Τα Ήσυχα Βράδια

Ο τελευταίος καιρός κύλησε ήσυχα, αργά και όμορφα. Δεν έγιναν μεγάλες ανακατατάξεις, δεν είχαμε μετατοπίσεις, δεν ζήσαμε σεισμικές δονήσεις, δεν πετάξαμε στα ουράνια, ούτε τσακιστήκαμε στους γκρεμούς. Ευθύγραμμη ομαλή κίνηση το λένε στη Φυσική (που μου έχει, τελευταία, πάρει τα μυαλά), με κρίσεις επιτάχυνσης, θα πρόσθετα, τροποποιώντας τον κανόνα ώστε να ταιριάζει στη δική μου καθημερινότητα. Σιγά τη Φυσική ρε μεγάλε, θα μου πείτε, όλοι τα θυμόμαστε αυτά από το σχολείο. Εγώ πάντως δεν τα θυμόμουνα ούτε αυτά! Υπήρξα ντουβάρι από τα λίγα στις θετικές επιστήμες.

Δεν ξέρω αν βαρέθηκα. Αλλά σίγουρα άδειασα. Σίγουρα ανάσανα. Και ακόμα πιο σίγουρα φόρτισα. Ειδικά τις μέρες που πήρα το Αυτοκόλλητο και ροβολήσαμε προς τις θάλασσες του νότου. Εκεί με ξαναβρήκα. Αμέριμνο. Όλο ιδέες. Με όρεξη. Με πλάνα. Δοσμένον. Αδιάφορο και ανακουφισμένο που δεν έπαιζε γκομενικό σε αυτή τη φάση, γιατί το ηλιοβασίλεμα, το απέραντο γαλάζιο και τις παλαβές μου ιδέες ήθελα να τα φάω όλα μόνος μου. Χωρίς παρέα. Δεν σας έχει τύχει; Εμένα μου τυχαίνει συχνά, είμαι λίγο lone wolf, που λένε και οι Eels, αν και δεν φτάνω τον Ζαφ. Αυτός είναι ο αρχηγός-λύκος. Αν και τον τελευταίο καιρό η ζωή του έκανε τη χάρη(;) και τον έμπασε στα κόλπα.

Μετά το προηγούμενο post, όπου είχα ξαποστάσει για να γυαλίσω τα δικά μου ασημικά παρέα με τη Devon, έχω οπωσδήποτε ξανασαλπάρει. Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, δεν ξέρω - κάθε στιγμή είναι πάντως μια υπέροχη ευκαιρία. Αν το λένε οι Τρύπες, κάτι θα ξέρουν... Και φτάνει το καλό παιδί, ξαναείπα, και ως Ιανός που είμαι, έβαλα το άλλο μου πρόσωπο. Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, φίλε. Προς κάθε κατεύθυνση. Εντάξει, στο περίπου, εξαιρείται το Αυτοκόλητο και - ίσως - να εξαιρείσαι κι εσύ, Όπου Ξημερώσει, που σε αντιπαθεί το Σύμπαν όλο γύρω μου, αλλά εγώ... Για τους υπόλοιπους, απλά τα πράγματα: κανένας οίκτος και ποτέ δεύτερες ευκαιρίες. Μία παίζει - ή την αρπάζεις, ή τη χάνεις. Α, κι όταν λέμε Ιανός παραπάνω, τον Ρωμαίο εννοώ, έτσι; Όχι το πανάκριβο βιβλιοπωλείο όπου μαζεύονται όλοι οι έντεχνοι και αλληλολιβανίζονται παρέα με τους ιθύνοντες, που νομίζουν ότι επειδή πουλάνε βιβλία, τα γράφουν κιόλας...

Καλό μου έκανε αυτή η ανανέωση. Γιατί δεν άργησε να έρθει η νέα φουρτούνα. Πάντα έτσι δεν γίνεται άλλωστε; Έστριψε ήδη τη γωνία στο βάθος, η πουτάνα, και έρχεται φουριόζα προς τα εδώ. Τρέχουν τα σάλια της, της σιχαμένης. Και ως το τέλος της χρονιάς μπορεί να μας έχει πατήσει κάτω. Το μπορεί μπαίνει μόνο ως προς τον προσδιορισμό του πότε, χρονικά. Γιατί είναι σίγουρο ότι θα μας πατήσει κάτω. Είναι βλέπετε από τούτες τις φορτούνες. Αλλά τη μάχη θα τη δώσουμε, φίλε. Θα σταθούμε side-by-side και θα διατηρήσουμε τις θέσεις μας, μέχρι να μας γκρεμίσει. Γιατί αφού θα χάσουμε που θα χάσουμε βρε αδερφέ, μην πούνε ότι δεν ζήσαμε κιόλας, ε;

"We don't wanna fight
Because you tell us to
So watch your back when you attack us
We might just turn on you"

Artist: Cock Sparrer
Song: Watch Your Back
Album: Shock Troops (1982)

To Keep My Silver Shined...

Το καημένο το blog μου... Το παράτησα. Δεν έχω τον χρόνο που θα ήθελα γι' αυτό. Και με μισώ που γράφω σε αυτό κυρίως όταν είμαι σκασμένος ή λυπημένος, αντί να γράφω κι όταν είμαι χαρούμενος. Και πρέπει να σας πω, αν έχει μείνει κανείς πια που να επισκέπτεται αυτόν τον μπλογκότοπο, ότι τον τελευταίο καιρό υπήρξα συχνά και πολύ χαρούμενος.

