Σκουφάκι, γιοκ

Παίξαμε, χάσαμε. Θα βγάλουμε τον κρύο χειμώνα δίχως σκουφάκι...
Έτσουξε, ψέματα να γράφουμε τώρα;

"

There's no horses left to bet on

And all your pretty purse is blown away

Someone shows me I've been stepped on

And now I'm left with nothing more to say

"

Artist: Puressence

Song: I Suppose

Album: Puressence (1996)

Re-Arrange

Στρατός, καταιγισμός από κείμενα για παράδοση, αρχισυνταξία, εκδόσεις βιβλίων, άνοιξα και myspace, άνοιξα και facebook, ε, να μη δω και κανάν καλό φίλο, ε, όλο και κάποιο κορίτσι θα μου αρέσει (σταθερά εκείνο με το σκουφάκι, που διαβάζει και Μούρκοκ – αλλά επειδή με αγνοεί επιδεικτικά κοιτάω και αλλού), πάλι χάθηκα από τη μπλογκόσφαιρα. Μέσα σε όλα θέλω να είμαι, που λέει και ο Διονύσης, αλλά η μέρα συνεχίζει να έχει μόνο 24 ώρες και καλό θα είναι να κοιμάμαι τις έξι-εφτά από αυτές, αν δεν θέλω να πάθω – πάλι – υπερκόπωση.

Η κούραση τεράστια, η έμπνευση ευτυχώς θαλερή και οι καρποί της σκληρής δουλειάς που αρχίζουν και ανθίζουν οπωσδήποτε κάτι που με κάνει να χαμογελώ πιο συχνά. Κάτι όμως συνεχίζει να λείπει, κάτι κάνει το “Mercy Seat” και άλλα Σπηλαιώδη άσματα να στριφογυρνούν στο κεφάλι μου, κάτι γεμίζει επίμονα το ποτήρι μου όταν τριγυρνάω στα μπαράκια των Εξαρχείων και του Γκαζιού, λες και έχει δοθεί κάποιο μυστηριακό, διαφανοκρινοσύνθημα σαν το «Βάλτε Να Πιούμε». Να φταίει ο βροχερός καιρός και η χειμωνιάτικη ψύχρα, που τόσο τη μισώ, γιατί τη νιώθω να μπαίνει στα σώψυχά μου και να αγκαθώνει σαν τσουκνίδα; Να φταίει το ότι η απώλεια κάποιων ανθρώπων ρίχνει μερικές φορές βαριά τη σκιά της στο φρεσκοβαμμένο και πλήρως ανακαινισμένο σπίτι μου; Ή να είναι απλά η παλιά εκείνη ιστορία του μονίμως ανικανοποίητου Χάρη, που ό,τι και να κατορθώνει, ακολουθεί πάλι σαν υπνωτισμένος κάποια νέα μελωδία σε μια γωνιά του κεφαλιού του και ανοίγει πανιά για ένα ακόμα ταξίδι προς το άγνωστο, μην ξέροντας ούτε ο ίδιος τι είναι αυτό που τον καταβροχθίζει, ποιος είναι ο χάρτης που μου ζέστανε ξανά το μυαλό και το κύμα που με σπρώχνει μακριά από αυτό το λιμάνι; Μήπως τελικά είμαι λιγάκι καταθλιπτικός, αναρωτιέμαι...

Ο ένας κρόταφός μου άρχισε να γκριζάρει και λυπήθηκα. Αλλά από όταν το πήρα απόφαση ότι πάει, γκρίζαρε, μάλλον επιτάχυνα τους ρυθμούς ζωής μου. Ό,τι και αν είναι αυτό το οποίο λείπει, θα πρέπει ή να το βρούμε, ή να συμβιβαστούμε με αυτήν την αίσθηση κενού και να συγκατοικήσουμε.

“Open to everything happy and sad

Seeing the good, meme si tout va si mal

Femmes au soleil quand la nuit nous accable

Oh, pour un jour croire aux dieux croire aux fables”

Artist: Moby and Mylène Farmer

Song: Crier La Vie (Slipping Away)

Album: released as a single (2007)

