Χαρακώματα

"Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»."

Αυτά τα αναπάντεχα για τους ήσυχους νοικοκυραίους έγραφε πριν κάποια χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν, επί "σοσιαλιστικών" ευαισθησιών, ένας αστυνομικός ξάπλωνε κατάχαμα ένα έφηβο παιδί - τον Μιχάλη Καλτεζά. Ένα όνομα που πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως πέρασε και η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής πριν από αυτόν - αυτοί επί "φιλελεύθερων" μεταπολιτευτικών ευαισθησιών. Και κατέγραψε κι άλλα η ιστορία: την τελική αθώωση του δολοφόνου του Καλτεζά και τη μη εύρεση κανενός υπευθύνου για τα άλλα δύο νέα παιδιά - κι ας ήταν η ιατροδικαστική διάγνωση "θάνατος από γκλομπ" για την πρώτη και "από πυροβόλο όπλο" για τον δεύτερο. Βάζετε στοίχημα ότι, κάποια χρόνια μετά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα βρίσκεται στο ίδιο χρονοντούλαπο, ασχέτως του τελικού πορίσματος για τον δολοφόνο του; Δεν έχει ήδη δρομολογηθεί η πορεία, έτσι που όλοι αρχίζουμε να ξεχνάμε το περιστατικό και οργανωνόμαστε σε στρατόπεδα; Ας δούμε όμως λίγο πιο κοντά αυτά τα στρατόπεδα, πριν αρχίσουμε να πετροβολούμε ο ένας τον άλλον...

Στρατόπεδο#1: Οι αναρχικοί των Εξαρχείων. Ομολογώ πως τα χρόνια τα οποία πέρασα "μεγαλώνοντας" πνευματικά στα Εξάρχεια με έφεραν αρκετά κοντά στην κουλτούρα τους. Αν και είμαι μικρός για να έχω ζήσει τις παλιές εποχές, κάτι θυμάμαι από τα χρόνια που ενώ εκείνοι συμμερίζονταν τις rock ανησυχίες φυντανιών σαν κι εμένα οι Αριστεροί μόλις που άρχιζαν να κόβουν εκείνη την καραμέλα περί "Δυτικών καπιταλιστικών μουσικών προϊόντων" - κι αυτό καθόρισε τελικά τη σχέση μου με την Αριστερά μια και καλή, ως μια σχέση μόνιμης καχυποψίας απέναντι στον κατ' αυτήν ορισμό του "προοδευτικού". Μεγαλώνοντας θαύμαζα τα συχνά πανέξυπνα συνθήματά τους στον τοίχο, τα οποία είχαν ρε γαμώτο κάτι να πούνε, σε αντίθεση με τα άλλα, τα κοκκινογραμμένα, και την ξύλινη γλώσσα τους. Και θαύμασα επίσης τη γνήσια τσιγγάνικη αίσθηση της ελευθερίας ορισμένων από αυτούς, παρότι δεν συμμερίστηκα ποτέ την ουτοπική τους ιδεολογία. Παράλληλα, βέβαια, είδα και την άλλη τους πλευρά: χουλιγκάνια με κατ' όνομα μόνο ιδεολογία, προβληματικά άτομα που στις "μάχες τους με το σύστημα" καλύπτανε χρόνια ψυχολογικά προβλήματα, τυραννικούς αρριβίστες οι οποίοι λειτουργούσαν στους κατά τα άλλα αυτόνομους πυρήνης ως δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες - και διάφορα τέτοια, που με έκαναν να τηρώ πάντοτε αποστάσεις από την πολιτική κουλτούρα του αναρχισμού και των γνήσιων κουκουλοφόρων (γιατί υπάρχουν και οι γιαλαντζί).