Ειδικά μετά το βιβλίο, καθώς νομίζω ότι με αυτό έκλεισα τις υποχρεώσεις που είχα απέναντι στα όσα ονειρεύτηκα να κάνω στα 20 μου. Τώρα, στα 32 (χμ, δώδεκα χρόνια μετά δηλαδή...), έκανα πραγματικότητα όλα όσα ονειρευόμουνα να κάνω τότε. Για άλλους πιθανότατα να είμαι ένας εκκεντρικός άνθρωπος, δίχως πραγματικό προσανατολισμό. Αλλά εγώ είχα προσανατολισμό, ακόμα και αν ήταν λίγο χαοτικός και αβέβαιος ο χάρτης προς τα εκεί - τα υπερβολικά τακτοποιημένα πράγματα άλλωστε δεν είναι καλά κατά βάθος, γιατί κρύβουν ανείπωτες καταπιέσεις και αραχνιασμένους ιστούς από κόμπλεξ. Πάντως κρυφά, υπόγεια, μερικές φορές και δόλια - ναι, πρέπει να σας ομολογήσω ότι δεν είμαι το καλό παιδί που όλοι νομίζουν - περπάτησα όλη τη διαδρομή, με τρομερό πείσμα και με γερμανική, ρομποτική μεθοδικότητα (είμαι και r2-d2 άλλωστε!). Παρότι πέρασα τρεις πολύ μεγάλες και καθοριστικές τρικυμίες, που σε φάσεις κόντεψαν να με μεταμορφώσουν σε βίδες και σιδερικά. Τώρα έφτασε ο καιρός για νέα όνειρα, για νέες φιλοδοξίες, για το επόμενο. Ακόμα είναι υπό διαμόρφωση, ήδη όμως το επιτελείο στον νου και την καρδιά μου είναι εντατικά απασχολημένο με το ζήτημα...

Όμως, τώρα που τελείωσε η φιέστα και οι γιορτές και τα συγχαρητήρια και οι ομιλίες και τα χειροκροτήματα, έμεινα μόνος στη σιωπή ενός δωματίου με πράσινους τοίχους. Γιατί είμαι ένα πλάσμα αβυσσαλέο. Ένα ον που πλάστηκε τόσο από την αγάπη με την οποία άφηνε το μητρικό χέρι ένα μυρωδάτο νυχτολούλουδο στο μαξιλάρι του εκείνα τα αξέχαστα καλοκαίρια, όσο και από την αδυσώπητη σκληρότητα των απόγκρεμων βράχων στους οποίους γδάρθηκε στο διάβα της ζωής και - κυρίως - από τα άγρια βάθη της αστραφτερής θάλασσας στην οποία βούτηξε ο νους του εδώ και μια δεκαπενταετία, αναζητώντας τα βαθύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Και από τη μια μπορεί έτσι να λαχταράει τη ζωή εκείνη για την οποία τραγουδάει η Devon Sproule, με τα νόστιμα μούρα της Virginia να λεκιάζουν τα δάχτυλα των ποδιών σου και όλα τα συναφή, και από την άλλη μπορεί να χάνεται, σαν αλλοπαρμένος εξερευνητής, σε βάθη τόσο άγρια, που ούτε καν οι πιο στενοί φίλοι δεν επιθυμούν να ξέρουν για αυτά. Καθώς δε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου διαδραματίζεται στα δεύτερα, άντε μετά να βρεθεί άνθρωπος να σταθεί δίπλα μου και να αγαπήσει όλες αυτές τις τρομακτικές μου πτυχές, που με ωθούν να κάνω μακροβούτια στις "Βιβλιοθήκες της Κελαινώ" αυτού του πλανήτη.

Όμως, κάποτε κουράζομαι από τα μακρινά μου ταξίδια και αναζητώ εκείνη την ξένοιαστη, απλή, καθημερινή γαλήνη των μούρων της Devon Sproule και των νυχτολούλουδων της μαμάς. Όπως τώρα ας πούμε, στη σιωπή των πράσινων τοίχων μου, όπου ακούγεται μόνο ο ήχος των πλήκτρων του νέου μου laptop και η φωνή της Devon:

"Piles of fruit and a fully stocked bar

Money for a flight out west

Cute shoes, and a vintage dress

Big, new houses for all my relatives

I want to land in a tugging hand

A youthful bed, with a youthful plan

I want to wait and take my time

All my time, to keep my silver shined"

Artist: Devon Sproule

Song: "Keep My Silver Shined"

Album: Keep My Silver Shined (2007)

Πήρα τη σκυτάλη, Love & Poison...

Απαντώντας, με μεγάλη καθυστέρηση, στην Love & Poison πρόσκληση, να 'μαι κι εγώ:

"'Ενας ονειροκλέφτης", άρχισε, "κάνει ακριβώς αυτό που υπονοεί ο τίτλος του".

Κλέβει όνειρα.

Αρχικά, τη συντεχνία μας αποτελούσαν συνηθισμένοι κλέφτες.

(Michael Moorcock, Το Κάστρο Του Μαργαριταριού, μτφ. Θωμάς Μαστακούρης, Εκδόσεις Αίολος)

Σκυτάλη στους 323 BC, demonia, λόγια του αέρα, female darcy, kira