Είναι η ανουσιότητα του όλου πράγματος και η ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΠΑΤΑΛΗ χρόνου, μυαλού και ταλέντου.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Γκρεμός: Αν έχεις αγγαρείες, γκρινιάζεις γιατί π.χ. άφησες τον έξω κόσμο για να καθαρίζεις τη χέστρα ενός κομπλεξικού υπαξιωματικού. Αν έχεις βάρδια, σου στρίβει γιατί πρέπει να περάσεις τέσσερις ώρες της ζωής σου προσέχοντας ένα χωράφι μήπως και...πιάσει φωτιά από μόνο του. Μη γελάτε, το έκανα το μεσημέρι και βλαστήμαγα την ώρα και τη στιγμή. Ρέμα: Αν είσαι σε καμιά διοίκηση όπως η δική μου, που γενικά παίζει πολύυυ άραγμα, και είσαι τύπος που τον τρώει ο κώλος του, όπως είμαι εγώ, συνειδητοποιείς ότι όσο να διαβάσεις, όση μουσική να ακούσεις, όσο να κάτσεις να μιλήσεις με τα υπόλοιπα παιδιά, μένει ΠΟΛΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ που δεν έχεις τι να κάνεις και κοιτάς τους ευκάλυπτους. Και αυτό φίλε καίει το μυαλό σου γρηγορότερα και από ταινία του Σταλόνε ή του Στίβεν Σιγκάλ. Άσε τους στρατόκαυλους "συναδέλφους"... Μα είναι δυνατόν ρε φίλε να γκρινιάζει ο άλλος επειδή τον έστειλαν οι δικοί του ναυτικό, γιατί γούσταρε λέει να πάει τεθωρακισμένα, να καταλάβει στρατό; Άσε δε τους υπαξιωματικούς.... Έτσι και πιάσεις κουβέντα μαζί τους, δεν ξέρεις τι είναι προτιμότερο: να τους ρίξεις στη θάλασσα, ή να πέσεις εσύ να γλιτώσεις; Εβραίοι, Λιακόπουλος, αντι-Αμερικανισμός και Καρατζαφέρης χορεύουν έναν πολύ επικίνδυνο χορό σε εκείνα τα κλιμάκια....
Έξω θα έκανα τόσα πράγματα - και έχω να κάνω τόσα πράγματα. Και με το μιάμιση-μισή που με πάει το έξω, μέχρι να σκοτωθώ στη δουλειά (που μαζεύεται, πώς να το κάνουμε), να πιω κανάν καφέ και να διαβάσω κανά blog, με έχει πάρει ο ύπνος. Δεν μπορώ να μην οργιστώ, να μη φωνάξω τουλάχιστον ένα "γιατί;"Λοιπόν, εμένα αυτή η ανουσιότητα με εξεγείρει. Με ωθεί να θέλω να πάρω τα μπαζούκας και να τινάζω στρατιωτικές δομές κατά βούληση. Με ωθεί να πιάσω από τον γιακά κάτι βλαχαδερά με γαλόνια που την έχουν δει πολύυυ persona grata με την πάρτη τους και να τους κάνω να δούνε τον Χριστό φαντάρο (σκασμός οι θρήσκοι, αμάν πια, με το παραμικρό προσβάλλεστε). Με ωθεί - το έπαθα κι αυτό - να βλέπω με μεγάλη συμπάθεια τους αναρχικούς. Με τους οποίους πάντα διαφωνούσα, αλλά ξέρεις τι γίνεται ρε πούστη μου; Τελικά ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ κάνουνε φασαρία για τέτοια πράγματα, ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ αντιδρούνε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με τυφλή και ανεξέλεγκτη βία, δεν αντιλέγω, η οποία είναι συζητήσιμη, όπως συζητήσιμες είναι και οι συγκεντρωτικές δομές των οργανώσεών τους - μια άλλη μορφή αυταρχισμού. Αλλά όταν υφίστασαι τόση γενικότερη έμμεση βία, κάπου γαμώτο στροφάρεις ανάποδα και δεν μπορείς να τη βγάζεις με εκδηλώσεις-συζητήσεις, όπως ο Συνασπισμός, ούτε με την αιώνια αναγωγή στον κατά πολύ ξεπερασμένο Μαρξ, όπως άλλοι Αριστεροί. Όταν ο κόμπος της καθημερινότητας φτάνει στο χτένι, ΤΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΜΙΑ ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ;
Και αυτό που με πληγώνει περισσότερο: Αν τα λες αυτά με άτομα που έχουν πάει φαντάροι, εισπράττεις αμέσως τη γκρίνια. "Άσε ρε φίλε, εγώ έκανα τόσους μήνες", "εγώ ήμουν τεθωρακισμένα, μακάρι να μουν στο αραλίκι του ναυτικού", "εγώ φίλε πήγα παραμεθόριο στη Λήμνο" κτλ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, ΚΥΡΙΟΙ: Κάνουμε κάποιον διαγωνισμό για το ποιος δεινοπάθησε περισσότερο; Ή κάποιον διαγωνισμό εμπειριών από την όλη φάση; Αντί δηλαδή να κάτσουμε να πούμε σε τι μαλακία μας καταδίκασε το κράτος, πάμε να το παίξουμε κι εγώ δεν ξέρω τι... Αντί να οργιστούμε και να κάνουμε κάτι για αυτό, όσοι το πάθαμε, το παθαίνουμε, ή πρόκειται να το πάθουμε, λειτουργούμε καθαρά μικροαστικά. Ποιος τη βόλεψε, πώς, ποιος ήταν ο άτυχος, ποιος έκανε τις καλύτερες γνωριμίες κτλ.
ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΥΣΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΒΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΕΤΣΙ, ΚΑΙ ΜΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ "ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΣ", ΕΙΣΑΙ ΤΖΑΜΠΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΦΤΑΝΕΙ. ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΩ.
"
Execute the law, time's so sort
Execute the state, execute the things you hate
Violence for them who shoot you dead
Get you to the right, get a gun 'n' hold it tight
"
Artist: Deus X Machina
Song: Xecute (άκουσέ το εδώ)
Album: Worlds Apart (1993)
