Χωρίς τίτλο, γιατί δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω. Kαι να σου πω και την αλήθεια, αν δεν μου 'ρχεται μόνος του, δεν ψάχνω. Δεν είναι τόσο απαραίτητος. Άμα θες να γράψεις, γράφεις, δεν κοιτάς τις λεπτομέρειες.
Τελικά τα κατάφερα και θα πάω για λίγο στο αγαπημένο καταφύγιο, με τρεις (δυόμιση ουσιαστικά) μέρες αιμοδοτική άδεια. Τι να προλάβεις να κάνεις βέβαια σε τρεις μέρες, έτσι για το γαμώτο και για κανα-δυο βουτιές θα πάω, και για να δω και μερικούς γνωστούς που τους βλέπω μονάχα όταν πηγαίνω εκεί. Αν έχουν λίγο μυαλό και με ξέρουν κάπως, δεν θα ρωτήσουν τίποτα για τον γαμημένο τον στρατό. Αν δεν έχουν, θα βρεθούν προ εκπλήξεων, προ οργισμένων εκπλήξεων και επιπλήξεων.
Ο γαμημένος ο στρατός.... Να και μια φορά που μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν φταίει αυτός (μόνο αυτός, τελοσπάντον) για ένα πλάκωμα που έχει εγκατασταθεί μέσα μου εδώ και δύο είναι; τρεις; τέσσερις μέρες; Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τον χρόνο που κυλάει. Ίσως γιατί τον μισώ που κυλάει, γιατί έχω μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση (προκατάληψη ίσως;) ότι κυλάει σε βάρος μου... Γιαυτό και μισώ και τις φωτογραφίες και δεν βγάζω ποτέ και σπάνια κρατάω. Δεν αντέχω όταν τις κοιτάω, καιρό μετά, το αίσθημα του παρελθόντος που μου προξενούν. Παράξενο, θα μου πείτε, για έναν ιστορικό. Αλλά εγώ είμαι, γενικά, ένας παράξενος άνθρωπος, κατά γενική ομολογία όσων με ξέρουν καλά.
Τελευταία κάπου έχω χαθεί. Μέσα μου. Κάπου έχω στρίψει λάθος; Κάπου σκάβω για θησαυρούς και δεν τους βρίσκω; Κάτι ετοιμάζω να σκαρώσω, σε γραπτό πάντα, ένα ακόμα φιλόδοξο σχέδιο, από αυτά τα οποία κάνω από μικρός; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα... Διαβάζω μαθηματικά, αλλά δεν βοηθάνε πολύ. Εντυπωσιάστηκα βέβαια, από αρκετά που διάβασα, όπως και από τις ζωές ορισμένων μεγάλων μαθηματικών και τα επιτεύγματά τους (αυτός ο Λάιμπνιτζ, τι καθολική φυσιογνωμία...και ο Γκαλουάζ, τι αδικία ρε γαμώτο... και η μη Ευκλείδεια γεωμετρία του Λομπατσέφσκι, τι κοσμογονική, αλήθεια, ανακάλυψη). Αλλά, τελικά, δεν καταλαβαίνω μαθηματικά, όσο και να το προσπαθήσω. Δεν έχω καθόλου τέτοια σκέψη. Καθόλου.
Και η καθημερινότητα όμως δεν με βοηθάει. Κάτι σκιές έχουν πέσει πάνω της, χώρια τον μόνιμο βραχνά. Και εντάσεις, φίλε, εντάσεις... Εκεί που δεν τις περίμενα. Νόμιζα ότι είχα ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα με κάποιους ανθρώπους, αλλά μετά δεν ήταν έτσι. Μερικοί από αυτούς ενδεχομένως να είναι και άτομα που διαβάζουν το blog μου, αλλά αυτό δεν θα πρέπει, νομίζω, να με αποτρέπει από το να γράφω όσα θέλω να γράψω. Διαφορετικά, να το κλείσω το r2-d2 blog. Προσπαθώ να καταλάβω το γιατί πίσω από τις εντάσεις. Φταίω εγώ; Είμαι δύσκολος και παράξενος άνθρωπος, πράγματι, και δεν έχω πάντα απαντήσεις για το γιατί βλέπω κάποια πράγματα, όπως τα βλέπω. Ταξιδεύω πολύ κάθε μέρα σε άπειρες πνευματικές κατευθύνσεις, γιατί κάτι ακατανίκητο με σπρώχνει προς όλα αυτά. Τέτοιοι άνθρωποι σαν εμένα δυσκολεύονται αφάνταστα με τα επίγεια.
