372 μέρες

Τόσες χρειάστηκαν, ένας χρόνος και μία εβδομάδα, για να ξαναγράψω κάτι εδώ. Για να ξαναθυμηθώ την ανάγκη. Μάλλον τα γράφουμε όλα στο Facebook πια και δεν μας απασχολεί να αφιερώσουμε χρόνο. Είναι και πιο εύκολο εκεί: μια ατάκα, ένα βίντεο από το YouTube, πολλά like εδώ κι εκεί, άμεσο chat και ανταλλαγή μηνυμάτων με φίλους και γκομενάκια. Ναι βρε, γκομενάκια έγραψα. Καλά διάβασες. Μα πού ζεις;

Όλα κατανοητά και η ζωή πιο περίπλοκη. Σαφώς πιο περίπλοκη. Η κρίση μεγαλώνει, η ψυχολογία του πληθυσμού πέφτει, οι προσωπικές υποχρεώσεις του καθένα σφίγγουν. Εσωστρέφεια, ελπίδα, ελπίδα, εσωστρέφεια - περιστασιακά και κάποια έκρηξη. Πολύς κόσμος ιδιωτεύει. Και ας μη μένει μόνος, είναι πιο συχνά μόνος, με τις σκέψεις του, τα αδιέξοδά του, τα άλυτα ζητήματά του. Ναι μωρέ, τα ζητήματά του. Τα θεματάκια του, αν θες. Όλοι έχουμε τα ζητήματά μας.

Όχι, δεν τα φάγαμε μαζί κύριε Πάγκαλε. Εσείς ασφαλώς και φάγατε καλά - φαίνεται. Και μάλλον καλά συνεχίζετε να τρώτε. Ζύγι έξω από τη Βουλή πρέπει να έχουν και αν ο βουλευτής είναι υπέρβαρος να τρώει πρόστιμο (το τρώω σε άλλη χρήση, δηλαδή). Όπως στις ποδοσφαιρικές ομάδες, αμέ. Κι εκτός από τον κύριο Πάγκαλο και άλλοι της κυβέρνησης τρώνε καλά. Ακόμα. "Βάλτε πλάτη να σωθούμε" λέει η κεφαλή. Και κάποια ούρτα, τρολ, έχουν τόσο τσιμπήσει, ώστε βάζουν λεφτά και σε εκείνο τον τραπεζικό λογαριασμό για τη σωτηρία της Ελλάδας. Μα το έχεις ξανακούσει; Όμως ξέρει αλήθεια η κεφαλή πού τρώνε οι υπουργοί της; Και καλά, δεν είναι αυτό το θέμα. Όπου θέλουν ας τρώνε. Αλλά όχι κύριε να τρως πλουσιοπάροχα και να αναλαμβάνεις και το τραπέζι με τους φίλους και μετά τον λογαριασμό στο Δημόσιο. Ε, όχι... Ό,τι θέση κι αν έχεις. Αλλά περισσότερο που είσαι Υπουργός Πολιτισμού.

Όχι, δεν κάνω αντιπολίτευση. Ναι, είναι γνωστό ότι είμαι Δεξιός. Ότι από εκεί προέρχομαι, τέλος πάντων, γιατί το είσαι σε αυτές τις μέρες είναι τρομερά συγκεχυμένο. Πάντως Συνασπισμός, Σύρριζα, πώς διάολο το λένε τώρα, δεν είμαι. Είπαμε, συγκεχυμένο. Αλλά όχι τόοοσο συγκεχυμένο. Ναυτικό επί ΝουΔούλας πήγα και όσοι διαβάζετε τούτο το μπλογκ (αναρωτιέμαι, έμεινε αλήθεια κανείς;) ίσως να το έχετε σκεφτεί -ψέματα δεν θα σας πω, αυτές οι αναρτήσεις γράφονταν πάντα με το χέρι στην καρδιά. Σας το δηλώνω ευθαρσώς, αλλίμονό μας έτσι και βγει πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Στο ίδιο διαβρωμένο και διαβλητό πεδίο που μας έφτασε ως εδώ έχει ανδρωθεί ως πολιτικός, μη γελιέται κανείς. Και είναι και επικίνδυνα ανόητος. Γι' αυτό τον αγαπούν οι "πατριώτες", τι νομίζατε;

