The good old days may not return... yeah, yeah, and the sea might melt...

Έχουν σβήσει, λέει, τα blogs. Ναι, πράγματι, δεν άλλαξαν κάτι - ούτε σ' αυτή τη χώρα, ούτε γενικά. Η Αμαλία τελικά πέθανε (πέθανε, καταλαβαίνεις;), κάποιοι έγιναν published authors (αλλά δεν άλλαξαν τίποτα) και οι μπλογκοφιλίες κατέστησαν φτερό στον άνεμο: οι μόνοι παρέμειναν μόνοι, οι κοινωνικοί παρέμειναν κοινωνικοί, οι τάχα μου συμβιβάστηκαν με τα όσα δεν παραδέχονταν και απλώς χύθηκαν τόνοι μεταμεσονύχτιου κάτι-σαν-word μελανιού για να περιγράψουν τις βαθειές αλήθειες του 21ου αιώνα - τη μοναξιά του τοπίου της μεγαλούπολης, τις αστικές νευρώσεις, τον επιθανάτιο ρόγχο του Δυτικού πολιτισμού στον βωμό της αβασάνιστης άποψης. Ναι, ναι, γράψε κι εσύ κάτι, μπορείς, βαυκαλίσου ότι ίσως αλλάξεις κάτι στον κόσμο, κάνε τη δωρεάν ψυχανάλυσή σου. Αλλά τα προβλήματα παραμένουν, διογκώνονται, και τίποτα - ουσιαστικά - δεν αλλάζει. "Is it really the end of some crazy dream"?

Κι εμένα έμεινε μονάχα το πείσμα μοναχά. Αυτή η άγρια, αχαλίνωτη φύση, που δεν λέει να συμβιβαστεί ούτε με τα 33 της ταυτότητας, ούτε με εκείνες τις άσπρες τρίχες στις φαβορίτες - τρίχες, ο στρατός μου τις φόρτωσε, πέρασε η ιλαρά, έληξε η φάρσα. Και οι ταυτότητες τι ξέρουν; Ένα νούμερο καταγράφουν, ποτέ τις καταβολές του, τα βιώματά του, τη βιολογία του και τα όσα μπορείς να πράξει σε πείσμα του κόσμου όλου. Και πάνω από όλα; Τις αντοχές σου!

Στον αστερισμό λοιπόν του δικομματισμού και της απαξίωσης του κοινοβουλευτισμού - τι κι αν κόσμος κάποτε σκοτώθηκε για να ψηφίζεις; Εσύ την ανοίγεις τελικά την πόρτα στην εκτροπή... - δημοσιεύω ακόμα ένα blog για εκείνο το πείσμα. Το πείσμα του να ζεις δίχως ταυτότητες, συμβάσεις και ανείπωτους συμβιβασμούς, με μόνο αστρολάβο σου το εφήμερον και σύντομον της ζωής - κάποιοι το είπαν rock και το έβαλαν να roll. Και οι δικοί μας το είπαν αλλιώς: πέτρα που κυλάει, ποτέ δεν χορταριάζει...

Δεν ξέρω ποιος διαβάζει πια, και δεν έχει και τόση σημασία. Υπάρχω. Αλλάζω. Γερνάω. Επιστρέφω στις πνευματικές και πολιτισμικές μου κοιτίδες, κρατώντας όμως την πόρτα ανοιχτή στο σήμερα και στο αύριο. Το τρελό όνειρο δεν λήγει, αλλά βρίσκει τη γραμμή που ενώνει τον τσαμπουκά των Iron Maiden με το καρναβάλι των Big Pink και τον φουτουρισμό των Dalek και των Fuck Buttons. Το παλιό στο νέο, το παν στο ένα και το ένα στο παν, από το καντράν στο iphone, από το μηνιαίο στις ADSL ταχύτητες, από το Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι στο IDSN των Future Sound Of London, από την αλήθεια της γειτονιάς και της συνοικίας στο hi-tech ψεύδος του "είμαι on-line, άρα υπάρχω" και στο facebook/myspace σπίτι-υποκατάστατο... Παραμένω ζωντανός οργανισμός, βρίθω ανησυχιών, ερωτεύομαι και απελπίζομαι, γράφω και σβήνω με ιντερνετικές ταχύτητες - yeah, yeah, yeah, Hallowed Be Thy Name και οι Εκκλησίες της διαστημικής εποχής...