Αλλά επειδή ακριβώς έχω επίγνωση όλων των παραπάνω κάνω, νομίζω, ξεκάθαρες εξηγήσεις, στο τι περιμένω από άλλους και στο πώς βλέπω τη σχέση μου μαζί τους. Και έχω μάθει, με τον κακό τρόπο, να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου όταν βαράει συναγερμό. Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, ότι κάτι δεν είναι όπως δείχνει.Έχω απαιτήσεις από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μου και οι δικές μου φιλίες κτλ δεν είναι ποτέ δεδομένες. Γιατί το δίπλα φίλε είναι μεγάλο πράγμα, πολύ μεγάλο και λίγοι το τιμούν. Γιαυτό κι εγώ εύκολα μπορώ να κάνω πέρα κάποιον, και ας τον ξέρω χρόνια και ζαμάνια, αν δεν έχω κάτι πια να πω μαζί του ή αν αρχίζει να συμπεριφέρεται κατά τρόπο που δεν εγκρίνω. Δεν μου αρέσει λοιπόν καθόλου, μα καθόλου, όταν ξαφνικά αρχίζω να υποψιάζομαι τέτοιους ανθρώπους, ειδικά όταν πρόκειται για πράγματα που έχουμε συζητήσει και, υποτίθεται, λύσει. Ασφαλώς και μπορεί να φταίω εγώ. Μπορεί όμως και όχι, ξέρεις. Δεν πρέπει να είμαι κακοπροαίρετος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαι και καλοπροαίρετος. Για ανθρώπους μιλάμε, ένα είδος ζωής ικανό για ουράνια μεγαλεία και για τρισαθλιότητες αφάνταστες. Και ελάχιστοι από αυτούς προτιμούν να ζουν τη ζωή τους με την ωμή, κυνική ίσως, ειλικρίνεια η οποία διακρίνει εμένα.
Ώρα για τελεία κάπου εδώ. Το ποστ αυτό αυξάνεται σε λέξεις και άκρη δεν βγαίνει. Ας πάω τις 3 μέρες μου εκεί που μπορώ να πάω, μπας και φύγει το πλάκωμα. Ουφ! Ως soundtrack δεν θα μπορούσε να είναι άλλο τραγούδι από το παρακάτω... Ένα από τα υπερ-αγαπημένα μου τραγούδια.
"
You never can win, it's the state I'm in
This danger thrills, and my conflict kills
They say follow your heart, follow it through
But how can you, when you're split in two?
And you'll never know
You'll never know...
"
Artist: Siouxsie & The Banshees
Song: Face To Face (μην αμελήσεις να τσεκάρεις το video!)
Album: κυκλοφόρησε σε single [1992]
7 comments:
"Γιατί το δίπλα φίλε είναι μεγάλο πράγμα, πολύ μεγάλο και λίγοι το τιμούν". Μεγαλη αληθεια αυτη αγαπητε. Χαιρομαι που τυγχανουμε της ιδιας ιδιοσυγκρασιας. Βαλε Χ σε οτι σε πιεζει και δεν σε αφηνει να εισαι εσυ. Πήγαινε οπου αισθανεσαι οτι θελεις να πας (και οχι εκει που πρεπει). Το κειμενο σου χτυπησε καμπανακια..
