Το έτσουξε το κινούμενο γιουβαρλάκι το σχόλιο και έπαθε παροξυσμό στο ρεφρέν. Πρώτα βλέπεις γράφουμε πραγματείες δίχως να φροντίσουμε να απαλείψουμε περιττές λεπτομέρειες και μετά δυσαρεστούμαστε αν κάποιους τους πιάνουν τα γέλια με τις τελευταίες. Αλλά έτσι είναι: άμα σου βγει η Νίκαια από μέσα σου, ξεχνάς που παριστάνεις ότι έχεις επίπεδο, βάζεις το χέρι στη μέση και αρχίζεις να κινείσαι παλινδρομικά, ξεκατινιαζόμενη στα μπαλκόνια σαν πλύστρα του 1950. Τώρα αν δεν είναι real μπαλκόνια και είναι μπλογκομπάλκονα, μικρή η διαφορά. Παράγραφοι επί παραγράφων, και ούτε ένα σχόλιο με πραγματική αιχμή και ευφυΐα – κάτι (ιλαρές η αλήθεια είναι) ανοησίες μόνο, μερικές από τις οποίες ίσως και να έκαναν στον Μπλιάχτσικα για να σκαρώσει κανά τετράστιχο.
Τα καλλιτεχνικά μας μάραναν μετά. Που από καταβολής κόσμου είχαν την ικανότητα να χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες: αυτούς που τα καταλάβαιναν, αυτούς που δεν τα καταλάβαιναν και αυτούς που παριστάνουν ότι τα καταλαβαίνουν – το ’πιασες αγάπη ή να στο βάλω μία στο repeat; Αμ, θέλουν ιδρώτα αυτά, κόπο, να βάλεις τον κώλο σου κάτω. Ιδρώτας δεν είναι αυτό στο οποίο κολυμπάς το καλοκαίρι όταν σφίγγουν οι ζέστες και ανάβεις το αιρκοντίσιον. Είναι το τρίψιμο εκείνο με τον κόσμο – και τις λάσπες του, πρωτίστως – που οδηγεί, μεταξύ άλλων χρήσιμων, σε απώλεια περιττών κιλών, άρα και σε λιγότερη συσσώρευση λίπους στον εγκέφαλο. Και μην ακούσω πάλι την καραμέλα του «ρατσισμού». Κανείς δεν μίλησε για ράτσα εδώ, άλλο η ράτσα και άλλο η πέτσα και το διογκωμένο λιποκύτταρο.
Αλλά μερικοί θέλουν να είναι και παχύδερμα και τιμητές των πάντων – κάτι σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο ας πούμε, ο οποίος, μην ξεχνάμε, έχει διατελέσει και Υπουργός Πολιτισμού με τα ήθη που μας διακρίνουν: θεωρούν πως είναι οι καλύτεροι και η άποψή τους η πιο σωστή, θέλουν να στρώσουν όλους τους άλλους και να τους πούνε πώς να ζούνε με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή τους, οι ίδιοι, όμως, δεν παιδεύονται ούτε ένα δράμι να χάσουν. Και μαούνα και τιμητής δεν γίνεται αγάπη – ένα στα δύο χάνει από ιστορική αναγκαιότητα. Ποιο από τα δύο θα πρέπει, υπό ΚΣ, να το συλλαμβάνει ακόμα και το δικό σου επιπεδοδάπεδο.
Τα καλλιτεχνικά μας μάραναν μετά. Που από καταβολής κόσμου είχαν την ικανότητα να χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες: αυτούς που τα καταλάβαιναν, αυτούς που δεν τα καταλάβαιναν και αυτούς που παριστάνουν ότι τα καταλαβαίνουν – το ’πιασες αγάπη ή να στο βάλω μία στο repeat; Αμ, θέλουν ιδρώτα αυτά, κόπο, να βάλεις τον κώλο σου κάτω. Ιδρώτας δεν είναι αυτό στο οποίο κολυμπάς το καλοκαίρι όταν σφίγγουν οι ζέστες και ανάβεις το αιρκοντίσιον. Είναι το τρίψιμο εκείνο με τον κόσμο – και τις λάσπες του, πρωτίστως – που οδηγεί, μεταξύ άλλων χρήσιμων, σε απώλεια περιττών κιλών, άρα και σε λιγότερη συσσώρευση λίπους στον εγκέφαλο. Και μην ακούσω πάλι την καραμέλα του «ρατσισμού». Κανείς δεν μίλησε για ράτσα εδώ, άλλο η ράτσα και άλλο η πέτσα και το διογκωμένο λιποκύτταρο.
Αλλά μερικοί θέλουν να είναι και παχύδερμα και τιμητές των πάντων – κάτι σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο ας πούμε, ο οποίος, μην ξεχνάμε, έχει διατελέσει και Υπουργός Πολιτισμού με τα ήθη που μας διακρίνουν: θεωρούν πως είναι οι καλύτεροι και η άποψή τους η πιο σωστή, θέλουν να στρώσουν όλους τους άλλους και να τους πούνε πώς να ζούνε με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή τους, οι ίδιοι, όμως, δεν παιδεύονται ούτε ένα δράμι να χάσουν. Και μαούνα και τιμητής δεν γίνεται αγάπη – ένα στα δύο χάνει από ιστορική αναγκαιότητα. Ποιο από τα δύο θα πρέπει, υπό ΚΣ, να το συλλαμβάνει ακόμα και το δικό σου επιπεδοδάπεδο.
“I fall in love with the old times
I never mention my own mind
Let's fuck the world with all it's trend
Thank God, it's all about to end...”
Artist: Scars On Broadway
Song: They Say
Album: Scars On Broadway (2008)
6 comments:
δεν κατάλαβα τίποτα, ούτε και θέλω να καταλάβω, για δύο λόγους: δεν μ αρέσουν τα γιουβαρλάκια και απεχθάνομαι την λέξη "επίπεδο". (και "επιπεδοδάπεδο" φορ δατ ματερ)
Καλέ!!!!! Εμφανίστηκες!!!!!
Άκου εκεί επίπεδο...
Το τραγούδι τα σπάει anyway..
;!
Έκανε ο Πάγκαλος υπουργός Πολιτισμού; Πότε; Εγώ σε παχύδερμο τον Βενιζέλο θυμάμαι.
Για τα υπόλοιπα, θα είχε ενδιαφέρον (για μένα τουλάχιστον) να ξέραμε πού έγινε ο εν λόγω διάλογος.
Τινκίδιο: ε, εδώ που τα λέμε δεν σε έχω κόψει για άτομο που θα του άρεσαν τα γιουβαρλάκια!
Patsiouri: το θέμα είναι να μην εξαφανιστώ πάλι!
Weirdo: Το έχω λιώσει στο παίξιμο...
Arkin: έκανε, έκανε. Τώρα για τα υπόλοιπα, εσύ ειδικά θα μπορούσες ίσως να βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις σε πρώην μπλογκόφιλούς μου, if ya know what I mean...
robot man!!!
πολυ χαιρομαι που ξαναγραφεις!!ειμαι και εγς στο ιδιο club απο disappearing bloggers!!!
το μονο επιπεδο που ξερω ειναι το δαπεδιο...;-))))
glad youre back!!!
σε φιλω!!!
:)
Post a Comment