Μπλόκο στο μυαλό μου δεν έχω ξαναπάθει. Αλλά κοίτα πόσες μέρες έχω να γράψω κάτι.... Το πρόγραμμα εξόδων μού γαμάει τα πρέκια. Κι εμένα δεν μου αρέσει να με στριμώχνουν στη γωνία, είμαι ένας πολύ ελεύθερος άνθρωπος και αυτό με κάνει να αντιδρώ πολύ επιθετικά. Πριν προλάβω να ανασάνω, να επεξεργαστώ τα όσα ζω και το τι γίνεται γύρω μου, να ασχοληθώ με τα τόσα σχέδιά μου και να δω αρκετά όσους αγαπώ, η ελευθερία μου έχει απλά λήξει, σαν γάλα που ξίνισε, και έχω ξαναβρεθεί σε εκείνο το μίζερο μέρος.
Πόσο οργίστηκα για την Πάρνηθα, δεν μπορώ να σας πω. Πώς να σας πω, όταν δεν μπόρεσα να το ζήσω παρά ως κάτι που συνέβη σε έναν άλλον, πραγματικό, κόσμο, όπου το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου δεν είναι η καθαριότητα της αυλής του οπλονομείου από τα φύλλα; Πόσο λυπήθηκα που δεν είδα τον Robert Plant δεν μπορώ να σας πω. Είναι μια μαχαιριά που ένιωσα, αλλά δεν πρόλαβα καν να επεξεργαστώ. Μα, επιτέλους, δεν θα τον δω ποτέ στη ζωή μου; Πόσο περίεργο μου φαίνεται που έχω τόσο καιρό να πιω έναν καφέ με την Αναστασία, την κολλητή μου, και να πούμε τι διάβολο γίνεται στις ζωές μας και πού πάμε, δεν μπορώ να θυμηθώ. Δεν έχω αίσθηση χρόνου, έχω μόνο αίσθηση εξόδων από εκείνο το κωλόνησο. Ακόμα και σε έναν άλλον τομέα της ζωής μου, που περνάω ομολογουμένως μια χαρά, είμαι με το κωλορολόι στο χέρι...
Ένα πρωί συζητούσα με τον Παναγιώτη Π.-με τον οποίον πάντοτε κάνω ωραίες συζητήσεις (έχουν αυτή τη μικρή δόση κακίας, που νοστιμίζει τα πάντα!)- για το πόσο αδυνατούμε να ασχοληθούμε με πνευματικές ασχολίες εξαιτίας της θητείας. Είμαι πάντοτε κουρασμένος και ψυχικά αποκαμωμένος, διαθέτω πλέον χρόνο να γράψω μόνο για να καλύπτω τις υποχρεώσεις της δουλειάς και να συνεχίζω να διατηρώ τα standards μου. Διαβάζω μόνο λίγο εκεί, όταν έχω λάσκα - και διαβάζω Dune. Όσο πιο μακριά, τόσο πιο καλά... Καλύτερα να τα έβαζα με τα ακτινοβόλα των Χαρκόννεν στις ερήμους του Αρράκις, παρά με αυτό το δηλητήριο που σταλάζει σταγόνα-σταγόνα μέσα μου με τη σφραγίδα "ποιότητας" του ελληνικού κράτους.
Λέγαμε επίσης με τον Παναγιώτη Π. πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να σερφάρεις στο ίντερνετ με την ησυχία σου, πίνοντας ένα φραπεδάκι. Αυτή τη στιγμή μπλόκου αποφάσισα να κάνω ακριβώς αυτό, ως μια μικρή πράξη αντίστασης. Χωρίς την ησυχία μου βέβαια, διότι όλο το ρολόι κοιτάω, όμως αυτό μπορώ να κάνω και θα το κάνω. Διάβασα τα νεότερα των μπλογκόφιλών μου, σχολίασα σε μερικούς και γράφω κι αυτό το post. Έτσι, για να παραμείνω πνευματικά ζωντανός. Σαν εκείνο το μικρό παιδάκι με το μουσικό κουτί στο χέρι που επιμένει να τραγουδάει θαμμένο, και ας το έχουν όλοι για νεκρό, για το οποίο τραγουδάνε οι Rammstein, σε ένα από τα πιο ανεπανάληπτα κομμάτια τους...
"
(Hoppe hoppe Reiter)
Und kein Engel steigt herab
(Mein Herz schlägt nicht mehr weiter)
Nur der Regen weint am Grab
(Hoppe hoppe Reiter)
Eine Melodie im Wind
(Mein Herz schlägt nicht mehr weiter)
Und aus der Erde singt das Kind
(Bumpety bump, rider)
And no angel climbs down
(My heart does not beat any longer)
Only the rain cries at the grave
(Bumpety bump, rider)
A melody in the wind
(My heart does not beat any longer)
And from the ground sings the child
"
Artist: Rammstein
Album: Mutter (2001)
