Something Stupid Like I Love You...

Παιδιά ευχαριστώ πολύ όλους όσους άφησαν σχόλια στο τελευταίο post μου και όσους ρωτάγανε τον sidd για νέα μου όλον αυτόν τον καιρό (arkin έπεσες μέσα, η Τότα είναι πλέον ελεύθερη!!!). Ξέρω ότι δεν ήταν παρά 16 μέρες ουσιαστικά, αλλά πιστέψτε με, μου φάνηκαν σαν 16 αιώνες. Είμαι όρθιος από τις 4 το πρωί σήμερα, αλλά σιγά μην κοιμόμουνα. Ο αέρας της ελευθερίας είναι τόσο μεθυστικός που σε τραβάει από τη μύτη, σαν φρεσκοψημένη μηλόπιτα. Έπεσα με βουλιμία στην ενημέρωση, ήθελα να μάθω τι παίζει στον πραγματικό κόσμο, να διαβάσω blogs, να μάθω για νέες κυκλοφορίες, να πάρω τηλέφωνο τους πάντες και να τους πω ότι για δεκατρείς μέρες θα είμαι ελεύθερος και δεν θα είμαι δούλος του κράτους και των καραβανάδων. Αλλά σταμάτησα, κατάλαβα ότι δεν γίνεται να τα προλάβω όλα, αποδέχτηκα ότι αναγκαστικά έχασα πράγματα, ότι ο χρόνος μου κύλησε σε ένα διαφορετικό σύμπαν.

Σας υπόσχομαι ένα post που θα συνοψίσει την εμπειρία μου από τα όσα πέρασα αυτόν τον καιρό - και αυτή είναι η μόνη φορά που θα σας πω ιστορίες από τον στρατό, γιατί αυτά τα πράγματα σπάνια έχουν νόημα για όσους δεν τα βίωσαν αργά και βασανιστικά, από πρώτο χέρι. Εδώ θα σας πω μόνο ότι πήγα στο πιο λουξ στρατόπεδο της Ελλάδας, ότι έκανα την πιο ελαφριά εκπαίδευση που μπορεί να κάνει στρατιώτης σε αυτή τη χώρα, ότι, ναι, έριξα τρομερό γέλιο, αλλά και πάλι υπήρξαν στιγμές που δεν το άντεξα, που ακόμα και το μεταλλικό περίβλημα του R2-D2 έλιωσε και το ρομποτάκι με το ζόρι επισκεύασε τον εαυτό του και συνέχισε. Είναι και στον άνθρωπο, αλλά οπουδήποτε αλλού δεν θα είχα αντέξει, θα είχα φύγει. Πρόκειται για ένα παράλογο, άχρηστο, περιττό πράγμα, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθεί. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξουν πιέσεις, ειδικά από όσους δεν έχουν πάει. Τα έλεγα και από την απέξω, μα θα τα λέω πλέον με άλλη ζέση. Μιλάμε για μια μορφή δουλείας, αυτό είναι, με όσα ωραία και παρήγορα λόγια και αν το ντύσεις. Και ακόμα και στην πιο light μορφή του, ακόμα και για έναν σκληρό άνθρωπο όπως εγώ μπορεί να είναι αφάνταστα μειωτικό και εξοργιστικό.

Και το βράδυ θα πάω στα Διάφανα Κρίνα: ένα συγκρότημα το οποίο όχι μόνο κρατάει ψηλά τη σημαία του ελληνόφωνου rock σε πολύ χαλεπούς για το είδος καιρούς, αλλά και ένα συγκρότημα που βίωσε την απώλεια και τον πάτο του βαρελιού, αλλά δεν έχασε το πάθος για ζωή. Γνώρισε, αντιθέτως, την πλήρη αξία του χαμόγελου και τραγουδάει τον πόνο, ναι, αλλά όχι μίζερα, όπως πολλοί νομίζουν λαθεμένα, μα με την επίγνωση του επιζήσαντα από μεγάλη πτώση. Τα Διάφανα Κρίνα δεν είναι συγκρότημα για να κόβεις τις φλέβες σου. Είναι το συγκρότημα που θα σου πει ότι σε νιώθει που έφτασες σε αυτό το σημείο, αλλά θα σου πάρει το ξυραφάκι από το χέρι και θα σου θυμίσει την αξία των μικρών καθημερινών πραγμάτων. Των πραγμάτων που όλοι ξεχνάμε όταν τα προβλήματά μας μάς πνίγουν. Γιατί οι σιωπές είναι πιο ερωτικές όταν ευωδιάζουν αγριοκέρασα, γιατί όσα ζήσαμε μόνοι με τους μόνους δεν έπαψαν να μας στοιχειώνουν, γιατί ο Ουράνης τελικά δεν πέθανε ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι (και ας πίστεψε ότι αυτό θα συνέβαινε), γιατί μερικοί χειμώνες ήταν πράγματι μπλε και κλείσανε για λίγο της ψυχής μας το πηγάδι…

ΥΓ: Η Αμαλία πέθανε, όπως έμαθα από sms του sidd όσο ήμουν δούλος. Τα σχόλια περιττεύουν και ό,τι και να γράψω δεν θα τη φέρει πίσω. Μηδενική ανοχή από εδώ και στο εξής στους γιατρούς με τα φακελλάκια και ας δούμε όλοι τι μπορεί να γίνει με τη γραφειοκρατία του δημοσίου. Ειδικά για τους γιατρούς του παραπάνω τύπου, αναρωτιέμαι μήπως είναι καιρός να βγει καμιά οργάνωση που θα φυτεύει μια σφαίρα στο κεφάλι σε όλους δαύτους; Το βρίσκετε ακραίο; Εγώ όχι... Δεν το βρίσκω λύση, αλλά αν συνέβαινε δεν θα το έβρισκα και άδικο...