Στρατόπεδο #2: Η Αριστερά. Από τη μία, το απολιθωμένο ΚΚΕ. Το οποίο μεθοδικά, μόνιμα, σταθερά, καταδικάζει και καταδιώκει ό,τι δεν ελέγχει. Επανάσταση είναι βλέπετε μονάχα ότι φέρει την έγκριση του Κόμματος και της Γραμματείας του - αυτοί ξέρουν για τον λαό πριν από αυτόν, όπως ξέρανε άλλωστε και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., στη Ρουμανία ή τη Μοζαμβίκη και ξέρουν και τώρα σε κάτι χώρες σαν τη Βόρεια Κορέα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΡΙΖΑ-Συνασπισμός. Το κόμμα του "ναι μεν, αλλά", που συμφωνεί ότι διαφωνεί μα σπάνια προτείνει και περισσότερο ασχολείται με το πού φυσάει ο "εναλλακτικός" άνεμος για να πάει κι αυτό εκεί και να μαζέψει κανά κουκί για το επόμενο μέτρημα της κάλπης. Άνοιξε η όρεξη για υπουργεία και καρέκλες (μήπως και μίζες, σύντροφοι;) και φάνηκε το οπορτουνίστικο πνεύμα πολλών εκεί μέσα, πίσω και πέρα από το νεανικό look του Τσίπρα. Από πότε πουλάκια μου τρέφετε συμπάθεια εσείς για τους αναρχικούς; Και πώς και δεν είχατε κάτι άλλο να προτείνετε τώρα που ξέσπασε η βία, όταν υποτίθεται ότι είστε μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεστε από κοντά όσους ασφυκτιούν; Καλά να πάθετε τώρα, γιατί ο οπορτουνισμός σας ούτε τους αναρχικούς ξεγέλασε (σας έχουν άλλωστε ζήσει στα στενά και σας ξέρουν), αλλά και τους προοδευτικούς νοικοκυραίους που ελπίζατε να αλιεύσετε από το ΠΑΣΟΚ τρόμαξε. Αν κάτι απέδειξε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν το τέλος της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα, σε επίπεδο κομμάτων.

Στρατόπεδο #3: Το στρατόπεδο των ήσυχων νοικοκυραίων. Της μικροαστικής δηλαδή ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας, της κοινωνίας μας και της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Οι άνθρωποι που κοιτάνε τη δουλίτσα τους, το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, τη βολή τους και κάνουν τον σταυρό τους σαν περνούν από την εκκλησιά. Οι άνθρωποι που τα πήρανε με τους βανδαλισμούς και απαιτούν τώρα μια ισχυρή κυβέρνηση, η οποία θα πατάξει ακόμα και με τη δύναμη των όπλων και του στρατιωτικού νόμου τα "φρούτα" που ξεχύθηκαν από τα Εξάρχεια - σε μια tour de force επίδειξη δημοκρατικών αντανακλαστικών... Αλλά για μισό λεπτό; Αυτοί δεν είναι παράλληλα οι άνθρωποι οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν χρόνια τώρα διεφθαρμένους πολιτικούς στην εξουσία, συντηρώντας τον δικομματισμό και την πολιτική κουλτούρα των πελατειακών σχέσεων; Αυτούς δεν εκφράζουν στην πραγματικότητα κόμματα όπως ο ΛΑΟΣ, ασχέτως αν δεν τον ψηφίζουν λόγω καλύτερων πελατειακών σχέσεων αλλού; Μήπως το ότι μια χώρα έφτασε στο χείλος της υπερχρέωσης σε αδηφάγες τράπεζες, ταυτίστηκε πολιτισμικά με τα σκυλάδικα και τις τηλεοράσεις, απαξίωσε κάθε έννοια παιδείας στο όνομα του εύκολου πτυχίου και ενός μισθούλι και πισωγύρισε στον εθνικισμό και την ξενοφοβία όταν αντιμετώπισε τις παγκόσμιες πραγματικότητες οφείλεται σε αυτή την πλειοψηφία, που όλο διαμαρτύρεται για το σύστημα, μονίμως ξεχνώντας πως αυτή η ίδια είναι τελικά το σύστημα;

Δεν είναι καιρός για στρατόπεδα παιδιά. Είναι καιρός να καταλάβουμε πως η κοινωνία μας σάπισε, γιατί εμείς που την αποτελούμε και εκλέγουμε τους άρχοντές μας είμαστε σάπιοι. Μήπως κι εγώ δεν έχω πει τα δικά μου "έλα, μωρέ" ή δεν έβαλα τα βυσματάκια μου στον στρατό για να περάσω καλά; Όλοι εμείς είμαστε το σύστημα που τώρα κατακρίνουμε και όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ βάλει το λιθαράκι μας για να υψωθεί αυτή η δυσωδία, η οποία παράγει "εύθικτους" υπουργούς, ανίκανους πρωθυπουργούς, διεφθαρμένους μοναχούς, ποινικολόγους-celebrities, 15χρονα χουλιγκάνια και αστυνομικούς-δολοφόνους. Κάπου έχουμε κάνει ένα μεγάλο λάθος και μόνο άμα κάτσουμε μαζί να το βρούμε και να το διορθώσουμε θα υπάρξει κάποια δικαίωση για το αθώο αίμα του παιδιού που κύλησε το Σάββατο το βράδυ στα Εξάρχεια. Χωριζόμενοι σε στρατόπεδα το μόνο που δείχνουμε είναι ότι εμείς νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι και άσπιλοι, άρα οι "άλλοι" φταίνε, οι κακοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τεκμήριο ότι ξοφλήσαμε...

