1) Η Μακεδονία είναι ελληνική;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Ελληνικό είναι ένα τμήμα μόνο της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, η λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου. Έχει και η Βουλγαρία ένα τμήμα (Μακεδονία του Πιρίν) και το υπόλοιπο καταλαμβάνεται από τα λεγόμενα «Σκόπια» (πιο αναλυτικά, δες στον siddhartha). Αυτό σημαίνει ότι το σύνθημα «η Μακεδονία είναι ελληνική» είναι πέρα για πέρα αποτυχημένο - και είναι και ιμπεριαλιστικό.
2) Μα δεν απελευθερώσαμε τη Μακεδονία από τους Τούρκους με τον Παύλο Μελά και τον Μακεδονικό Αγώνα;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Τη Μακεδονία δεν την απελευθερώσαμε, το σωστότερο είναι πως την κατακτήσαμε. Ο Μακεδονικός Αγώνας δεν είναι παρά μια στυγνή προπαγάνδα, που δικαιώνεται - αν δικαιώνεται - μονάχα επειδή αφενός ζούσαν εκεί πληθυσμοί με ελληνική συνείδηση και αφετέρου γιατί και οι υπόλοιποι γείτονές μάς ασκήσανε ακριβώς την ίδια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, στην ίδια χρονική περίοδο. Και στην πολιτική δεν έχει χώρο για καλά παιδιά και ηθικές συμπεριφορές σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλο όμως αυτό, η ιστορική αναγκαιότητα να πράξουμε έτσι, και άλλο το παραμύθι περί Απελευθέρωσης.
3) Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες;
Τελικά ήταν.
Αιτιολόγηση: Για πολλά χρόνια υπήρχαν αμφισβητήσεις, έλεγαν π.χ. ότι μπορεί η αυλή και η αριστοκρατία να ήταν εξελληνισμένοι, αλλά δεν μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι για τον απλό λαό. Αλλά η ανακάλυψη (1986) μιας πινακίδας με μια κατάρα γραμμένη στη λαϊκή γλώσσα της εποχής, πιστοποίησε ότι η μακεδονική διάλεκτος ήταν σαφέστατα ελληνική. Αξίζει να σημειωθεί ότι την εποχή που κάναμε τη μεγάλη φασαρία με το Μακεδονικό ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ της πινακίδας. Δημοσιεύτηκε το 1993. Πράγμα που σημαίνει ότι φωνάζαμε για αυτά τα πράγματα από καθαρό συναισθηματισμό και εθνικισμό, όχι βασισμένοι σε επιστημονικά τεκμήρια.
4) Οι «Σκοπιανοί» έχουν κάποια σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Πρόκειται για Σλάβους, πληθυσμό που μετακινήθηκε στα Βαλκάνια τον 6ο μ.Χ. αιώνα, όταν πλέον δεν υπήρχαν πια οι αρχαίοι Μακεδόνες ως διακριτός πληθυσμός.
5) Εμείς έχουμε κάποια σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες;
Άγνωστο.
Αιτιολόγηση: Οι σημερινοί Έλληνες είναι προϊόν των εκτεταμένων επιμειξιών οι οποίες ξεκίνησαν από την υποταγή της αρχαίας Ελλάδας στη Ρώμη, συνεχίστηκαν κατά την περίοδο που λέμε βυζαντινή και ολοκληρώθηκαν κατά την Τουρκοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα και αν υπάρχει κάποια βιολογική συνέχεια σε κάποιους από εμάς, αφενός είναι αδύνατον να πιστοποιηθεί και αφετέρου κάτι τέτοιο είναι και μάταιο. Η ιστορία ΔΕΝ καθορίζεται με βάση τη βιολογία. Αποτελεί θεμελιώδες λάθος μια τέτοια προσέγγιση.
6) Οι «Σκοπιανοί» είναι λαός; Ή αποτελούν κατασκεύασμα;
Είναι, δεν αποτελούν κατασκεύασμα.
Αιτιολόγηση: Και μόνο το ότι νιώθουν ως ξεχωριστός λαός αρκεί για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Συν τοις άλλοις, έχουν να επιδείξουν μια γλώσσα με διαφορές τόσο από τη Σερβική, όσο και από τη Βουλγαρική. Η Βουλγαρία δεν τους αναγνωρίζει ως ξεχωριστό λαό. Η δική μας θέση δεν ήταν επίσης ποτέ υπέρ αυτής της κατεύθυνσης.
7) Τελικά πιο είναι το πιο σωστό όνομα για τους «Σκοπιανούς» και τα «Σκόπια»;
Σλαβομακεδόνες και Σλαβομακεδονία.
Αιτιολόγηση: Περιγράφει τέλεια το τι είναι οι άνθρωποι αυτοί: σλαβικής καταγωγής πληθυσμοί, με μακραίωνη παρουσία στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.
8) Γιατί η Ελλάδα επιμένει τόσο πολύ στην άποψη ότι αποτελούν κατασκευασμένη εθνότητα από τον κομμουνιστή ηγέτη Τίτο;
Γιατί έχει λερωμένη τη φωλιά της.
