Εντάξει, ο καιρός έχει ακόμα τα βροχερά του. Η σημερινή μέρα ήταν γκρίζα, μουντή, με ένα επίμονο τσιρ-τσιρ της βροχής να μας έχει διαρκώς στο σταμάτα-ξεκίνα. Ομπρέλες, κουμπωμένα μπουφάν, βλέμματα χαμηλωμένα, διαθέσεις κλειστές. Όμως η Άνοιξη δεν κρύβεται πια. Η φύση προδίδει την παρουσία της, κι ας έχει ο καιρός ακόμα τα χειμωνιάτικά του. Ο Μάρτης προχωρά και ακόμα και στην αθηναϊκή μου βεράντα είναι όλα πια ανθισμένα. 3 διαφορετικά λουλούδια, 3 γενιές ανθρώπων. Το κίτρινο γιασεμί της γιαγιάς της Γεωργίας, οι φρέζες της μητέρας μου, η βερυκοκιά που κάποτε - παιδάκι - φύτεψα, ένα κουκούτσι το οποίο εξελίχθηκε σε δεντράκι. Σπάνια κάνει βερύκοκα, είναι βλέπετε ένα δεντράκι σε γλάστρα. Κάποιες χρονιές όμως έχω φάει - και μου αρκεί...
Μένει να έρθει η Άνοιξη και στην καθημερινότητά μας, στα της ζωής μας βρε αδερφέ, η οποία είχε τις αναταράξεις της και τις δονήσεις της τελευταία - η υγεία ενός κοντινού ανθρώπου που πάλι χειροτέρεψε, ένα δικό μου ιατρικό ζήτημα, που με έβαλε σε ανησυχίες ακόμα και εμένα τον ψύχραιμο, αλλά το οποίο μοιάζει τελικά αθώο σαν χαζό περιστέρι της πόλης. Και μια χυλόπιτα, αναπάντεχη, πάνω στα γενέθλιά μου. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Τα έχει αυτά, τα εμπεριέχει. Και παρ' όλα αυτά, πάντα προχωρά, τα πάντα κινούνται διαρκώς προς τα μπροστά. Και τα λουλούδια στη βεράντα μου το θυμίζουν, απλόχερα και σοφά. Και όμορφα, πολύ όμορφα...
"I made wine from the lilac tree
Put my heart in its recipe
Makes me see what I want to see
And be what I want to be"
Artist: Jeff Buckley
Album: Grace (1994)