Εγώ πάντως, επειδή αρνούμαι να πω στον εαυτό μου ότι γύρισα, είμαι ακόμα στον προσωπικό μου παράδεισο και πολύ με βοηθάει αυτό.
Είναι μεγάλο πράγμα R2-D2 να έχεις λιμάνια να αράζεις κάποιες φορές. Και τόπους και ανθρώπους. Ελπίζω να αράξεις όμορφα σε ήσυχα νερά. Πολλά φιλιά.
Ανώνυμε: Είναι πολιτική μου να μην ασχολούμαι με ανώνυμους, αλλά για σένα λέω να κάνω μια εξαίρεση. Όχι ότι εγώ είμαι "επώνυμος" ως R2-D2, αλλά τουλάχιστον, στο blogging, το όποιο όνομα είναι ένα link που σε πάει στον κόσμο του άλλου - και αυτό κατά την άποψή μου είναι πολύ καλύτερο από ένα όνομα.
Για ανώνυμος, πολλά ζητάς. Θες το e-mail μου και θες να σου επιβεβαιώσω ότι είμαι αυτός που νομίζεις!!! Πολλά, πάρα πολλά. Και δεν πρόκειται. Blogging κάνω, όχι δημοσιογραφία.
Αν θες κάτι να μου πεις μέσα από εδώ, άνοιξε blog ή πες μας ποιο είναι το blog σου και γράψε μια απάντηση υπέρ όσων θεωρείς ότι θίγω άδικα. Θα τη διαβάσω με τη δέουσα προσοχή. Τους ένστολους του ΠΝ ουδέποτε τους είπα καθίκια, ούτε και φασίστες - αν επιθυμείς διάλογο να μην ξαναπαραποιήσεις τα λεγόμενά μου. Το "φασίστες" είναι μια ετικέτα που την κολλάνε εύκολα άνθρωποι με άλλη πολιτική κουλτούρα από αυτήν από την οποία προέρχομαι. Και, ευτυχώς, είναι κάτι το οποίο είναι ξένο προς τους ένστολους του ΠΝ, σε αντίθεση με τους ένστολους άλλων όπλων. Μπορεί να είναι, στο σύνολό τους, συντηρητικοί μέσοι νεοέλληνες με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου, αλλά τα δημοκρατικά τους φρονήματα είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Είμαι ξεκάθαρος ως εδώ;
Όσο για τα ονόματα που δημοσιοποίησα, εγώ μιλάω με ονόματα όταν έχω κάτι να πω, ειδικά στο blog, που μου δίνει αυτή την ευκαιρία. Έτσι θεωρώ ότι τιμώ το όποιο επίπεδό μου, όχι με το να κρύβομαι πίσω από εξευγενισμένες γενικολογίες. Στο blog στο οποίο αναφέρεσαι, έκρινα συγκεκριμένους ανθρώπους, για συγκεκριμένες πρακτικές και συμπεριφορές, δεν είπα τίποτα στον αέρα, έτσι γιατί δεν μου άρεσε η μούρη κάποιου. Από εκεί και πέρα, ας κάνω εγώ την αυτοκριτική μου σχετικά με τις επιταγές του Netiquette και εσύ τη δική σου, για τα όσα έκανες στον Πόρο.
Τις δικές σου απόψεις θα ήθελα να τις ακούσω, γιατί μπορεί να έχω ισχυρές πεποιθήσεις, αλλά πάντοτε ήμουν φίλος του διαλόγου. Όχι όμως έτσι, με ανώνυμα σχόλια και εξυπνάδες γυμνασιακού επιπέδου, του στιλ "κοίτα-κοίτα, εγώ ξέρω ποιος είσαι, να-να-να-να". Όταν αποφασίσεις να βαφτιστείς και να αποκτήσεις όνομα, give me a call... Μέχρι τότε καλό θα ήταν να μην εκμεταλλεύεσαι το γεγονός ότι έχω επιτρέψει τον σχολιασμό από όλους, για να κάνεις το κομμάτι σου στο δικό μου blog. Είμαι σαφής;
Εντάξει αφού έχω την προσοχή σου μπορώ να σου πω ορισμένα πράγματα. Κατ' αρχάς είμαι ανώνυμος γιατί δεν έχω blog, (ή για την ακρίβεια είχα αλλά είναι ανενεργό ΄λόγω έλειψης χρόνου). Τώρα λίγα λόγια για μένα. Φοβάμαι ότι εκπροσωπώ από κάθε άποψη όλα όσα απεχθάνεσαι;;;. Εξηγούμαι...