"I'm a rebel stuck with a label, trying to be someone in life

We're the people you don't wanna know, we come from places you don't wanna go

Angels with dirty faces, angels from nowhere places

Kids like me and you"

Artist: Sham 69

Song: "Angels With Dirty Faces"

Album: That's Life (1978)

Αντιστρέφοντας Ένα Ερώτημα: ΑΥΤΟΥΣ τους αληταράδες, ποιος θα τους μαζέψει;

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2008/12/blog-post_08.html


"Δύο πράγματα δεν έχουν όρια", φέρεται πως είπε κάποτε ο Αϊνστάιν: "το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία - και για το πρώτο δεν είμαι και τόσο σίγουρος".

Ένα ανήλικο παιδί δολοφονήθηκε το Σάββατο το βράδυ σε ένα σημείο που κι εγώ κάθομαι συχνά με τους φίλους μου και πίνω μπύρες, στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για τον οποίο έχω γράψει και παλιότερα blog και τον οποίον αγαπώ ιδιαίτερα. Μετά ξέσπασε η βία - είναι το μαθηματικά βέβαιο πόρισμα της ιστορίας αυτό. Και μέσα στη βία χάνεται πάντα η μπάλα, με αποτέλεσμα α) να κλαίνε περιουσίες (σε δύσκολες εποχές) άνθρωποι που ίσως και να συμπάσχουν για τα όσα εκτυλίχθηκαν β) να παριστάνουν τους "ήρωες" διάφοροι κομπλεξικοί οπλαρχηγοί και κοτζαμπάσηδες των Εξαρχείων, καπηλευόμενοι τη μνήμη του Αλέξη Γρηγοροπούλου τώρα, όπως καπηλεύτηκαν κι αυτή του Μιχάλη Καλτεζά 23 χρόνια πριν και γ) να βγαίνουν τα γνωστά σκουλήκια του δημόσιου βίου όπου έχει φακό και να μετράνε πόσα κουκιά θα πάρουν για τα κόμματα και τις εκπομπές τους με ένα δάκρυ ή με μια λαϊκίστικη κορώνα παραπάνω. Πράγματι - όλα αυτά όμως δεν θα γίνονταν ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΓΕ Η ΒΙΑ. Και το γιατί ξέσπασε, όπως και ο τρόπος που έγινε, έχει τις απαντήσεις του σε πολύ βαθιά σαπισμένες δομές της αστυνομίας και κατ' επέκταση - εφόσον η αστυνομία είναι κι αυτή μια δημόσια υπηρεσία- του κράτους, δηλαδή της κοινωνίας μας.

Κάποιοι τώρα προσφέρουν, όπως ισχυρίζονται, αντικειμενική ενημέρωση - όχι μόνο για τα γεγονότα, αλλά και για τον Ομπάμα κτλ. Πώς; Επιχειρώντας να μας φορέσουν τις στενές διόπτρες της δικής τους επικίνδυνης, συνομωσιολογικής και ανυπόστατης ιδεοληψίας, θεωρώντας τη μεγαλειότητά τους κάτοχο της αντικειμενικής (και μόνης, βέβαια) αλήθειας. Ο πολιτισμός του Ορθόδοξου φερετζέ αντεπιτίθεται, αποδεικνύοντάς μας το πώς μια θρησκεία με 2000 χρόνια ιστορίας γίνεται σήμερα όχημα καλούπωσης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, προτάσσοντας έναν αηδιαστικά στενόμυαλο τρόπο σκέψης. Αηδίασα πραγματικά με τα όσα διάβασα στο blog το link του οποίου κοινοποιώ σε αυτό μου το post. Με έκανε να θέλω να βγω έξω οπλισμένος με όλμους και μπαζούκας.

