Ουφ!

Ε, δεν μπορώ να πάω σπίτι μου. Γιατί με έχουν πιάσει τα γαμωδιαόλια μου τώρα και που να τα στριμώχνω σε τέσσερις τοίχους, άσε είναι και εύφλεκτα αυτά και μπορεί να έχουμε ανατινάξεις νυχτιάτικα. Και δεν έχω και μπαταρία στο κινητό να πάρω κανά τηλέφωνο τον μαλάκα τον sidd, που θα είναι ξύπνιος σίγουρα, δύο ώρες διαφορά έχουμε, είναι και κουκουβάγια αυτός.

Τη λένε Τότα. Ναι ρε, Τότα, τι γελάς ρε βλάκα; Θυμήθηκες το Τότις Ποιότης της διαφήμισης; Από το Παναγιώτα βγαίνει, εγκυκλοπαιδικά. Και κοίτα να σου πω τώρα τι παίζει με την πάρτη μου, εγώ δεν είμαι ιδιαίτερα αισθηματίας - να ξηγιόμαστε - δεν τον έχω τον ρομαντισμό στο αίμα μου, δεν τα πάω καλά με τα ερωτόλογα και τα λουλούδια τα θέλω σε γλάστρες, με ρίζες και χώμα - οι ανθοδέσμες κτλ. μου κάνουν σε νεκροταφεία. Παρόλα αυτά έχω κι εγώ ψυχή (ναι sidd, μαύρη σαν του άσσου μπαστούνι ίσως, αλλά ψυχή nevertheless) και όταν μου χτυπήσει την πόρτα ο χάχας με τα βέλη και τη φαρέτρα κάτι παθαίνω - γίνομαι βλάκας, αδέξιος και γυρίζω την Υπέρτατη Ταινία Καταστροφής γρηγορότερα και από τον Μίστερ Bean.

Λοιπόν την Τότα με το που την είδα, πάνε μέρες τώρα, έπεσα ξερός. Πήγα και πήρα τσίχλες από το περίπτερο σου λέω και εγώ τσίχλες δεν μασάω. Αλλά επειδή έχω κακή και βασανισμένη πείρα από τις σερβιτόρες (ρε πούστη, ερωτεύομαι ΔΙΑΡΚΩΣ σερβιτόρες τώρα που το σκέφτομαι), πήρα την πλάγια οδό και έμαθα ότι η Τότα έχει, λέει, δεσμά, τουτέστιν υπάρχει άλλος κτλ. Να τα μας, είπα, ε σιγά μη τέτοια γκόμενα 20άρα (κανόνισε να αρχίσεις πάλι τα σχόλια για τα πιπίνια εσύ sidd) και να είναι ωσάν την καλαμιά στη μπάρα, ε σιγά μη μου κάνει εμένα το Σύμπαν χατίρι. Στο σημείο αυτό θέλω να σας πω επίσης πόσο πολύ μισώ αυτό το αρχίδι τον Πάολο Κοέλο, αυτόν τον David Santos της λογοτεχνίας ντε, που έχει γράψει τον Αλχημιστή. Όχι μόνο γιατί είναι μετριότατος λογοτέχνης και βρωμοχριστιανός (αν προσβλήθηκε κανείς να πάει να σχολιάσει, εγώ, αχέμ, δεν βάζω comment moderation). Αλλά γιατί έχει πει φίλε το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία του πλανήτη (και μη μου τη βγαίνεις με πορτοκαλί τώρα, γιατί ιστορικός είμαι, κάτι θα ξέρω) - ότι φίλε άμα θέλεις κάτι πολύ το Σύμπαν συνομωτεί ώστε να το αποκτήσεις. Ενώ η αλήθεια είναι ότι το Σύμπαν συνομωτεί πάντα εναντίον σου και έτσι σου φέγγει μόνο όταν κοιμάται, κάθε τετραετία δηλαδή, που ο Θεός πάει και ψηφίζει Νέα Δημοκρατία (ο Διάβολος είναι πρώην ΚΚΕ Εσωτερικού, που έγινε ΠΑΣΟΚ).

Κάθε μέρα πήγαινα σαν τον βλάκα (είπαμε, γίνομαι βλάκας όταν με πιάνει) εκεί που δουλεύει και άφηνα πάντα μπουρμπουάρ και έπιανα όση κουβέντα μου επιτρεπόταν. Γιατί φίλε εκεί δουλεύουν και διάφοροι άντρες και το ξέρω ότι με μισούν, γιατί άντρας είμαι κι εγώ και ξέρω τι αίσχη σκέφτεται το κάτω κεφάλι τους. Ξέρω ότι ψοφάνε να τη ρίξουνε και ίσως και να έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά εγώ χέστηκα γιατί ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Και, χα!, δεν μπορείτε να φτύσετε στον καφέ μου Χατζηαβάτηδες (τι δηλαδή, όλο τον Καραγκιόζη θα βρίζουμε, δεν βαρεθήκατε;), γιατί τον καφέ μου τον φτιάχνει πάντα η Τότα!