May The Force Be With You

Όταν τη Δευτέρα έφυγα από τη Σαλαμίνα με μετάθεση, ήξερα πως - για κάποιον πολύ στραβό λόγο τον οποίον ακόμα αγνοώ - η μετάθεσή μου μπορεί να με έφερνε πιο κοντά στην Αθήνα, αλλά ήταν μια μετάθεση για το άγνωστο, που δεν είχε καμία σχέση με ό,τι περίμενα. Στις μέρες που μεσολάβησαν συνειδητοποίησα ότι είχα μετατεθεί στην κόλαση. Κάποιος βέβαια ο οποίος τα διαβάζει αυτά και θα έχει ίσως περάσει από κανάν στρατό ξηράς ή τίποτα τεθωρακισμένα, θα αναρωτιέται τι κακομαθημένο βουτυρόπαιδο πρέπει να είμαι, που είμαι ναυτικό, κάπου στην Αθήνα και μιλάω για κόλαση. Μόνο όμως κάποιος που με γνωρίζει καλά (ή που διαβάζει τακτικά αύτό το παλαβό blog που κρατάω) και ξέρει τις ιδιοτυπίες της (λίγο ανισόρροπης τα τελευταία χρόνια) ψυχοσύνθεσής μου, τις δύσκολες στιγμές που με στιγμάτισαν στο ρολάρισμα του χρόνου και το τι μπορώ ή δεν μπορώ να αντέξω ως άτομο μπορεί να με καταλάβει. Τις μέρες αυτές με πίεσαν σε σημείο βρασμού και ένιωσα πως οι χειρότεροί μου εφιάλτες για τη στρατιωτική θητεία είχαν ξαφνικά γίνει πραγματικότητα και απειλούσαν να με κατασπαράξουν. Μου πέρασε από το μυαλό ακόμα και να τα παρατήσω - και ας έχω αρχίσει να αχνοβλέπω το φινάλε.

Στην πιο δύσκολη ίσως φάση εκεί μέσα, συνέβη κάτι που ανανέωσε την - κλονισμένη, ομολογώ - πίστη μου στους ανθρώπους (οι ιστορικοί έχουμε νομίζω μια μόνιμη καχυποψία για τον άνθρωπο ως είδος). Ένα παράξενο τηλεφώνημα, μια συνάντηση που πολλές φορές είχα αναρωτηθεί αν θα συνέβαινε ποτέ, μια γνωριμία που με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και στη συνέχεια μια βοήθεια τόσο γενναιόδωρη και σωτήρια, για την περιγραφή της οποίας η γραφή μου είναι φοβάμαι πολύ φτωχή για να την περιγράψει. Ίσως για τους jedi masters αυτού του κόσμου τα πράγματα να φαντάζουν πιο απλά και οι πράξεις τους να τούς φαίνονται εύκολες ή αυτονόητες. Για μένα όμως τίποτα δεν είναι αυτονόητο - ειδικά η προθυμία, η ευγένεια, το χαμόγελο και η απλόχερη βοήθεια προς κάποιον άνθρωπο ο οποίος δεν σου είναι και τίποτα στο κάτω-κάτω. Για μένα αυτές είναι ποιότητες σπάνιες και με ανεκτίμητη αξία.

Εσένα μπορεί βέβαια να σου φαίνεται και λίγο αστείο όλο αυτό. Ίσως μόνο οι πιο στενοί μου φίλοι να μπορούν να σου εξηγήσουν το μέγεθος του καλού που έκανες σε έναν άνθρωπο σαν κι εμένα. Ειδικά σε μια φάση όπου άλλοι, φίλοι υποτίθεται, δεν έχουν ενδιαφερθεί ούτε ένα τηλέφωνο να πάρουν - κι ας ξέρουν καλά πόσο δύσκολο υπήρξε για μένα το θέμα θητεία. Το χαρτί που πήρα σήμερα με τις εξετάσεις ήταν μια απλή απόδειξη ότι δεν είμαι κανάς λουφαδόρος (έχω μάλιστα χειροτερέψει, από ότι φαίνεται), αλλά χωρίς τη δική σου παρέμβαση πολύ αμφιβάλλω αν θα είχα βγάλει ποτέ άκρη. Κάτι έκανε και ο πατέρας μου σήμερα, χωρίς να το ξέρω, που ίσως φτάσει στα αυτιά σου, αλλά το θέμα είχε ήδη διευθετηθεί.

Δεν ξέρω τι ακριβώς τους είπες, αλλά ήταν αφάνταστα αποτελεσματικό, ήταν λες και ξαφνικά ένα μαγικό ραβδί μεταμόρφωσε όλη την εικόνα. Κόντεψα να κλάψω από τη χαρά που ένιωσα, είχα πραγματικά πιστέψει ότι το Συμπαν είχε αποφασίσει να με διαλύσει. Εύχομαι να το βρεις μπροστά σου διπλό και τριπλό αυτό το καλό και μακάρι να μπορέσω κι εγώ να κάνω κάποτε κάτι για σένα. Όχι για να είμαστε πάτσι και τέτοια, αλλά για το Καλό με τη γενικότερη έννοια. Ξέρεις εσύ φαντάζομαι, ως Δάσκαλος Τζεντάι!

Ελπίζω να τα ξαναπούμε και πιο διεξοδικά - αλλά ο επόμενος καφές θα μου επιτρέψεις να είναι δικός μου! Μέχρι τότε, may the force be with you...

"And when you're in a mess, and you feel like cryin'

Just remember this little song of mine

And as you walk through life, tryin' to reach your goal

Just remember what I say about a little bit o' soul"

Artist: Ramones (of course!)

Song: Little Bit O' Soul

Album: Subterranean Jungle [1983]