Πάντως κύριε Πάγκαλε δεν τα φάγαμε μαζί. Εμένα δεν με διόρισες στο δημόσιο, δεν με έβαλες στη Βουλή μαζί με την κόρη σου και ούτε και πέρασα από τα πελατολόγια των πολιτικών γραφείων -ούτε το δικό σου, ούτε από κάποιο άλλο πράσινο, γαλάζιο, χρωματιστό. Κάποιες χιλιάδες όντως φάγανε μαζί με σας και κάποιες εκατοντάδες και καλά. Να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλά να μη βγάζει κανείς την ουρά του. Όλοι τα βλέπαμε, όλοι τα ξέραμε. Κάποιοι μπορεί να μην πήραμε μέρος και να τα καυτηριάζαμε. Αλλά πόσοι το κάναμε γιατί στην πραγματικότητα θέλαμε μερίδιο της πίτας; Να η μεγαλύτερη ξεφτίλα του Νεοέλληνα: δεν νοιάζεται πια για την αξιοκρατία, τη θυμάται όταν μένει στην απέξω. Και την ευαγγελίζεται για να πετύχει να μπει στα "μέσα και στα έξω". Εμείς να μαστε καλά... live and let die...

Μάλιστα αγαπητοί μου, έχουμε κρίση. Και έχει σαφώς πολιτικές προεκτάσεις και συζητήσεις τέτοιες δίνουν και παίρνουν. Όμως το κλου αυτού του post δεν είναι τα πολιτικά. Είναι ότι μέσα σε αυτό το πράγμα οφείλουμε στους εαυτούς μας να επιβιώσουμε. Κάπως. Θες μειώνοντας τα φαγώσιμα σε ψωμί/τυρί; Θες μετακομίζοντας στη γενέτειρα επαρχία και ό,τι βγει; Θες βρίσκοντας δημιουργικούς τρόπους να μένουμε πνευματικά ζωντανοί; Θες ανοίγοντας την πόρτα με λιγότερη καχυποψία στον άλλον άνθρωπο δίπλα; Θες ανακαλύπτοντας ξανά αξίες τις οποίες παραγκώνισε ο καταναλωτισμός; Έπιασα τις ακραίες καταστάσεις, μαζί με τις μεσαίες, το ξέρω. Όμως μόνο έτσι θα βγει, αν βγει, κάτι. "Κι όπου φτάσει, αν φτάσει"...

(αφιερωμένο σε όσους, σε πείσμα του δικού μου χάους, μένετε αναγνώστες)

"Ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει,
Να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα,

του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου,

λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις"

Artist: Socos & Δημήτρης Πουλικάκος

Song: Η Ύδρα Των Πουλιών (πάτα με, είμαι link!)

Album: Η Ύδρα Των Πουλιών (2010)

The good old days may not return... yeah, yeah, and the sea might melt...