Ε, σήμερα μου τον κέρασε. Ε, και μετά πήγα να πάρω και κάτι άλλο και πάλι δεν μου πήρε δεκάρα. Και πνιγόμουν στη δουλειά φίλε και αναστέναξε το κομπιούτερ στο ίντερνετ καφέ (έχει ίντερνετ καφέ από πάνω από εκεί που δουλεύει), αλλά εγώ έβγαζα δουλειά με απίστευτες ταχύτητες, γιατί σκεφτόμουν τι διάολο να κάνω, πώς να το παίξω, πώς να χτυπήσω εκείνο το Oscar Α΄ανδρικού ρόλου (Β΄στην περίπτωση, γιατί όπως είπα το Α΄ το έχει για την ώρα Ο ΑΛΛΟΣ). Μαλάκα, πας φαντάρος την Τρίτη! μου λεγε μια φωνή. Δεν θα προλάβεις να πεις κίμινο και θα σαι δούλος του ελληνικού κράτους. Ναι ρε πούστη, αλλά μέχρι την Τρίτη εγώ θα ζήσω την κάθε μου μέρα, θα τη ρουφήξω, θα τη στίψω, θα κάνω ό,τι μπορώ για να σταματήσω τον χρόνο. Και άμα τα καταφέρω με την Τότα ξέρεις τι θα κάνω την Τρίτη από τη χαρά μου; Θα βάλω το Battle Hymn των Manowar (ωχ, ποιος τον ακούει τώρα τον Νάνο, που του πρόσβαλα τους Therapy? τις προάλλες...) και θα φύγω, θα πάω στον γαμωστρατό ΣΑΣ being over the top of my vanguish pride και θα δούμε ποιος είναι πιο τρελός, εσείς ή εγώ; Το πολύ-πολύ, άμα πάτε να μου βάλετε τα δυο πόδια σε ένα άρβυλο, θα αρχίσω να πυροβολώ κι εγώ στον αέρα ή σε τίποτα τενεκέδια, να δω μετά, θα σας πάει το σκατό στην κάλτσα ναι ή όχι γαλονάδες;

Της έγραψα λοιπόν χαρτάκι. Με μια απλή ερώτηση: "θέλω να ανταποδώσω. Δέχεσαι ή να πάω στον Διάβολο;" (αυτόν που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, που είπαμε και παραπάνω). Αλλά φίλε δεν το είδε, λέει, γιατί πνιγόταν στη δουλειά. Και θα μου πει αύριο, λέει, συγγνώμη. Τώρα να το πιστέψω; Ε, δεν το πιστεύω, να σου πω. Αλλά το πιστεύω δεν το πιστεύω θα πάω αύριο, γιατί είμαι τρελός και παλαβός. Και μετά φίλε πήρα τους δρόμους και βρέθηκα σε άλλο ίντερνετ καφέ, ολονύχτιο, με μια τσάντα γεμάτη δουλειά. Και τότε φίλε με χτύπησε η κεραμίδα: το Σύμπαν θα με ξαναγαμήσει, θα μου ρίξει και αυτή την ανάστροφη, έτσι για να πέσει περισσότερο η ψυχολογία μου πριν πάω φαντάρος και να πάω εκεί ράκος, ένας κακομοίρης. Και παράτησα τη δουλειά και άνοιξα το blog και άνοιξα και το YouTube και άρχισα να παίζω φίλε την κομματάρα το Seventh Son Of The Seventh Son των Iron Maiden (ωχ, ο Νάνος θα με γαμήσει σου λέω), στην υπέρτατη live εκτέλεση από το Μπέρμιγχαμ το 1989, στη Seventh Son tour (άμα δεν το έχεις δει sidd, χάνεις). Και θέλω να αλαλάξω ότι "this is my hour" αλλά ο τελευταίος που το είπε αυτό, ο Μάγος-Βασιλιάς της Άνγκμαρ, κατάλαβε μετά ότι είχε κάνει μεγάλη μαλακία: γιατί ήταν όντως η ώρα του, πλην όμως η στερνή του (βλέπουμε και καναν Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών σε extended version).

Άντε βγάλε άκρη εσύ τώρα... Και έχω και έναν τόνο δουλειά φίλε στο μεταξύ...

ΥΓ: Φαντάσου μαλάκα η Τότα να διαβάζει blogs και να διαβάσει και αυτό! Μαααλάαακααα...