Ποιοι είναι, επιτέλους, αυτοί οι άνθρωποι; Αυτοί που συμμετέχουν σε αυτό το blog, το διαχειρίζονται, γράφουν σε αυτό. Τι στο διάολο κουβαλάνε στα κεφάλια τους; Και, μα τον όποιο θεό, δεν έχουν καρδιά; Ναι, ξέρω, δεν είμαι δημοκράτης, είναι άποψή τους και έχουν το ελεύθερο της έκφρασης κτλ. Μόνο που ρε παιδιά γεμίσαμε απόψεις - αβασάνιστες, χονδροειδείς, εξοργιστικές και τυφλωμένες από έναν επικίνδυνο φονταμενταλισμό. Γεμίσαμε απόψεις και δικαιώματα, αλλά μόνο μπροστά δεν πάμε ως κοινωνία. Αξιώνουν οι κύριοι και κυρίες του υπό συζήτηση μπλογκ την "αντικειμενικότητα", αλλά το βάρος αυτής της λέξης, την ουτοπική της σχεδόν φύση και τους τόνους πνευματικού ιδρώτα που η τελευταία απαιτεί απλά για να την αντικρίσεις (γιατί δεν κατακτιέται) δεν τα έχουν ποτέ ούτε καν συλλογιστεί. Πώς το είχε πει ο Καστοριάδης; "Η άνοδος της ασημαντότητας"; Αλλά, συγγνώμη, ξέχασα: ο Καστοριάδης ήταν άθεος, κομμουνιστής και πράκτορας του διεθνούς σιωνισμού, αιώνια δεσμευμένος στην υπονόμευση της ελληνικότητας του έθνους μας. Σωστά;

"Daddy, daddy, daddy, proud of your son

Got himself a good job, killing niggers and Mexicans

I'll tell you one thing, it's true

You can't find justice, it'll find you"

Artist: Mudhoney

Song: Hate The Police

Album: non-album single (1990)

Βαρέθηκα...

- Τα πηγαδάκια των "συναδέλφων" (με την στενότερη ή ευρύτερη έννοια, το ίδιο είναι). Όσο και αν συνειδητά κρατιέμαι μακριά τους, όσο φειδωλός και αν είμαι στις δηλώσεις μου, όσο και αν αποφεύγω να σχολιάζω πίσω από την πλάτη άλλων, βρίσκονται πάντοτε οι έτοιμοι να ισχυριστούν το οτιδήποτε μεταξύ τρίτης βότκας και έβδομης κόκας, αλλά και οι έτοιμοι να πιστέψουν το οτιδήποτε λέγεται. Αν δεν με ξέρεις, να σκέφτεσαι περισσότερο. Αν με ξέρεις και πιστεύεις το οτιδήποτε αναπαράγει ο κάθε βλάκας, ε, ας με ήξερες καλύτερα. Δεν θα κάτσω να σκάσω. Έχω 4-5 καλούς και έμπιστους φίλους, για να τους λέω ανοιχτά το οτιδήποτε πιστεύω και μου κατεβαίνει στο κεφάλι - δεν έχω καμία ανάγκη και κανένα όφελος να κουτσομπολεύω με ανθρώπους που ουσιαστικά γνωρίζω μονάχα ως συνεργάτες.

- Τους ατάλαντους. Είστε εδώ επειδή πάσχετε από αρριβισμό και κρίσεις μεγαλείου. Τα κείμενά σας είναι διαρκώς βαρετά, η γραφή σας φανζινίστικη, η κριτική σας ικανότητα και αντίληψη από υποτυπώδης έως ανύπαρκτη, η εξελισιμότητά σας (πολύ) συζητήσιμη, ο ορίζοντάς σας περιορισμένος σε 2-3 (το πολύ) είδη, συχνά δε και υποείδη. Δεν είστε εδώ επειδή διαθέτετε κάποια βαρύτητα στα πράγματα, εξαρτάστε αποκλειστικά από το πλέγμα των δημοσίων σχέσεών σας και από τις ανάγκες μιας βιομηχανίας για φερέφωνα. Γίνετε υδραυλικοί, ψυκτικοί, δικηγόροι, γιατροί ή δεν ξέρω τι άλλο, αλλά επιτέλους αδειάστε μας τη γωνιά και κάντε κάτι χρήσιμο στη ζωή σας. Αν δεν έχετε τη δυνατότητα, ε τότε σκάστε και σταματήστε να κάνετε τόση φασαρία, γιατί αυτό αποδεικνύει μονάχα πόσο ξεγάνωτοι τενεκέδες είστε. Θα τη φάτε όμως την - κυριολεκτική ή μεταφορική - μπούφλα μιας μέρα, όπως τη φάγανε όλοι οι όμοιοί σας πριν από σας...

