ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, ΧΘΕΣ (συνέχεια από το Ουφ!):
Τελειώνω με τη συνέντευξη, πάω να βρω τον μαλάκα τον Βαγγέλη, μήνες είχα να τον δω, το μυαλό στην Τότα εντωμεταξύ, να μη ξεκολλάει με τίποτα. Με στήνει 45 λεπτά ο Βαγγέλης, ως συνήθως, (θέλει και επανάσταση μετά, τρομάρα του! Και να γινόταν, εκείνος θα αργούσε). Πίνουμε έναν καφέ, τα λέμε, πάω στο μαγαζί, βρίσκω το μωρό μου εκεί, με ένα χαμόγελο πλατύ - ναι! είχε διαβάσει το χαρτάκι τελικά!
Λοιπόν; τη ρωτάω. Έχω αγόρι, μου λέει. Κρεμάω τα μούτρα στενάχωρος εγώ (όχι ότι δεν το ήξερα, βέβαια, μουχάχα!). Τουλάχιστον καφέ θα μου κάνεις; ρωτάω. Ασφαλώς! μου λέει. Και καθώς μου τον έφτιαχνε με κοιτάει και μου λέει, πάντως έναν καφέ μπορούμε να τον πιούμε, δεν πειράζει. Φίλε! Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έχω καρδιά! Την ένιωσα να κάνει ντούπου-ντούπου, σαν παλιά αντλία, εκεί, κάτω από το αριστερό βυζί, ενώ μέσα στο μυαλό μου πέφτανε σερπατίνες και έπαιζαν αποκριάτικα hits (Mala Vida κτλ.). Τετάρτη έχω ρεπό, μου λέει. Γαμώ! λέω από μέσα μου και αμέσως μια σκατοφωνούλα ακούγεται μες το μυαλό μου: μα την Τρίτη πας φαντάρος! Και, μα τον Τουτάτη, κατάλαβα φίλε σε εκείνα τα δευτερόλεπτα γιατί οι Γαλάτες φοβούνται μόνο ένα πράγμα: μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Γιατί φίλε μιλάμε για κατακέφαλη, ούτε ο Ζιντάν δεν ρίχνει τέτοιες.
Τα ξερνάω όλα, για τον στρατό κτλ. Στενοχωρέθηκε; Ή εγώ θέλω να νομίζω έτσι; Είναι πολύ πιεσμένο το πρόγραμμά της τις άλλες μέρες, λέει. Δεν γίνεται δηλαδή; ξαναλέω, με εκείνο το ύφος του δαρμένου 101ου κουταβιού Δαλματίας. Άσε να δω και έλα αν θες πάλι αύριο.
ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΧΘΕΣ:
Ξυπνάω αλαφιασμένος, μαλάκα! λέω, θα πας φαντάρος (μα θα πας;) και δεν έχεις ετοιμάσει τίποτα. Στα αρχίδια μου, έχω deadlines, καταλαβαίνεις; Πότε θα βγουν όλα αυτά; Σήμερα πρέπει να παραδώσω. Πάνω που πάω να ξεκινήσω τηλεφωνάει το Μικρούλι. Βοήθεια, λέει, να πάω σπίτι της στις 14.00, να ανοίξω στον ηλεκτρολόγο, να φτιάξει τον θερμοσίφωνα, γιατί θα φύγει η Πριγκιπέσσα το Σαββατοκύριακο (Θεσσαλονίκη πάει, μη μασάς που εκείνη λέει Μονακό) και θα έρθει ο Eggman (γκου-κου-κου-τσου). Θα πάω, ΟΚ, αλλά να μηνύσεις του μάστορα να είναι 14.00 νταν εκεί, να μην τον κάνω κάστορα αλλιώς. Σκατά, 14.35 ήρθε ο μαλάκας και εμένα το άγχος μου βουνό, δεν θα προλάβω. Πήρα το Μικρούλι, το απείλησα. Όταν ήρθε ο μάστορας του είπα γεια, από ευγένεια, και τον άρχισα στο μπινελίκι. Και όταν φίλε μου είπε εκείνο το "χίλια συγγνώμη", άκουσε και άλλο μπινελίκι καπάκι. Εγώ φταίω, που είμαι ΛΙΓΑΚΙ οξύθυμος;
Εντωμεταξύ, είχα πάρει και φαγητό από έξω (από της Τότας, αλλά από την άλλη βάρδια). Και πάνω-πάνω ήταν ζεστό-ζεστό το γιουβέτσι που είχε παραγγείλει ο αδερφός μου (που είναι σκατοκαραβανάς, αλλά ας μην το πιάσουμε αυτό τώρα, εντάξει;). Και όπως τρέχω για το σπίτι φίλε μες το άγχος και ανεβαίνω κάτι σκαλιά για να κόψω δρόμο το νιώθω το σταράκι μου να μην πατάει καλά, χάνω ισορροπία, φεύγει η σακούλα μπροστά, βάζω χέρι να μην πέσω πίσω και τι παθαίνω ρε φίλε; Πλαφ! με τα μούτρα στο γιουβέτσι. Και δεν μου αρέσει και το γιουβέτσι. Σάλτσες, κριθαράκια παντού, χαρτομάντηλα να μην παίζουν, ο κόσμος να έχει πέσει κάτω από τα γέλια. Και το σπίτι να είναι ακόμα δέκα λεπτά περπάτημα. Κατάπια το διογκωμένο μου εγώ, κατάπια την περηφάνια μου, κατέβασα το κεφάλι και τα περπάτησα. Τι να κάνω; Στον δρόμο έκανα και το κινητό όλο σάλτσες, γιατί πήρα το Μικρούλι και το μπινελίκωσα, της είπα ότι αυτή και η Πριγκιπέσα η ξαδέρφη της φταίνε για όλα.
Καλά, εννοείται ότι το deadline χάθηκε (ποιος ακούει τώρα την
Αφέντρα...). Ακόμα δουλεύω. Μόνο που έφτασε φίλε η ώρα να πάω να ξαναβρώ την Τότα. Έτσι όπως μου έχει πάει η μέρα δεν το βλέπω να ακούω καλά πράγματα. Κι άλλο Πλαφ! θα πέσει. Χυλοπιτοπλάφ θα είναι αυτό...
ΚΟΣΜΟΣ R2-D2, LATEST NEWS
Επειδή, λέει, είναι το αφεντικό σήμερα στο μαγαζί, να γράψω σε ένα χαρτάκι το νούμερό μου και να της το πασάρω στα κρυφά. Τώρα, μαλάκα Καρβέλα, για πες μου; Νιώθεις ακόμα Ο ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ;