Είμαι αξιωματικός του ΠΝ, και οικογενειάρχης. Στην προεφηβική μου ηλικία άκουγα Ramones, άρα είμαι δεινόσαυρος για τα δικά σου standards. Δεν έχω καμμία σχέση με τον Πόρο. Δεν έχω πάει ποτέ εκεί (για υπηρεσιακούς λόγους τουλάχιστον). Τώρα υπηρετώ κάπου... χμμμ πολύ ψηλά. Τις περιπέτειές σου τις βρήκα κι εγώ διασκεδαστικές (μέχρι ενός σημείου). Για την πληροφόρησή σου το περιεχόμενο του συγκεκριμένου post σου το έχουν δεί κάποιοι "αρμόδιοι", απλά γιατί κι εμένα με ενοχλεί να υπάρχουν μόνιμοι που δίνουν δικαιώματα να ασκείται κακή κριτική ή να γελοιοποιείται το ΠΝ. Άρα κατά κάποιο τρόπο ότι έγραψες έπιασε τόπο.
Ο λόγος που ασχολήθηκα μαζί σου είναι (πέρα από τη δημοσιοποίηση των επωνύμων), το γεγονός ότι διαπιστώνω από το ύφος σου ότι έχεις αποκτήσει στρεβλή ή έστω μονομερή άποψη και ιδέα για το Ναυτικό και τα στελέχη του. Μαζί σου συμπαρασύρεις και δεκάδες φίλους σου ψηφιακούς ή μη και απλά σκέφτηκα να ακούσεις και τη δική μου φωνή.
Το Ναυτικό είναι κάτι περισσότερο και ανώτερο από αυτά που έχεις βιώσει στον Πόρο και στο ΝΣ μέχρι τώρα. Το Ναυτικό έχει ιστορία και παραδόσεις που φαντάζομαι ότι λόγω της ειδικότητάς σου δεν θα πρέπει να σε αφήνουν αδιάφορο. Κυρίως όμως το Ναυτικό είναι τα πλοία του και τα πληρώματά τους. Εκεί να αναζητήσεις την πραγματική εικόνα και ψυχή του. Καταννοώ την δυσαρέσκειά σου για την υποχρωτική στράτευση, πρέπει όμως να αναγνωρίσεις ότι το Ναυτικό πρώτο έχει εξαιρέσει τους στρατευσίμους από τις μάχιμες μονάδες του (τα πλοία). Θα μπορούσε κάλλιστα να μην παίρνει καθόλου Ναύτες αλλά αυτό δεν είναι απόφαση της ηγεσίας του.
Ας μην καταχρώμαι το χώρο σου άλλο. Αυτά για την ώρα. Μια τελευταία κουβέντα φίλε μου. Δεν υποθέτω..., ξέρω ποιός είσαι. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχω την παραμικρή πρόθεση να σε "πειράξω" με οποιοδήποτε τρόπο. Δες το σαν επίδειξη ήθους, αξιοπρέπειας και αρχοντιάς. Το ποιός είμαι ( αν σε ενδιαφέρει) θα το μάθεις κάποια στιγμή όταν απολυθείς. Για την ώρα, ας πούμε ότι είμαι ένας Jedi Master.
Να περνάς καλά και καλό υπόλοιπο.
Post a Comment