule και των νυχτολούλουδων της μαμάς. Όπως τώρα ας πούμε, στη σιωπή των πράσινων τοίχων μου, όπου ακούγεται μόνο ο ήχος των πλήκτρων του νέου μου laptop και η φωνή της Devon:

"Piles of fruit and a fully stocked bar

Money for a flight out west

Cute shoes, and a vintage dress

Big, new houses for all my relatives

I want to land in a tugging hand

A youthful bed, with a youthful plan

I want to wait and take my time

All my time, to keep my silver shined"

Artist: Devon Sproule

Song: "Keep My Silver Shined"

Album: Keep My Silver Shined (2007)

Πήρα τη σκυτάλη, Love & Poison...

Απαντώντας, με μεγάλη καθυστέρηση, στην Love & Poison πρόσκληση, να 'μαι κι εγώ:

"'Ενας ονειροκλέφτης", άρχισε, "κάνει ακριβώς αυτό που υπονοεί ο τίτλος του".

Κλέβει όνειρα.

Αρχικά, τη συντεχνία μας αποτελούσαν συνηθισμένοι κλέφτες.

(Michael Moorcock, Το Κάστρο Του Μαργαριταριού, μτφ. Θωμάς Μαστακούρης, Εκδόσεις Αίολος)

Σκυτάλη στους 323 BC, demonia, λόγια του αέρα, female darcy, kira

Η Ευτυχία Είναι Αυτό;

Ο κόσμος του πτυχιούχου μισθωτού, ειδικά σε ιδιωτική επιχείρηση, κρύβει τόσες τρύπες, ώστε δεν γίνεται, είτε σε κάποια θα πέσεις, είτε σε κάποια θα βολευτείς. Είναι μελετημένο φίλε μου. Ακόμα και κάτι που σου αρέσει να κάνεις, οι μηχανισμοί έχουν στηθεί και στη φυλάνε καραούλι στη γωνία, να δώσουν στον κώλο σου το σχήμα της καρέκλας όπου θα κάτσει. Και αν σου τύχει να ήσουν κάποτε και δεξιός σε αυτή τη ζωή, σου είναι και πιο εύκολο να τους αναγνωρίσεις αυτούς τους μηχανισμούς, piece of cake.

Σάββατο βράδυ λοιπόν, διέξοδος και καλά, επίφαση ελευθερίας, ελπίδα μιας νέας σελίδας για singles όπως (πλέον) κι εγώ, πάρτι, αλκοόλ να ρέει και τα λοιπά. Το κεφάλι κουδούνι στο πέμπτο τζιν τόνικ, οι ματιές και τα χαμόγελα κάμποσα αν σε έκανε η μαμά σου ομορφονιό και αν γυαλίζει πονηρά το ματάκι σου, τελικά όμως την κάνεις για το σπιτάκι σου μονάχα με αυτά. Δεν σου έκατσε καμία γκόμενα - ίσως γιατί πάχυνες και τριαντάρησες και δεν κάνεις πια για τις πιτσιρίκες που κυνηγάς να κουτουπώσεις, ίσως γιατί έχει παραγίνει περίπλοκο στις μέρες μας. Και έτσι, ό,τι επίπεδο και αν έχεις, λύκειο, ΤΕΙ, ΑΕΙ, ντοκτορά, καταλήγεις ντίρλα στις καντίνες και τα 24ωρα σαντουιτσάδικα, να ξοδεύεις τα λεφτά σου στα λίπη και στα σκατά, κάνοντας πλούσιους ανθρώπους με αδηφάγα, τελειωμένα βλέμματα, που εμπορεύονται αηδίες σε ακατάλληλες ώρες, ώστε να εκπληρώσουν το μικροαστικό τους όνειρο - αμάξι-μούρη, λουλούδια στον Γονίδη και σπιταρώνα στο Πόρτο Ράφτη. Λουκάνικα χωριάτικα, γύροι σκεπαστοί με γκούντα, προτηγανισμένες πατάτες, μελιτζανοσαλάτες Βεμ ή 17, μανιτάρια κονσέρβα και τυρί φέτα-ο-θεός-να-την-κάνει ψήνονται με χαμόγελο και το μάτι άγρυπνα επικεντρωμένο στα μεθυσμένα ευρώ σου. Και άμα έχεις και το κάτι παραπάνω σου έρχονται και στον χώρο σου, όπως σου έρχονται και τα θεϊκά μουνάκια, κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά (ή αγόρια, για άλλα γούστα) που κατά τα άλλα δεν θα άγγιζες ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι τα παίρνεις κι αυτά, τι νομίζεις, σαν να είναι πίτσες. Τόσα δίνω, πόσα θες; - και τα Lukozade στη γωνία, για να γλιστρήσει το λιπομπέικον πιο εύκολα στο λαρύγγι και να τονωθείς (και καλά), αλλά και για να βγάλει ο ελεεινός 24ωρος 1 ευρώ και 80 λεπτά παραπάνω, εκμεταλλευόμενος το τέλμα στο οποίο έπεσες.