Έχουν σβήσει, λέει, τα blogs. Ναι, πράγματι, δεν άλλαξαν κάτι - ούτε σ' αυτή τη χώρα, ούτε γενικά. Η Αμαλία τελικά πέθανε (πέθανε, καταλαβαίνεις;), κάποιοι έγιναν published authors (αλλά δεν άλλαξαν τίποτα) και οι μπλογκοφιλίες κατέστησαν φτερό στον άνεμο: οι μόνοι παρέμειναν μόνοι, οι κοινωνικοί παρέμειναν κοινωνικοί, οι τάχα μου συμβιβάστηκαν με τα όσα δεν παραδέχονταν και απλώς χύθηκαν τόνοι μεταμεσονύχτιου κάτι-σαν-word μελανιού για να περιγράψουν τις βαθειές αλήθειες του 21ου αιώνα - τη μοναξιά του τοπίου της μεγαλούπολης, τις αστικές νευρώσεις, τον επιθανάτιο ρόγχο του Δυτικού πολιτισμού στον βωμό της αβασάνιστης άποψης. Ναι, ναι, γράψε κι εσύ κάτι, μπορείς, βαυκαλίσου ότι ίσως αλλάξεις κάτι στον κόσμο, κάνε τη δωρεάν ψυχανάλυσή σου. Αλλά τα προβλήματα παραμένουν, διογκώνονται, και τίποτα - ουσιαστικά - δεν αλλάζει. "Is it really the end of some crazy dream"?

Κι εμένα έμεινε μονάχα το πείσμα μοναχά. Αυτή η άγρια, αχαλίνωτη φύση, που δεν λέει να συμβιβαστεί ούτε με τα 33 της ταυτότητας, ούτε με εκείνες τις άσπρες τρίχες στις φαβορίτες - τρίχες, ο στρατός μου τις φόρτωσε, πέρασε η ιλαρά, έληξε η φάρσα. Και οι ταυτότητες τι ξέρουν; Ένα νούμερο καταγράφουν, ποτέ τις καταβολές του, τα βιώματά του, τη βιολογία του και τα όσα μπορείς να πράξει σε πείσμα του κόσμου όλου. Και πάνω από όλα; Τις αντοχές σου!

Στον αστερισμό λοιπόν του δικομματισμού και της απαξίωσης του κοινοβουλευτισμού - τι κι αν κόσμος κάποτε σκοτώθηκε για να ψηφίζεις; Εσύ την ανοίγεις τελικά την πόρτα στην εκτροπή... - δημοσιεύω ακόμα ένα blog για εκείνο το πείσμα. Το πείσμα του να ζεις δίχως ταυτότητες, συμβάσεις και ανείπωτους συμβιβασμούς, με μόνο αστρολάβο σου το εφήμερον και σύντομον της ζωής - κάποιοι το είπαν rock και το έβαλαν να roll. Και οι δικοί μας το είπαν αλλιώς: πέτρα που κυλάει, ποτέ δεν χορταριάζει...

Δεν ξέρω ποιος διαβάζει πια, και δεν έχει και τόση σημασία. Υπάρχω. Αλλάζω. Γερνάω. Επιστρέφω στις πνευματικές και πολιτισμικές μου κοιτίδες, κρατώντας όμως την πόρτα ανοιχτή στο σήμερα και στο αύριο. Το τρελό όνειρο δεν λήγει, αλλά βρίσκει τη γραμμή που ενώνει τον τσαμπουκά των Iron Maiden με το καρναβάλι των Big Pink και τον φουτουρισμό των Dalek και των Fuck Buttons. Το παλιό στο νέο, το παν στο ένα και το ένα στο παν, από το καντράν στο iphone, από το μηνιαίο στις ADSL ταχύτητες, από το Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι στο IDSN των Future Sound Of London, από την αλήθεια της γειτονιάς και της συνοικίας στο hi-tech ψεύδος του "είμαι on-line, άρα υπάρχω" και στο facebook/myspace σπίτι-υποκατάστατο... Παραμένω ζωντανός οργανισμός, βρίθω ανησυχιών, ερωτεύομαι και απελπίζομαι, γράφω και σβήνω με ιντερνετικές ταχύτητες - yeah, yeah, yeah, Hallowed Be Thy Name και οι Εκκλησίες της διαστημικής εποχής...

