My Heart's An Open Highway

Λείπω τόσο καιρό από τα blogs, ώστε δεν θυμόμουν καν το user name μου για να μπω να κάνω νέα ανάρτηση - μη σας πω τι έγινε με το password... Σε ποιους να τα πω δηλαδή, που αμφιβάλλω αν έμεινε και κανείς να διαβάζει τόσο καιρό που λείπω. Τα κατάφερα και τα θυμήθηκα τελικά, στις, χμ, 03.39 το πρωί. I can't get no sleep - όπως έλεγαν και οι Faithless. Υπερδιέγερση, πολλά να κάνω αύριο (νέες ραδιοφωνικές μέρες ξημερώνουν) και ένας καφές που ήπια λίγο αργά είναι μάλλον οι αιτίες αυτής της αϋπνίας.

Τον τελευταίο καιρό είμαι πάρα πολύ καλά. Με θυμάμαι κι άλλες φορές καλά, αλλά ποτέ τόσο καλά με μένα, μέσα μου. Είμαι ένας άλλος άνθρωπος, ένα πλάσμα γεμάτο από ακατάβλητη ενέργεια και από μια παράξενη αυτάρκεια. Ίσως γιατί πέτυχα να κάνω πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύτηκα στα 20, χωρίς να μου αδειάσει η δεξαμενή ονείρων ση διαδρομή. Λες και από το καλοκαίρι και μετά απόκτησα μια αόρατη ασπίδα απέναντι σε όλα εκείνα που επί χρόνια με έκαναν να χάνω τις ισορροπίες μου. Μου αρκούν πλέον οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι και το να είναι καλά - και μόνο αυτό νομίζω θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα. Χρόνο δεν έχω όμως πολύ για να κάνω όλα όσα θέλω και να βλέπω όσους θέλω αρκετά, πάντα μένουν πράγματα εκτός (το τίμημα κάθε καριέρας;) - και έτσι έχει πάρει η μπάλα και τούτο το ταλαίπωρο blog. Μπήκα να κάνω και μια βόλτα στη λίστα των μπλογκόφιλων, νιώθω πως έχω χάσει επεισόδια. Διάβασα δε και κάτι απίστευτα σκηνικά σε ένα από αυτά. Αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να αρχίσω να κυλιέμαι κάτω από τα γέλια (ήταν και γλαφυρές οι περιγραφές), αλλά πολύ γρήγορα έκανα στη μπάντα και τις δύο σκέψεις. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που ζούσε με το παρελθόν, με απασχολεί μόνο ό,τι βρίσκεται στο παρόν και έχει διαδραστική σχέση με το ποιος είμαι και τι κάνω. Τα υπόλοιπα είναι περιττοί συναισθηματισμοί, ανάλογου επιπέδου με τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών.

Δεν έχω πολλά άλλα να γράψω εδώ. Είναι ένας καλός τρόπος να αδειάσω λίγο το κεφάλι μου αυτό το βράδυ αϋπνίας δίνοντας ένα παρόν στο μπλογκ μου, γιατί καλώς ή κακώς το διάλεξα κι αυτό να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Και για να μη γράφω μόνο δυσάρεστα βρε αδερφέ, ας υπάρχει κάπου και μια καταγραφή αυτών των τόσο λαμπρών ημερών εσωτερικής αρμονίας και δύναμης, γιατί μπορεί μια μέρα να τις αναπολώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Είμαι όμως τόσο καλά... Η καρδιά μου και ο νους μου είναι σαν τον τίτλο αυτού του post: an open highway...

"9 to 5 and 5 to 9

Ain't gonna take it, it's our time

We want the worldand we want it know

We're gonna take it anyhow"

Artist: Ramones

Song: We Want The Airwaves

Album: Pleasant Dreams (1981)