Τον τελευταίο καιρό έχω νοσταλγήσει πολύ τις ημέρες εκείνες, όταν ήμουν πιτσιρικάκι, μέτραγα τις πενταροδεκάρες μου για να αγοράσω δίσκους και κατόπιν πέρναγα ώρες ατελείωτες περιπλανώμενος στα ταξίδια που με πήγαιναν. Τότε που ρούφαγα επίσης τα μουσικά περιοδικά και έλεγα πως αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω, να μοιάσω κι εγώ σε εκείνους τους δισκοκριτικούς οι οποίοι με συνεπαίρναν με τα κείμενά τους και να γράφω κι εγώ μια μέρα σε ένα περιοδικό.
Τώρα, μεγάλωσα και γράφω σε δύο μουσικά περιοδικά και είμαι αρχισυντάκτης σε ένα από αυτά. Το αν έμοιασα στους δασκάλους μου ή είμαι μια φτωχή απομίμηση εκείνων θα το κρίνει η ιστορία, πάντως το όνειρό μου το έκανα πραγματικότητα - και, όπως είπα, είμαι αρκετά μεγάλος πια ώστε να ξέρω καλά τι πολυτέλεια συνιστά κάτι τέτοιο. Έζησα πολύ ωραίες στιγμές πραγματώνοντάς το και, παρότι δεν μπορώ ούτε καν να ζήσω από αυτό οικονομικά, θεωρώ πως κέρδισα αμύθητα πλούτη, είτε λόγω ανθρώπων που γνώρισα και δέθηκα μαζί τους με δεσμούς ζωής, είτε λόγω καταστάσεων που έζησα και θα μου μείνουν αξέχαστες - γιατί, βλέπετε, το "επάγγελμα" είναι rock 'n' roll από μόνο του.
Δεν μετανιώνω στιγμή, λοιπόν, για τις επιλογές μου. Είμαι όμως ξαφνικά αντιμέτωπος με έναν τρομερό εφιάλτη, που ποτέ δεν περίμενα πως θα μου ξημέρωνε στην πορεία όλων αυτών. Ο κύριος αρχισυντάκτης έχασε τη μουσική... Έχασε εκείνο τo feeling του να ακούει και να ξανακούει δίσκους, να τους λιώνει στο παίξιμο, να τους κάνει δικούς του. Ακόμα και τους δίσκους που άκουσα και με ταρακούνησαν δεν βρίσκω χρόνο να τους ακούσω όπως θα ήθελα, όπως τότε. Και η επικαιρότητα ακόμα περνάει μπροστά από τα μάτια μου ως ένα χάος από στοιχεία, κυκλοφορίες και πληροφορία - ελάχιστα προλαβαίνω πια να ρουφήξω κάτι από την ουσία.
Πρέπει κάπως να ξαναβρώ τη μουσική, μέσα μου... Και να ξεμπερδέψω, επίσης μέσα μου, όλο το μπάχαλο των αισθηματικών μου. Λέτε να σχετίζονται κάπως όλα τούτα;
"I hate myself for loving you
Can't break free from the the things that you do
I wanna walk but I run back to you
Τhat's whyI hate myself for loving you"
Artist: Joan Jett & The Blackhearts
Album: Up Your Alley (1988)
4 comments:
στη θεση σου δεν θα ανησυχουσα. γιατι αυτη η φαση κατι μου θυμιζει. το κυριοτερο που θυμαμαι ομως ειναι μετο ππου περναει αυτη η φαση, παιρνεις τους δισκους που ειχες λιώσει στο παιξιμο, και τους ξαναακους, και ανακαλύπτεις πράγματα που σε όλες τις προηγούμενες φορες ειχες αγνοησει.
My respect. Αυτο το ποστ μου αρεσε πολυ..
Ρε συ, κι'εμένα κάτι μου θυμίζει...
Ξέρεις κάτι? Δεν είναι πως δεν έχουμε όρεξη πια, απλά δεν υπάρχει τόσος χρόνος και όταν υπάρχει έχεις τόοοσα πράγματα να τον αναλώσεις, πχ το μπλόγκ σου.
Παλιά, στα 17 ή 18 μου, μπορούσα να κάτσω και 5 μέρες μέσα στο σπίτι να ψάχνω μουσικές και να βγαίνω μόνο για τσιγάρα. Τώρα δεν το κάνω πια.
Θες γιατί είναι πολύτιμη η άδεια, θες γιατί θέλω να βλέπω φίλους, θες γιατί πρέπει να ζήσω στην πραγματικότητα, τουτέστιν μαγειρέψω, σφουγγαρίσω, βάλω πλυντήριο...
Πάντως δεν το κάνω.
Και μου λείπει.
Εχεις δίκιο.
Θα τα ξαναβρείς και τα δυο. Και το χρόνο και τη διάθεση. Είμαι απόλυτα σίγουρη για σένα..
Φιλιά μουσικά, ρομποτάκι..
www.arelis.gr
περιεχει ερωτονομικον
που σοκαρε με το σεξουαλικο του περιεχομενο και σειρα αρθρων για συγχρονους ελληνες καλλιτεχνες
Post a Comment