R2-D2, τελευταία δεν σε έβλεπα και με πολύ καλό μάτι, η αλήθεια να λέγεται. Μα να σε ξεβιδώσω, σκεφτόμουν, μα να σου πατήσω εκείνο το κουμπί που σε έκανε να κάνεις "μπλιπ" και να τεθείς εκτός λειτουργίας, συλλογιζόμουν - γενικώς κακά πράγματα έκλωθα για σένα και γι' αυτό το μπλογκ.
Μωρέ μαλάκα, μου έλεγα, αφού δεν γράφεις πια. Τι να πρωτογράψεις, τρομάρα σου; Που γράφεις για 4 περιοδικά (το ένα να το κόψεις σε παρακαλώ, ούτε σε εκφράζει, ούτε και σε έχουν σε καμία υπόληψη εκεί μέσα), παριστάνεις τον αρχισυντάκτη ενός από αυτά και μου κάνεις και τριήμερο ράδιο με το άλλο το παρτσακλό; Για να μην πούμε και τα άλλα, εκείνα τα περίεργα πράγματα που γράφεις στο κομπιούτερ σου κάτι μοναχικές βραδινές ώρες σαν κι αυτήν, σφυρίζοντας αδιάφορα για το ότι συνεχίζεις να έχεις μόνο ένα μυαλό, για το ότι η μέρα συνεχίζει να έχει μόλις 24 ώρες και για το ότι κοιμάσαι τις 7 από αυτές. Καλά, 8 τώρα τον χειμώνα, γιατί, κοίταξε να δεις, κάνει και κρύο και δεν το πολυπάω, εντάξει;
Και στο κάτω-κάτω, μωρέ μαλάκα, η μπλογκοπαρέα έχει διαλυθεί. Πού είναι εκείνες οι μέρες δόξας, από όταν άρχισες με εκείνο το post για το Μακεδονικό (το οποίο ακόμα τραβάει σχόλια, όπως συνειδητοποίησα με έκπληξη); Τώρα δεν μιλάς εδώ και αρκετό καιρό με τον sidd, ο οποίος πιθανότατα να σε θεωρεί και εντελώς απαράδεκτο που κάγχασες χαιρέκακα με τις λύπες του και τις ξεφτίλες του εσχάτως (και πήρε φωτιά η Νικαιώτισσα και είχαμε δράματα και μελοδράματα από μέρους της, έτσι όπως ηθικολογούσε και διαχώριζε την ήρα από το στάχυ, όπως μόνο αυτή, άλλωστε, ξέρει να κάνει) - άλλωστε κι εσύ απαράδεκτο τον θεωρείς, και είσαι διαβόητος για το πόσο δεν συγχωρείς ορισμένες συμπεριφορές. Και καλά κάνεις, μαζί σου, αλλά όπως και να το κάνουμε ο sidd υπήρξε η αιτία που δημιουργήθηκε ο R2-D2. Με τους άλλους μπλογκόφιλους, εντωμεταξύ, έχεις χαθεί. Κάποιοι λίγοι σταμάτησαν. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν, αλλά μέχρι να διαβάσεις αρκετά post ώστε να ξαναποκτήσεις μια στοιχειώδη επαφή με το σύμπαν τους έχεις ξεμείνει και από διαθέσιμο χρόνο, έχεις κοιμηθεί και πάνω στο laptop, πάντως δεν βρίσκεις την έμπνευση να αφήσεις ένα καλό comment και χάνεται η επικοινωνία. Για να μην πούμε για το γεγονός ότι με κάποιους γνωρίστηκες λίγο-πολύ και ξέρεις πια πού να τους βρεις. Και τελικά η επικοινωνία είναι ξέρεις μέρος του bloggin' - και θέλεις να τα πεις και να τα γράψεις κάπου, σαν ημερολόγιο, αλλά και θέλεις και τον άλλον κάπου στην εικόνα. Αλλιώς, γιατί δεν παίρνεις ένα ωραίο τετράδιο να γράφεις εκεί ό,τι θες, όπως έκανες παλιά; Θα μου πεις, γιατί το ανακάλυπτε η μάνα σου (σε μικρότερη ηλικία) ή ο γκόμενος/γκόμενά σου (σε μεγαλύτερη) και μετά πιάστο το αυγό και κούρευτο... Έπρεπε να απολογηθείς για το ότι δεν ήσουν ελέφαντας. Που καλά μωρέ, μπορεί και να ήσουν, αλλά εκείνους τι τους ένοιαζε;
Σήμερα, όμως, ο R2-D2 με προσπέρασε με πορτοκαλί, μου έκανε και χειρονομία (πάρτα!) και με άφησε στο κόκκινο να αφρίζω και να τρώω τη σκόνη του. Το πρωινό ραδιοφωνικό ραντεβού έκρυβε εκπλήξεις, που αποκαλύφθηκαν μόνο αργότερα - εξ' αποκαλύψεως σαχ-ματ, που λέμε και στο σκάκι, και ήταν πάντοτε μία από τις πιο αγαπημένες μου τακτικές όταν έπαιζα. Σήμερα, λοιπόν, ξαναγύρισα και διάβασα παλιότερά μου post και τους διαλόγους από κάτω, θυμήθηκα την Τότα, θυμήθηκα το Μακεδονικό, θυμήθηκα τις μέρες μου στον Πόρο, ξαναείδα το trailer του 6ου cult film festival, θυμήθηκα τα μαγικά κόλπα που έταξα να βρω προκειμένου να φορέσω ένα όμορφο σκουφάκι, θυμήθηκα τη μάνα μου, κι άλλα πολλά.
