Τις προάλλες - Πέμπτη - είχα αργήσει να φύγω και, περιμένοντας να στεγνώσει ο διάδρομος προς το δωμάτιο ώστε να πάρω την τσάντα μου (Πέμπτη είναι η μέρα που καταφτάνει η καθαρίστρια, νωρίς-νωρίς) χάζευα έξω στη βεράντα, κοιτώντας τις φρέζες που σιγά-σιγά πρασινίζουν και θα ανθίσουν σε λίγο καιρό: το προσωπικό μου σημάδι ότι ήρθε η Άνοιξη. Εντωμεταξύ, η τηλεόραση έπαιζε Πρωϊνό Καφέ - η κυρία καθαρίστρια τον βλέπει ανελλιπώς - και το αυτί μου έπιασε μια συζήτηση για τον Νότη Σφακιανάκη. Γύρισα και είδα μια ξανθιά (βαμμένη), όμορφη γυναίκα (αν και not my style) και ντυμένη στην τρίχα να μιλάει για τον Σφακιανάκη. Όταν είπε "μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι αντιπαθούν τον Νότη ως προσωπικότητα, αλλά δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να τον αντιπαθούν ως καλλιτέχνη", αποσβολώθηκα. Και εξοργίστηκα βαθύτατα, μου γύρισαν τα άντερα. Αν την είχα μπροστά μου, θα την είχα πραγματικά κυνηγήσει με το τιναχτήρι για τα χαλιά. Όχι, έχω μάθει πια να ανέχομαι την ανθρώπινη βλακεία και συχνά ακούω κοτσάνες τις οποίες προσπερνώ. Αλλά αυτό δεν ήταν κοτσάνα, ήταν προσβλητικό.
Σιχαίνομαι τον Νότη Σφακιανάκη, τον οποίον θεωρώ μια μέτρια φωνή που έκανε καριέρα επειδή εκπροσώπησε καλύτερα από κάθε άλλον σκυλομπουζουξή την κουλτούρα της νεοελληνικής λεβεντομαλακίας. Υπάρχουν και άλλοι στο σινάφι του που τους παραδέχομαι για τις φωνές τους και κατά καιρούς έχουν πει και κάποια ωραία τραγούδια - αλλά ο Νότης όχι μόνο δεν είναι στην ίδια κλάση με π.χ. τον Θέμη Αδαμαντίδη ή τον Γιώργο Μαργαρίτη, δεν έχει και ούτε ένα τραγούδι το οποίο πραγματικά να αξίζει τον κόπο.
Από ανθρώπους σαν την ξανθιά αυτή κυράτσα - που νομίζει πως ξέρει κιόλας και λαλάει - είναι διαδεδομένη η ρήση πως εμείς, "οι άλλοι", όσοι δεν ανοίγουμε μπουκάλια κουστουμαρισμένοι στα σκυλάδικα με τις αμαξάρες μας απέξω και τις bimbo γκόμενές μας στην πίστα, αλλά πνίγουμε τους δαίμονές μας σε ωκεανούς μπύρας (το γράφω με ύψιλον γιατί έτσι το έμαθα) και ουίσκυ σε διάφορες ανά την Ελλάδα μπάρες, δεν έχουμε ποτέ στη ζωή μας αληθινά πονέσει και αγαπήσει. Σαν κι "αυτούς" δηλαδή.
Η διαφορά είναι η εξής - και είναι ουσιώδης. Άλλοι πέφτουν στα πατώματα (ή στις γαρουφαλιασμένες πίστες, εξαρτάται την κουλτούρα σου) επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός τους. Που συνήθως είναι ξέχειλος, σαν τις λεβεντομαλακίες του Νότη. Άλλοι, όμως, έχουν - είτε λόγω συγκυριών, είτε ευαισθησιών - πέσει σε περιστατικά που τους έχουν κάνει θρύψαλλα την ψυχή και συνεχίζουν έχοντας βρει το κουράγιο να τα κολλήσουν υπομονετικά, κομματάκι-κομματάκι, ζώντας πάντοτε στο εξής με τη γνώση ότι δεν συνταίριαξαν όλα τα κομματάκια απόλυτα και υπάρχουν τρυπίτσες στο οικοδόμημα.
Θα σας το πω με δύο τραγούδια, για να το κάνω λιανά. Αν πατήσεις εδώ (πάτα ντε το εδώ, είναι link), θα δεις έναν κύριο, που όπως έγραψα παραπάνω έχω σε κάποια εκτίμηση ως τραγουδιστή, να τραγουδάει - πραγματικά λεβέντικα και απολαυστικά κατά τη γνώμη μου - μία από τις μεγάλες του επιτυχίες. Αυτό, όμως, που έχει πληγωθεί στην περίπτωσή του είναι απλά ο ανδρικός του εγωισμός. Μόλις τον πάρει τηλέφωνο η γκόμενα ή κάτσει η επόμενη φάση θα του περάσουν όλα και θα αφήσει τα ζεϊμπέκικα στους δρόμους να πάει να ανοίξει καμιά μποτίλια - μπορεί και στον Νότη. Αν όμως πατήσεις να δεις το παρακάτω, όπου ένα από τα πλέον εμβληματικά συγκροτήματα του αμερικάνικου underground rock αποτίει έναν τρομερό φόρο τιμής σε ένα από τα σπουδαιότερα pop συγκροτήματα της ιστορίας, θα καταλάβεις (θέλω να πιστεύω) ότι όσα τηλέφωνα και αν χτυπήσουν, όσες σεξοβόμβες και να εμφανιστούν, θα μένουν κάποιες τρυπίτσες πάντοτε ανοιχτές και θα πονάνε με έναν πόνο σουβλερό, από αυτόν που δεν τραγούδησε ποτέ του κανένας Νότης, κανένας Θέμης και δεν ένιωσε καμιά χαζή ξανθιά.
Happy Κούλουμα, μωρή σκρόφα
"Your guitar, it sounds so sweet and clear
But you're not really here, it's just the radio
Don't you remember you told me you loved me baby?
You said you'd be coming back this way again baby
Baby, baby, baby, baby, oh, baby,
I love you, I really do"
Artist: Sonic Youth
Song: Superstar
Album: If I Were A Carpenter: A Tribute To The Carpenters (1994)