Δεν βρέθηκα ποτέ πιο κοντά στο να τα παρατήσω. Όλα. Να υπακούσω στο κέλευσμα της φρικαρισμένης Generation 30+ γενιάς για μηδένισμα του κοντέρ και να πάω στην τάδε επαρχία να καλλιεργώ μελιτζάνες (γιουμ, γιουμ!) ή στην τάδε μακρινή χώρα για μελέτη και περισυλλογή. Γελάω με το μέγεθος της λούμπας στην οποία πήγα να πέσω....

Όχι φίλε, δεν βρίσκεται εκεί το νόημα, ούτε η λύση στα άλυτα. Ακόμα και αν τα πράγματα οδεύουν προς το τέλος τους και η ηλικία διεκδικεί πια τα προαιώνια προνόμιά της, δεν θα τα παρατήσω. Και αν αλλάξω κάτι, θα το αλλάξω στην καθημερινότητα - τη μεγαλύτερη επανάσταση. Και αν αποτύχω, θα καταθέσω το σπαθί μου στον Οντίν της Καταιγίδας, σαν τον περήφανο βασιλιά του "The Crown And The Ring", ο οποίος πέθανε αρνούμενος να γονατίσει σε συνάνθρωπο, όχι όμως και αλαζόνας. Ναι, η ζωή έγινε περίπλοκη. Ναι, χάθηκε το μέτρο. Ναι, η πασόκικη διαφθορά έγινε δίδαγμα για έναν ολόκληρο λαό. Ναι, σε 7 χρόνια γίνομαι 40 και παραμένω ανασφάλιστος. Ναι, δεν έχω παιδιά και μακροχρόνια σχέση. Ναι, έχω για μία ακόμα φορά ερωτευτεί αδιαφορώντας για το αν βλέπω αύριο ή μεθαύριο. Και τι σημαίνει αύριο; Μόνο η συνήθεια σου εγγυάται την ύπαρξή του, το ότι ο ήλιος θα ξανανατείλει για σένα. Δεν είναι ώρα για υπεκφυγές, μαλακίες και τάχα μου ηρωικές δειλές αναχωρήσεις στο Μπουτάν. Ζώσου τα όπλα που διαθέτεις και βγες εκεί έξω. Να το παλέψεις στο real, να ζήσεις ή να πεθάνεις δίχως να γονατίσεις σε κανέναν πούστη και δίχως να απολογηθείς για το ότι δεν είσαι ελέφαντας. Θάνατος στους ανθρώπους-φωτοτυπίες. Φωτιά και τσεκούρι στα δίποδα με ανθρώπινη όψη.

"The sands of time for me are running low...

Don't believe that there is never an end"

Artist: Iron Maiden

Song: Hallowed Be Thy Name

Album: The Number Of The Beast (1982)

Violence In (My) Mind

Και που το πήγα εκείνο το ταξίδι τι κατάλαβα;

Ξεκουράστηκα λίγο, ξαναβρήκα ρυθμό και έμπνευση στο γράψιμο (σου 'χω φτιάξει μια κάβα...2 βδομάδες αποχή από τις κριτικές θα κάνω με αυτήν!) για να ξανάρθω μετά και να πέσω στο χάος και στην ένταση.

Αυτό όμως δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι αυτό το αίσθημα σιχασιάς που αποκτάς για κάποιους ανθρώπους και τις κινήσεις τους. Που σε κάνει να βλέπεις μια νοητή γλίτσα, σαν αυτή του σαλιγκαριού, να μένει από όπου πέρασαν και άγγιξαν.

Για ανθρώπους σαν κι εμένα, το να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις δεν αποτελεί λύση. Έτσι την πάτησε και ο Martin Niemöller, τον οποίο μας θύμισε ο m_stelios, σχολιάζοντας το προηγούμενο post μου. Δεν τους βρίζω όσους συμβιβάζονται και κοιτάνε τη δουλίτσα τους (αν αυτό είναι το όριο της ανοχής-συνενοχής τους): αυτό είναι το μόνο εύκολο. Εύκολο όμως δεν είναι να ζήσεις στη φτώχεια και την αναξιοπρέπεια την οποία αυτή φέρνει, με λογαριασμούς και ίσως και κανά δάνειο να τρέχει. Κάνουν λάθος εκτίμηση, αλλά μόνο μακροπρόθεσμα και μόνο υπό όρους. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Η (όποια) επανάσταση δεν ήταν ποτέ προνόμιο των μη προνομιούχων. Μπορεί έτσι να την οραματίστηκε ο Μαρξ, παρέμεινε όμως τελικά ένα φιλοσοφικό όραμα ακόμα και για όσους ακολούθησαν τη δική του οδό.