Δεν βρέθηκα ποτέ πιο κοντά στο να τα παρατήσω. Όλα. Να υπακούσω στο κέλευσμα της φρικαρισμένης Generation 30+ γενιάς για μηδένισμα του κοντέρ και να πάω στην τάδε επαρχία να καλλιεργώ μελιτζάνες (γιουμ, γιουμ!) ή στην τάδε μακρινή χώρα για μελέτη και περισυλλογή. Γελάω με το μέγεθος της λούμπας στην οποία πήγα να πέσω....

Όχι φίλε, δεν βρίσκεται εκεί το νόημα, ούτε η λύση στα άλυτα. Ακόμα και αν τα πράγματα οδεύουν προς το τέλος τους και η ηλικία διεκδικεί πια τα προαιώνια προνόμιά της, δεν θα τα παρατήσω. Και αν αλλάξω κάτι, θα το αλλάξω στην καθημερινότητα - τη μεγαλύτερη επανάσταση. Και αν αποτύχω, θα καταθέσω το σπαθί μου στον Οντίν της Καταιγίδας, σαν τον περήφανο βασιλιά του "The Crown And The Ring", ο οποίος πέθανε αρνούμενος να γονατίσει σε συνάνθρωπο, όχι όμως και αλαζόνας. Ναι, η ζωή έγινε περίπλοκη. Ναι, χάθηκε το μέτρο. Ναι, η πασόκικη διαφθορά έγινε δίδαγμα για έναν ολόκληρο λαό. Ναι, σε 7 χρόνια γίνομαι 40 και παραμένω ανασφάλιστος. Ναι, δεν έχω παιδιά και μακροχρόνια σχέση. Ναι, έχω για μία ακόμα φορά ερωτευτεί αδιαφορώντας για το αν βλέπω αύριο ή μεθαύριο. Και τι σημαίνει αύριο; Μόνο η συνήθεια σου εγγυάται την ύπαρξή του, το ότι ο ήλιος θα ξανανατείλει για σένα. Δεν είναι ώρα για υπεκφυγές, μαλακίες και τάχα μου ηρωικές δειλές αναχωρήσεις στο Μπουτάν. Ζώσου τα όπλα που διαθέτεις και βγες εκεί έξω. Να το παλέψεις στο real, να ζήσεις ή να πεθάνεις δίχως να γονατίσεις σε κανέναν πούστη και δίχως να απολογηθείς για το ότι δεν είσαι ελέφαντας. Θάνατος στους ανθρώπους-φωτοτυπίες. Φωτιά και τσεκούρι στα δίποδα με ανθρώπινη όψη.

"The sands of time for me are running low...

Don't believe that there is never an end"

Artist: Iron Maiden

Song: Hallowed Be Thy Name

Album: The Number Of The Beast (1982)

Violence In (My) Mind

Και που το πήγα εκείνο το ταξίδι τι κατάλαβα;

Ξεκουράστηκα λίγο, ξαναβρήκα ρυθμό και έμπνευση στο γράψιμο (σου 'χω φτιάξει μια κάβα...2 βδομάδες αποχή από τις κριτικές θα κάνω με αυτήν!) για να ξανάρθω μετά και να πέσω στο χάος και στην ένταση.

Αυτό όμως δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι αυτό το αίσθημα σιχασιάς που αποκτάς για κάποιους ανθρώπους και τις κινήσεις τους. Που σε κάνει να βλέπεις μια νοητή γλίτσα, σαν αυτή του σαλιγκαριού, να μένει από όπου πέρασαν και άγγιξαν.

