Τι Δουλειά Κάνεις r2-d2?

Η Άννα έμεινε με μια απορία, διαβάζοντας το Μακεδονικό. Απορίες έχει και το φοβερό patsiouri. Οπότε για δούμε, τι μπορεί να κάνει ένα εφευρετικό μοντέλο R2-D2 (κλάσης astromech droid) για εσάς;

Το ξέρω ότι στο σχολείο η ιστορία ήταν το χειρότερό σας μάθημα. Γιατί στην Ελλάδα ιστορία είναι αποστήθιση χρονολογιών και ονομάτων. Τι; Δεν ήξερες πώς λέγανε τον αδερφό του Καποδίστρια; Και δεν ξέρεις ότι η τάδε συνθήκη υπογράφηκε ξέρω γω στις 25 Νοεμβρίου 1774; Είσαι ανιστόρητος, κόπηκες κτλ. Αυτή είναι η αντίληψη του ελληνικού σχολείου και πανεπιστημίου για εκείνο το μάθημα που πάνω από όλα θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε και να ρωτάμε ενοχλητικές ερωτήσεις για τη φύση του ανθρώπου. Αντί για αυτό μας σερβίρουν τον μεγάλο ύπνο. Ιστορία δεν είναι χρονολογίες και ονόματα "μεγάλων" ανδρών. Είναι να μπορείς να καταλάβεις γιατί σε μια δεδομένη συγκυρία συνέβησαν όσα συνέβησαν. Αν μπορείς να μου εξηγήσεις το γιατί, χέστηκα αν δεν θυμάσαι με ακρίβεια τη χρονολογία και τα ονόματα των τρίτων ξάδερφων των πρωταγωνιστών. Για να σας το πω και πιο απλά, με τα λόγια της σπουδαίας Κατερίνας Γώγου, "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΣΙΧΤΙΡΙ ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ".

Επειδή εμένα μου άρεσε λοιπόν αυτή η ιστορία, πήγα για μεταπτυχιακά στην Αγγλία, μια χώρα όπου η ιστορία δεν αντιμετωπίζεται ως συλλογή χρονολογιών. Κάτι έπρεπε άλλωστε να κάνω αφού τελείωσα τη σχολή. Και βρέθηκα στο Liverpool και τελικά έκατσα και για διδακτορικό (έγινα ειδικός γιουγκοσλαβολόγος, εξού και το άρθρο για το Μακεδονικό) και γνώρισα και τον siddhartha (τώρα για καλή ή κακή του τύχη, ρωτήστε τον ίδιο ή περιμέντε τη νεκροψία) και το Μικρούλι, που λέει ο τελευταίος, το οποίο ακόμα δεν έχει ανοίξει blog.. Αλλά ξέρεις ρε φίλε, εμένα το μυαλό μου ήταν πάντα στα καλλιτεχνικά, στη μουσική. Και παρότι μου έκοβε και ήμουν εξαιρετικά οργανωτικός και μου άρεσε και η ιστορία, βαριόμουνα αφάνταστα τους μίζερους διαδρόμους των πανεπιστημίων, χασμουριόμουνα στα συνέδρια και έπαιρνα παροιμιώδεις ανάστροφες (είμαι πολύ τσαντίλας και η γλώσσα μου δεν γνωρίζει φραγμούς, ρωτήστε και τον sidd) με την εμμονή των πανεπιστημιακών να αναλύουν μικρολεπτομέρειες που δεν αφορούν σχεδόν κανέναν, αδιαφορώντας για το τι είδους παιδεία προσφέρουν. Ποιος ρε κερατάδες "συνάδελφοι" έχει ανάγκη για βιβλία γραμμένα με στόμφο, γεμάτα λεπτομέρειες ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΒΑΡΙΕΜΑΙ, από τις σελίδες των οποίων λείπει απελπιστικά η απλότητα, η σαφήνεια, οι καθαρές εξηγήσεις, η μεγάλη εικόνα; Ξεχάσατε ότι πάνω από όλα πρέπει να είστε δάσκαλοι, να μπορείτε να εξηγήσετε όλα αυτά τα λαβυρινθώδη που μελετάτε με απλά λογάκια. Γίνατε "ειδικοί", "προφεσόροι", θρέψατε κοιλιές από τα κοινωνικά κονσομασιόν, γίνατε λακέδες πολιτικών κομμάτων, αφήσατε τις καρέκλες να δώσουν σχήμα στο μυαλό σας.