Αιτιολόγηση: Η Ελλάδα φιλοξενούσε ευάριθμους πληθυσμούς Σλαβομακεδόνων μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (ιδιαίτερα στον νομό Φλώρινας), τους οποίους ήθελε ντε και καλά να αφομοιώσει. Στην προσπάθεια αυτή απέτυχε. Ο Βενιζέλος αναγνώριζε ότι υπήρχε σλαβική μειονότητα στη δυτική Μακεδονία, αλλά τους θεωρούσε Βούλγαρους. Ο Εμφύλιος και η ενθουσιώδης συμπαράσταση των Σλαβομακεδόνων στο ΚΚΕ έδωσε στο ελληνικό κράτος την πρόφαση που ήθελε ώστε να ξεφορτωθεί τον κύριο όγκο αυτών των ανεπιθύμητων. Και πάλι όμως απέμειναν κάποιοι αριθμοί Σλαβομακεδόνων στην Ελλάδα, στους οποίους όμως δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό μειονοτικό δικαίωμα. Αντιθέτως, η Ελλάδα υιοθέτησε έκτοτε την επίσημη άποψη ότι ήταν μια χώρα χωρίς μειονότητες. Αναγνώρισε απλώς την ύπαρξη μιας γλωσσικής ιδιαιτερότητας σε τμήματα της δυτικής Μακεδονίας. Με την άποψη αυτή συμπαρατάχθηκε τελικά και το ΚΚΕ (1956), για λόγους πολιτικών συμφερόντων.
9) Δηλαδή σήμερα υπάρχει ακόμα σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα;
Άγνωστο
Αιτιολόγηση: Η απάντηση σε αυτό δεν είναι εύκολη. Το να είναι κανείς δίγλωσσος, να μιλάει δηλαδή και Ελληνικά και Σλαβομακεδονικά, δεν αποτελεί ένδειξη εθνικού προσδιορισμού, μπορεί π.χ. κατά τα άλλα να αισθάνεται Έλληνας. Μόνο αν υπάρξουν συνθήκες απόλυτης ελευθερίας για το θέμα θα μπορέσουμε να δούμε αν υπάρχουν άνθρωποι που πράγματι δε νιώθουν Έλληνες, διότι δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι υφίσταται και σλαβομακεδονική προπαγάνδα. Γιατί οι γείτονές μας πάσχουν και αυτοί από την αρρώστια του παλαιού τύπου εθνικισμού, όπως άλλωστε και όλοι οι Βαλκάνιοι.
10) Αληθεύει ότι μας πούλησαν οι ξένοι στο Μακεδονικό τη δεκαετία του 1990;
Όχι.
Αιτιολόγηση: Τα έκαναν μαντάρα, αναμφίβολα, αλλά δεν υπήρχε η γνωστή σκοτεινή συνομωσία εναντίον μας που φαντασιώνονται κομμουνιστές και ακροδεξιοί. Οι ξένοι απέτυχαν να καταλάβουν το πόσο περίπλοκο ήταν το ζήτημα, γιατί πολύ απλά δεν είναι τόσο πληροφορημένοι όσο τους θεωρούμε. Γενικά τα έκαναν σαλάτα στη Γιουγκοσλαβία, όχι ειδικά στο Μακεδονικό. Αυτοί που μας πούλησαν είναι οι λεγόμενοι «ήρωες». Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς, που τώρα ξανακατεβαίνει στη Μεσσηνία με τη Νέα Δημοκρατία, ο Μιλτιάδης Έβερτ και οι λοιποί «ανησυχούντες για τα εθνικά». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν έτοιμοι να συμφωνήσει με την κυβέρνηση Γκλιγκόροφ στο όνομα Σλαβομακεδονία, όταν οι παραπάνω κύριοι απείλησαν ότι θα τη ρίξουν, αν παραχωρηθεί το δικαίωμα χρήσης του όρου Μακεδονία. Που, όπως είδαμε, εμείς δεν κατέχουμε το copyright. Σήμερα αν υπογράφαμε συμφωνία που θα αναγνώριζε τη χρήση του ονόματος Σλαβομακεδονία θα το πανηγυρίζαμε ως «εθνικό θρίαμβο».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (στον δρόμο που χάραξε ο Anasazi!)
- Tάσος Κωστόπουλος, Η Απαγορευμένη Γλώσσα: Κρατική Καταστολή των Σλαβικών Διαλέκτων στην Ελληνική Μακεδονία (Αθήνα: Μαύρη Λίστα, 2002)
- Douglas Dakin, Η Ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923 [1972], 3η εκδ., μτφ. Α. Ξανθόπουλος (Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 1989)
- Douglas Dakin, Ο Ελληνικός Αγώνας στη Μακεδονία 1897-1913 [1966], μτφ. Ιωάννης Δ. Στεφανίδης και Ξένια Κοτζαγεώργη (Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη, 1996)
- Βασίλης Κ. Γούναρης, «Οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας: Η Πορεία της Ενσωμάτωσης στον Ελληνικό Εθνικό Κορμό, 1870-1940», στο Το Μειονοτικό Φαινόμενο στην Ελλάδα: Μια Συμβολή των Κοινωνικών Επιστημών, επιμ. Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης και Δημήτρης Χριστόπουλος (Αθήνα: Κριτική, 1997), σελς. 73-118
- Loring M. Danforth, Η Μακεδονική Διαμάχη: Ο Εθνικισμός σε Έναν Υπερεθνικό Κόσμο [1995], μτφ. Σπύρος Μαρκέτος (Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 1999)
- Andrew Rossos, «Incompatible Allies: Greek Communism and Macedonian Nationalism in the Civil War in Greece 1943-1949», Journal of Modern History, Vol. 69, No. 1 (1997), σελς. 42-76
- Olivier Masson, «Ancient Macedonian Language», στο The Oxford Classical Dictionary [1996], 3η εκδ., επιμ. Simon Hornblower και Antony Spawforth (New York: Oxford University Press, 2003), σελς. 905-906
- Horace Lunt, «Some Sociolinguistical Aspects of Macedonian and Bulgarian», στο Language and Literary Theory, επιμ. Benjamin Stolz, I. R. Titunik και Lubomir Dolezel (Ann Arbor, MI: Michigan Slavic Publications, 1984), σελς. 83-132