Εγώ όμως δεν είμαι ακριβώς προνομιούχος, ούτε όμως και μη προνομιούχος. Κινούμενος εκεί στο ανάμεσα, δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη συμβιβασμού, ενώ η ιδιοσυγκρασία μου ούτε αποδέχεται να σκύψω το κεφάλι στη λαμογιά, ούτε και να γίνω κι εγώ ένας από τους κερδίζοντες από αυτήν. Γεμίσαμε απατεώνες, τσίπηδες, ηλίθιους, ανίκανους με κρίσεις μεγαλείου και μετριότητες. Ακόμα και όσοι διαμαρτύρονται, πόσες φορές δεν αποδεικνύονται ίδιοι; Για δείτε πολλούς από τους αναρχικούς και αριστερούς του σήμερα, για δείτε ποιοι είναι στην καθημερινότητά τους, πέρα από συνθήματα και δηλώσεις; Ο μόνος λόγος που διαμαρτύρονται είναι γιατί βρίσκονται έξω από τον χορό της διαφθοράς και πολύ θα θέλανε να είναι μέσα. Ξέρετε, αν το σύστημα δεν μας κάνει το χατίρι είναι διεφθαρμένο. Αν όμως μπορούμε να το διαφθείρουμε εμείς, ώστε να μας κάνει τη δουλίτσα μας, τότε είμαστε οι καλύτεροι και το σύστημα λειτουργεί...

Απέναντι σε ανθρώπους σαν και τους παραπάνω, οι αντοχές και οι ανοχές μπορούν και πρέπει να μειώνονται. Αρχής γενομένης από την καθημερινότητα του καθενός μας που μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό δίχως εφιάλτες για το εργασιακό μέλλον του - και φτάνοντας ως την κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης στέκει τόσο γυμνή, απαξιωμένη και ανεύθυνη. Και αν κάποιοι περιμένετε μια αλλαγή κυβέρνησης να αλλάξει την κατάσταση, είστε οικτρά γελασμένοι.

Ο μόνος τρόπος γι' αυτό είναι η σύγκρουση. Και η σύγκρουση με το ασύδοτο συμφέρον και την παγιωμένη εκμετάλλευση δεν γίνεται με δημοκρατικά αντανακλαστικά και διάλογο. Η ώρα της δημοκρατίας έρχεται όταν έχουν χτιστεί πράγματα τα οποία λειτουργούν σωστά και για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αν όχι για όλους. Η σύγκρουση για να ξαναμπούν στη θέση τους όσα βρίσκονται υπό διάλυση θέλει πουστιά, ενέδρα και σκληρότητα ανάλογη με Ρωμαίου αυτοκράτορα που ρίχνει στο Κολοσσαίο τους αντιπάλους του - με VIP εισιτήριο για τα θεάματα της αρένας... Κολοσσαίο δεν έχω βέβαια και αυτοκράτορας της Ρώμης δεν είμαι, όμως υπόσχομαι ανάλογες εμπειρίες στα "δικά μου" λαμόγια, για όσο με παίρνει και μπορώ εκεί όπου βρίσκομαι.

"Get out of our way or get took for a ride

We've just got violence in our minds"

Artist: Last Resort

Song: Violence In Our Minds (the Saxby version)

Album: Violence In Our Minds EP (1981)

Περί ανεξάρτητης ενημέρωσης...

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία, καταχωνιασμένη στη σελίδα 43, βρίσκεται η είδηση πως, από προχθές Δευτέρα 6 Απριλίου 2009, ισχύει και στην Ελλάδα η Οδηγία της Ε.Ε. περί ηλεκτρονικής παρακολουθήσης των πολιτών. Εμένα κι εσένα δηλαδή.

Πλέον, για την ασφάλειά μας - τη δική μου και τη δική σου δηλαδή - κάθε συνομιλία (chat), γραπτό κείμενο (e-mail) και διεύθυνση στην οποία μπαίνουμε (σερφάρισμα) θα καταγράφεται και θα κρατιέται σε λίστα υποχρεωτικά. Το υποχρεωτικό αυτό φακέλλωμα αναλαμβάνει ο πάροχος, κατ' εντολή της πολιτείας. Αυτής της πολιτείας, αυτής της αισχρής πολιτείας, η όποιας άλλης εκλέξω εγώ κι εσύ στο μέλλον. Σε αυτή την οδηγία ως τώρα έχουν αντιδράσει μόνο η Γερμανία και η Σουηδία, έτσι, για να τα λέμε κι αυτά.