Και μέσα σε τούτο το απερίγραπτο χάλι, έχεις μετά και τους «κουλτουριάρηδες», τους «έντεχνους», να σε ψέγουν γιατί ακόμα γυρνάς ως τα ξημερώματα, να παραπονιούνται για όλα και για όλους, ώστε να δικαιολογούν το ότι δεν βγαίνουν πια έξω και το γιατί θέλουν να τη βγάζεις σπίτι τους, με τις μακροχρόνιες σχέσεις τους σε προκάτ αγκαλιές, με πίτσα και με DVD στο μηχάνημα ή με κανά δίσκο από τα Μακρινά Ξαδέρφια, ο οποίος θα σου (ξανα)πεί, πιο ανέμπνευστα σε σύγκριση με πράγματα του παρελθόντος, για φεγγάρια, χιονονιφάδες, ουρανούς και πρωτοβρόχια. Και εσύ να σκέφτεσαι ότι λούμπα είναι κι αυτό, γιατί κανείς Ζερβουδάκης και κανένα Μακρινό Ξαδέρφι δεν μίλησε τη γλώσσα της πραγματικότητας εκεί έξω σαν τον «σκυλά» τον Μαζωνάκη: «έλα που δεν μπορώ πλέον να αντισταθώ σ’ αυτό το Gucci φόρεμα που φοράς και στον ρυθμό που απόψε βράδυ το κορμί σου κουνάς» - αυτό συμβαίνει εκεί έξω κύριοι, όχι οι ψευτο-έντεχνες ανοησίες. Και όταν σπας και γίνεσαι κομμάτια για πάρτη της και σου λείπει, δεν κάθεσαι να μυρίζεις το σεντόνι για να στοχαστείς γύρω από το άρωμά της και τέτοιες κοτσιρομαλακίες - γίνεσαι λιάρδα ως τα ξημερώματα και πριν το καταλάβεις «τέσσερεις πήγε, μου είπαν φύγε, φύγε από το μαγαζί, γιατί ήπια πάλι κι έκανα κεφάλι, κι έγινα κακό παιδί». Ίσως και τα δύο να είναι φτηνά, δεν αντιλέγω. Όμως τουλάχιστον το δεύτερο μιλάει για κάτι πραγματικό, δεν προσποιείται.

Μία είναι η λύση, η πραγματική επανάσταση, η ρήξη - αλλά ποιος την κάνει πράξη, έτσι όπως έχουν μπλέξει τόσο οι ζωές μας με ανάγκες, καλώδια και άλλα δεσμά του εδώ; Αγροτεμάχιο στο βουνό ή στη θάλασσα είναι η λύση, αναλόγως του γούστου. Παρτέρι με ζαρζαβατικά (πατατούλες, μελιτζάνες, ραπανάκια και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας - έφαγες πολύ κρέας στην ως τώρα ζωή σου, φτάνει), πνευματικά ενδιαφέροντα σε κανονικούς, ανθρώπινους ρυθμούς, απογευματινός καφές και κουβεντούλα με φίλους - φίλους, τονίζω, όχι γνωστούς - γαμίσια τρικούβερτα, με αίσθημα, χωρίς ρολόι και ταμπού, και φινάλε ζωής φυσικό σαν φτάσει εκείνη η ώρα - εσύ και το παρτέρι σου σε τρυφερό τετ-α-τετ.

Φτάνει η τόση πληροφορία, πλέον χάνεσαι, μέχρι να μάθεις ή να απολαύσεις κάτι έχεις φύγει με ένα κλικ αλλού - μεγάλη επανάσταση, ναι, όμως στο πρακτικό μέρος κάτι δεν πάει πια καλά εδώ. Φτάνει και ο «προχωρημένος» αστικός τρόπος ζωής, με το λιγότερο πράσινο, το περισσότερο τσιμέντο, και τα διάφορα Starbucks-Έβερεστ-Γρηγόρηδες να απειλούν να καταλάβουν ακόμα και την είσοδο της πολυκατοικίας σου - αν μπορούσαν, θα άνοιγαν και σε μια γωνιά του σαλονιού σου βάζω στοίχημα. Σαν πουλάκια σε ξώβεργες μας μαζεύει ο καπιταλισμός κι εμείς νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, επειδή σπάμε τη μέση μας για ένα μισθό ο οποίος ποτέ δεν μας φτάνει, επειδή ζούμε σε μεγάλες πόλεις με πληθώρα επιλογών για τις οποίες διαβάζουμε στο Αθηνόραμα και ποτέ δεν πάμε, επειδή έχουμε γρήγορο ίντερνετ και το τρώμε είτε ξοδευόμενοι σε έναν ωκεανό πληροφοριών, είτε βλέποντας τσόντες - teen sex, interracial sex, group sex, bisexual παρτούζες και ό,τι διάβολο σαχλαμάρα μας κατέβει στο κεφάλι.

Πολύ λάθος την έχουμε πάρει τη ζωή μας, πάρα πολύ, και ακόμα πιο λάθος έχουμε ιεραρχήσει τις πραγματικές μας προτεραιότητες. Έτσι δεν θα γίνει ποτέ κανείς μας ευτυχισμένος, ποτέ των ποτών…

"So much for the golden future, I can't even start

I've had every promise broken, there's anger in my heart

You don't know what it's like, you don't have a clue

If you did you'd find yourselves doing the same thing too"

Artist: Judas Priest

Song: Breaking The Law

Album: British Steel (1980)