Πάνω από όλα, όμως, ξαναθυμήθηκα, εξ' αιτίας και του πρωινού περιστατικού, γιατί δέθηκα συναισθηματικά, ψυχικά, όπως θέλετε πείτε το, με κάποιους από εσάς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Jedi Master, και ας μη γράφει (αν και έχω κάτι αμφιβολίες περί τούτου τελευταία). Δεν ξέρω ποιο είναι το Patsiouri, αλλά λίγων τα κείμενα τα έχω θαυμάσει τόσο και με έχουν αγγίξει τόσο. Ξέρω, πια (κατά κάποιον τρόπο), ποιος είναι ο Frank Barrell και με θεωρώ προνομιούχο για το ότι μπορώ να απολαμβάνω το ταλέντο του στη γραφή και τη ματιά του στα πράγματα και σε άλλα...πεδία. Δεν βλέπω συχνά τον Pan, αλλά χαίρομαι πολύ που γνώρισα έναν τόσο γνήσιο και σωστό άνθρωπο. Δεν έχω καταφέρει να ξεκαθαρίσω σε ποιο γαμωνήσι κατοικεί η Tinkerbell, αλλά είμαι βαθύτατα πεπεισμένος πως είναι θεά. Συνεχίζω να ακούω και τον παραμικρό ψίθυρο της Lifewhispers, ακόμα και αν δεν αφήνω "σημάδι" των επισκέψεών μου. Ίσως ξέρω τι έχουν απογίνει ο Anasazi, η όχι και τόσο μικρή πια Demonia, τα Λόγια Του Αέρα και ο Love And Poison, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου λείπουν τα blogs τους ή ότι δεν στεναχωριέμαι για όσους από αυτούς δεν θα ξανακούσω, μάλλον, ποτέ πια. Μερικές Τετάρτες, όταν έχω ελεύθερο το 20.00-22.00, έχω πάει Weirdo ταξίδια - σας τα συνιστώ. Έχω επίσης αποκτήσει και ένα γούστο για...βιομηχανικές μαργαρίτες. Και θα μπορούσα να γράψω κι άλλα και για άλλους, που κάπου-κάπου επισκέπτομαι τον κόσμο τους, αλλά νομίζω ότι το πιάσατε το μήνυμα - ακόμα και για τον Sidd και για τη Γεωργία έχω καλά πράγματα να θυμάμαι, η αλήθεια είναι αλήθεια και άσχετη με τα όσα μεσολάβησαν.
Έτσι, πήρα πίσω όλες τις παραπάνω σκέψεις και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: ότι, όσο ζω, ανεξάρτητα από τη συχνότητα με την οποία θα έχω κάτι να πω εδώ, δεν θα κλείσει αυτό το μπλογκ. Γιατί έγινε αιτία και αφορμή να έρθω πιο κοντά με ορισμένους θαυμάσιους ανθρώπους - και άξιζε τον κόπο. Και είτε συνεχίσει να λειτουργεί έτσι, είτε δεν προστεθούν κι άλλοι στη λίστα, αυτό θα έπρεπε να μου αρκεί. Λίγα πράγματα είναι τόσο ουσιαστικά όσο αυτή η ανυπόκριτη, δίχως μάσκες, επικοινωνία. Ειδικά στην εποχή μας.
"Now the beach is deserted except for some kelp
And a piece of an old ship that lies on the shore
You always responded when I needed your help
You gimme a map and a key to your door"
Artist: Bob Dylan
Album: Desire (1976)