Η πολιτεία που εκλέγω εγώ κι εσύ, τα κοινοτικά όργανα που εκλέγω εγώ κι εσύ στις Ευρωεκλογές, υποτίθεται πως εκπροσωπούν εμένα κι εσένα, με προστατεύουν και δημιουργούν συνθήκες ευνομίας, όσο μπορούν και ευημερίας, για μένα και σένα. Αλλά πάνω από όλα εγγυώνται την ατομική μου ελευθερία και όλα όσα μπαίνουν κάτω από τον ορισμό "ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα" - πράγμα το οποίο και αποτελεί θεμέλιο λίθο της φιλελεύθερης ιδεολογίας, που οδήγησε τόσο στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, όσο και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία με τη μορφή που την ξέρουμε. Ε, λοιπόν, αυτός ο θεμέλιος λίθος έχει πλέον θρυμματιστεί. Τον θρυμμάτισαν οι πρώτοι οι οποίοι τον ευαγγελίζονται. Η δημοκρατία στέκει γυμνή και απαξιωμένη όσο είχε να απαξιωθεί από τις μέρες του πραξικοπήματος εκείνου του 1967. Και η υπό συζήτηση οδηγία είναι άλλο ένα καρφί στο φέρετρό της.

Δεν θέλω η - όποια - πολιτεία να ξέρει αν μου αρέσουν τα κορίτσια ή τα αγόρια από τις βόλτες που μπορεί να κάνω μεταμεσονύχτια, αν προσπάθησα ή όχι να κατεβάσω το Fast And The Furious 4 μία μέρα πριν την επίσημη προβολή του στα σινεμά, τι συζητάω στα mail μου για διαφόρους ανθρώπους του χώρου στον οποίον εργάζομαι, τι μυστικά ανταλλάσσω στα chat με τους κολλητούς μου, ή σε ποιον ανήκει αυτό το blog. Δεν είναι δουλειά της. Δουλειά της είναι πολλά άλλα: αν δεν μπορεί να σταματήσει διάφορους τρομοκράτες, παιδεραστές ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, να βρει άλλον τρόπο. Να επενδύσει σε χρήμα και ικανότητα ώστε να κατανοηθούν οι αιτίες, να υπάρξει δραστική αντιμετώπιση - και όχι να καταργεί την ελευθερία μου αν είναι ανίκανη. Εάν είναι ανίκανη, τότε να φύγει από τον δρόμο μας, να πάει στα τσακίδια.

Όσο για σένα, αγαπητή Ελευθεροτυπία, τι ντροπή να συμβαίνουν τέτοια πράγματα και να τα βάζεις στη σελίδα 43, όταν δηλώνεις μεγαλεπήβολα στον τίτλο σου ότι είσαι "αδέσμευτη". Όταν είναι να προωθήσεις τις αντιπολιτευτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΡΙΖΑ ή να χαϊδέψεις τα αυτιά των μπαχαλοποιών, ξέρεις να βγάζεις μαχητικά πρωτοσέλιδα προς λαϊκή τέρψη και κατανάλωση. Ή να το πω άρτον και θεάματα; Τώρα πού είσαι να διαμαρτυρηθείς; Απλά μια παραγραφούλα, στη σελίδα 43, 2 μέρες μετά την έναρξη εφαρμογής του μέτρου. Μην ξιφουλκήσεις μετά υπέρ της δημοκρατίας, στην επέτειο της 21ης Απριλίου, που κοντεύει, όπως ξιφουλκείς κάθε χρόνο. Κάποτε την υπηρέτησες αυτή τη δημοκρατία, παίρνοντας πράγματι ανεξάρτητες και αδέσμευτες θέσεις. Τώρα είσαι παλλακίδα του ίδιου αντι-δημοκρατικού συστήματος, απλώς δεν σου αρέσει το μπλε ντεκόρ. Με ένα πρασινο-ροζ σε βλέπω μια χαρά...

"The Sun says, The Sun says, We're gonna look after you

The Sun says, The Sun says, So it must be true"

Artist: Cock Sparrer

Song: The Sun Says

Album: The Oi! Organising Committee Proudly Present A Crazy Cornucopie Of Consummately Consumable Carnality...The Oi! Of Sex (1984)