Για ανθρώπους σαν κι εμένα, το να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις δεν αποτελεί λύση. Έτσι την πάτησε και ο Martin Niemöller, τον οποίο μας θύμισε ο m_stelios, σχολιάζοντας το προηγούμενο post μου. Δεν τους βρίζω όσους συμβιβάζονται και κοιτάνε τη δουλίτσα τους (αν αυτό είναι το όριο της ανοχής-συνενοχής τους): αυτό είναι το μόνο εύκολο. Εύκολο όμως δεν είναι να ζήσεις στη φτώχεια και την αναξιοπρέπεια την οποία αυτή φέρνει, με λογαριασμούς και ίσως και κανά δάνειο να τρέχει. Κάνουν λάθος εκτίμηση, αλλά μόνο μακροπρόθεσμα και μόνο υπό όρους. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Η (όποια) επανάσταση δεν ήταν ποτέ προνόμιο των μη προνομιούχων. Μπορεί έτσι να την οραματίστηκε ο Μαρξ, παρέμεινε όμως τελικά ένα φιλοσοφικό όραμα ακόμα και για όσους ακολούθησαν τη δική του οδό.

Εγώ όμως δεν είμαι ακριβώς προνομιούχος, ούτε όμως και μη προνομιούχος. Κινούμενος εκεί στο ανάμεσα, δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη συμβιβασμού, ενώ η ιδιοσυγκρασία μου ούτε αποδέχεται να σκύψω το κεφάλι στη λαμογιά, ούτε και να γίνω κι εγώ ένας από τους κερδίζοντες από αυτήν. Γεμίσαμε απατεώνες, τσίπηδες, ηλίθιους, ανίκανους με κρίσεις μεγαλείου και μετριότητες. Ακόμα και όσοι διαμαρτύρονται, πόσες φορές δεν αποδεικνύονται ίδιοι; Για δείτε πολλούς από τους αναρχικούς και αριστερούς του σήμερα, για δείτε ποιοι είναι στην καθημερινότητά τους, πέρα από συνθήματα και δηλώσεις; Ο μόνος λόγος που διαμαρτύρονται είναι γιατί βρίσκονται έξω από τον χορό της διαφθοράς και πολύ θα θέλανε να είναι μέσα. Ξέρετε, αν το σύστημα δεν μας κάνει το χατίρι είναι διεφθαρμένο. Αν όμως μπορούμε να το διαφθείρουμε εμείς, ώστε να μας κάνει τη δουλίτσα μας, τότε είμαστε οι καλύτεροι και το σύστημα λειτουργεί...

Απέναντι σε ανθρώπους σαν και τους παραπάνω, οι αντοχές και οι ανοχές μπορούν και πρέπει να μειώνονται. Αρχής γενομένης από την καθημερινότητα του καθενός μας που μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό δίχως εφιάλτες για το εργασιακό μέλλον του - και φτάνοντας ως την κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης στέκει τόσο γυμνή, απαξιωμένη και ανεύθυνη. Και αν κάποιοι περιμένετε μια αλλαγή κυβέρνησης να αλλάξει την κατάσταση, είστε οικτρά γελασμένοι.

Ο μόνος τρόπος γι' αυτό είναι η σύγκρουση. Και η σύγκρουση με το ασύδοτο συμφέρον και την παγιωμένη εκμετάλλευση δεν γίνεται με δημοκρατικά αντανακλαστικά και διάλογο. Η ώρα της δημοκρατίας έρχεται όταν έχουν χτιστεί πράγματα τα οποία λειτουργούν σωστά και για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αν όχι για όλους. Η σύγκρουση για να ξαναμπούν στη θέση τους όσα βρίσκονται υπό διάλυση θέλει πουστιά, ενέδρα και σκληρότητα ανάλογη με Ρωμαίου αυτοκράτορα που ρίχνει στο Κολοσσαίο τους αντιπάλους του - με VIP εισιτήριο για τα θεάματα της αρένας... Κολοσσαίο δεν έχω βέβαια και αυτοκράτορας της Ρώμης δεν είμαι, όμως υπόσχομαι ανάλογες εμπειρίες στα "δικά μου" λαμόγια, για όσο με παίρνει και μπορώ εκεί όπου βρίσκομαι.

"Get out of our way or get took for a ride

We've just got violence in our minds"

Artist: Last Resort

Song: Violence In Our Minds (the Saxby version)

Album: Violence In Our Minds EP (1981)