Έκανα που λέτε διδακτορικό, έτσι από φιλοδοξία, έτσι για να δω αν μπορώ να το κάνω. Και για να το τρίβω τώρα στη μούρη όλων των παραπάνω, όταν θα προσπαθούν να φράξουν τη γλώσσα μου ή να με παρακινούν να γίνω πιο "διπλωμάτης". Η ιστορία έχει να κάνει με την αλήθεια. Και μπορεί η αλήθεια να είναι δύσκολο και πολύπλοκο πράγμα, αλλά ξεχωρίζει από τα ψέματα. Όπως ξεχωρίζει ένα αληθινό "σκυλοτράγουδο" από κάτι "ποιητικά" έντεχνα, που μας λένε για ψυχές, αστέρια και λοιπά καλολογικά, αν με πιάνετε. Και αφού το έκανα το διδακτορικό, ακολούθησα την καρδιά μου, που πάντα βρισκόταν πιο κοντά στον Αγγελάκα, στους Τρύπες, στα Μωρά Στη Φωτιά, στους Pink Floyd, στους Στέρεο Νόβα, στους Ramones, στους Led Zeppelin και στην πλατεία Εξαρχείων (ωπ! καλώς τους εγκεφάλους της αντιτρομοκρατικής, που θα με βάλει τώρα και εμένα στα πιθανά μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Άντε πηδηχτείτε, James Bond της δεκάρας). Τώρα λοιπόν κάνω μια δουλειά χωρίς κοινωνικό πρεστίζ, χωρίς ένσημα, και με λίγα χρήματα, για την οποία πρέπει διαρκώς να απολογούμαι στους γύρω μου. Μια δουλειά που έχει περιπέτεια, κίνηση, ζωντάνια, μουσική και κάνει τα πράσινα All-Star μου να τρυπάνε από τα ατέλειωτα πέρα-δώθε. Οι γκόμενες δεν με γουστάρουνε (τις γουστάρω μόνο εγώ) - έχω τα looks, αλλά δεν έχω αμάξι, δεν βγάζω φράγκα, είμαι δύσκολος άνθρωπος, καταλαβαίνετε τώρα. Οι γκόμενοι πάλι με γουστάρουνε, αλλά συνήθως δεν γουστάρω εγώ αυτούς. Τουλάχιστον γουστάρω εγώ εμένα. Κάτι δεν είναι και αυτό;

Και γιατί πήγες και σπούδαζες τόσα χρόνια τότε; με ρωτάνε συχνά. Κρίμα τα λεφτά και τα χρόνια βρε παιδί μου. Τι απύθμενα ηλίθια άποψη... Σπούδασα για την πάρτη μου, για να ανοίξω τα στραβά μου. Πρέπει ντε και καλά να το συνδέσω με την παραγωγή, να το εξαργυρώσω; Αν προκύψει κάτι δεν θα πω όχι. Αλλά δεν θα μπω στα γρανάζια του ακαδημαϊκού συστήματος για να το κάνω, δεν θα γίνω χαμάλης κάποιας καθηγήτριας-μεγαλοκατίνας της Παντείου (ντινγκ-ντονγκ, για ποια καθηγήτρια με επώνυμο ζαρζαβατικού να χτυπάει άραγε αυτή η καμπάνα;), ούτε θα κάτσω να γράφω άρθρα χωρίς να έχω κάτι να πω, απλά επειδή πρέπει να συντηρείται μια βιομηχανία "επιστημονικών περιοδικών", όπου οι "ειδικοί" συναγωνίζονται στο ποιος θα γράψει περισσότερες άγνωστες λέξεις στον μέσο άνθρωπο. Αυτό δεν είναι παιδεία, είναι ΚΑΤΑΝΤΙΑ και ΣΙΧΑΜΑΡΑ.

Ξέρω ότι δεν σας απάντησα τι ακριβώς δουλειά κάνω. Αλλά ελπίζω να σας έδωσα μια ιδέα. Κατάλαβες patsiouri μου γιατί δεν χωνεύω τους ανθρώπους γύρω στα 30 που δεν τους γουστάρει ο Αγγελάκας;