- Τα ψώνια. Που επειδή βρέθηκαν κάπου επειδή είχαν μπάρμπα και θειά στην Κορώνη και έτυχε να γράψουν και δυο-τρία καλά κείμενα, νομίζουν ξαφνικά πως καθάρισαν και έγιναν κάποιοι. Δεν έγινες τίποτα αγάπη μου: πρόκειται για μια συνεχή διαδικασία, όπου ανακαλύπτεις διαρκώς πράγματα για το αντικείμενό σου και για τον εαυτό σου και ή εξελίσσεις το γούστο σου και τη γραφή σου προς το πιο σύνθετο και εκλεπτυσμένο ή γίνεσαι περιοδικάκιας και λαϊφσταλίστας, έτοιμος να γράψεις για την όποια μαλακία σου παραγγείλουν. Να μη μπερδεύουμε παρακαλώ τις πούτσες με τις βούρτσες, επειδή ομοιοκαταληκτούν.

- Τους ανήμπορους. Ανήμπορους να κακοκαρδίσουν, ανήμπορους να υπερασπιστούν τα όσα έγραψαν, ανήμπορους να υψώσουν παράστημα και να πουν "για μισό λεπτό" σε όποιον τους πει το παραμικρό, που ξέρουν μόνο να κλαίγονται και ποτέ να ψάχνονται, που ζητούν δικαίωμα στο όνειρο χωρίς να στρώνουν τον κώλο τους κάτω, που το μυαλό τους είναi μόνο στα λούσα και στις δόξες και ποτέ στα όσα τα τελευταία προαπαιτούν. Να πάτε να γίνετε Μητέρες Τερέζες και να διαγωνίζεστε για το Νόμπελ Ειρήνης και πάσης βλακείας, ώστε να μη μας πρήζετε άλλο με τη μετριότητά σας.

- Τους τεμπέληδες. Που επειδή κάποτε κάποιος τους είπε ότι "μπράβο, το 'χεις" το ρίξανε στο "αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε". Στο χάος που λέγεται μουσική φίλε μου, άμα θέλεις να παριστάνεις τον κριτικό και τον παράγοντα, θα πρέπει να πηγαίνεις διαρκώς τον ορίζοντά σου έναν πήχη μακρύτερα από αυτά με τα οποία ξεκίνησες. Αν είναι να γυρίζεις μια ζωή γύρω-γύρω τους, σαν τη μύγα γύρω από τα σκατά, αρκέσου στον ρόλο του απλού ακροατή και κάνε μας τη χάρη να μας απαλλάξεις από τη φουσκωμένη "μεγαλοπρέπειά" σου.

- Τους παράγοντες. Που ελάχιστα ξέρουν (ή και τίποτα), μα για όλα έχουν άποψη και σε όλα ανακατεύονται, διαρκώς με γνώμονά τους το παραδάκι. Υπήρξαν εποχές που τον ρόλο αυτόν τον έπαιζαν άνθρωποι που ήταν και επιχειρηματίες, αλλά γνώριζαν και πού πάνε τα τέσσερα. Εσύ τώρα παίρνεις γραμμή από το κάθε NME, Q ή και εγώ δεν ξέρω ποια φυλλάδα και το παίζεις διαμορφωτής άποψης και καθοδηγητής, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αναμασάς: δεν ανακαλύπτεις, δεν προτείνεις, δεν τολμάς. Το σύστημα τα κονομάει και από την "αντι-μόδα" και εσύ είσαι, τελικά, ο πιο πιστός του υπηρέτης σε αυτό το πεδίο.

- Τους κολλημένους. Φιλαράκι, επειδή αγάπησες εσύ πέντε πράγματα και ίσως να τα έψαξες και σε βάθος, πρέπει και οι υπόλοιποι να τα θεωρήσουμε ως κορωνίδα της δημιουργίας; Αποθεώνοντας ουσιαστικά εσένα, επειδή ταυτίζεσαι με αυτά; Τέτοια πράγματα συγχωρούνται στα 15. Από τα 25 όμως και πάνω, όχι μόνο είναι ασυγχώρητα, μα είναι και καταγέλαστα...

"We don't wanna fight because you tell us to

So watch your back when you attack us

'Coz we might just turn on you"

Artist: Cock Sparrer

Song: Watch Your Back

Album: Shock Troops (1982)