Nattvardsgästerna

Χειμερινό φως (Nattvardsgästerna σε μια από τις αγαπημένες μου γλώσσες, που ποτέ δεν αξιώθηκα να μάθω) αυγουστιάτικα;!
Πάλι βραχυκύκλωσαν οι συχνότητές σου ρομποτάκι;

Δεν βραχυκύκλωσαν ακριβώς, μάλλον σκοτείνιασαν θα έλεγα. Ο ήλιος λάμπει εκεί έξω και το καλοκαίρι βρίσκεται στο ζενίθ του, ο εσωτερικός μου όμως κόσμος συννέφιασε. Για πρώτη φορά, από τότε που ήμουν απλώς ένας περίεργα ήσυχος μπέμπης σε μια κούνια, δεν θα περάσω τον Αύγουστό μου στο αγαπημένο μου προσωπικό καταφύγιο. Εκεί όπου κάθε χρόνο καταφεύγω για να γεμίσω τις μπαταρίες μου και να κάνω την προσωπική μου "ανασκόπηση της χρονιάς" στην ακροθαλασσιά, ζώντας χωρίς εντάσεις, απολαμβάνοντας μικρές, πολύ μικρές χαρές και ζώντας για εκείνη τη στιγμή όταν η θερινή ραστώνη γίνεται ρουτίνα και για λίγο έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα μπορούσες να ζήσεις ίσως για πάντα. Αυτό είναι , για εμένα, ο ορισμός των διακοπών... Και για όλα αυτά φταίει βέβαια ο καταραμένος στρατός, για τον οποίον τσακώθηκα κιόλας τις προάλλες με τον αδερφό μου. Στο τσακ γλύτωσε εκείνη τη ζουμερή βανίλια που κράταγα στο χέρι από το να του 'ρθει στο δόξα πατρί. Ίσως είναι σκληρό αυτό που θα πω, αλλά, παρόλο που τον αγαπάω τον αδερφό μου, αναρωτιέμαι μερικές φορές αν έτσι νιώθει και ο Θάνος Μικρούτσικος έχοντας ως αδερφό τον Ανδρέα...

Πέρα από τα παραπάνω, με πείραξε και ο θάνατος του Ingmar Bergman. Αυτού του τρομερού Σουηδού που πήγε την τέχνη του κινηματογράφου μια βόλτα στα αιώνια φιλοσοφικά μονοπάτια, φτιάχνοντας σκηνές που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου και ιστορίες με τις οποίες πιστεύω πως θα άξιζε να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, βιολογικά ή πνευματικά δεν έχει σημασία. Η ονομασία του σημερινού μου blog από μια σχετικά άγνωστή του ταινία του 1962 δεν είναι παρά ένας μικρός προσωπικός φόρος τιμής στον άνθρωπο αυτόν που, όσο έζησε, συχνά με συγκίνησε και συχνά με συγκλόνισε με τα όσα έκανε. Κραυγές Και Ψίθυροι (Viskningar Och Rop), Χαμόγελα Μιας Καλοκαιρινής Νύχτας (Sommarnattens Leende), Άγριες Φράουλες (Smultronstället) , Η Έβδομη Σφραγίδα (Det Sjunde Inseglet), Το Καλοκαίρι Με Τη Μόνικα (Sommaren med Monika), Η Φθινοπωρινή Σονάτα (Höstsonaten), Το Μάτι Του Διαβόλου (Djävulens öga) και άλλα ακόμα φιλμ θα μείνουν ως παντοτινά αναμνηστικά κοσμήματα ανεκτίμητης αξίας, για όσους τουλάχιστον καταλαβαίνουν και πέντε πράγματα έξω από το μικροαστικό τους διαμέρισμα.

Τέλος, θέλω να σας πω και για το "Summer Wine". Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια ever, που τώρα το έχει μάθει και η κουτσή Μαρία με την παιγμένη-σε-βαθμό-αυνανισμού-πια διασκευή του Ville Vallo με την ηθοποιό Natalia Avelon. Αισθάνομαι κάπως ενοχλημένος, γιατί με πιάνει ο ελιτισμός μου και με πειράζει που αυτό το τραγούδι έγινε ξαφνικά κτήμα των μαζών. Γιατί δεν αφορά την κάθε χαζογκόμενα που την πιάνουν τα ρομαντικά της εκεί κατά τις δέκα από την έλλειψη γκόμενου, ούτε εκείνους τους ηλίθιους που ακούνε ο,τιδήποτε γίνεται ξαφνικά hit, είτε είναι Βέρτης, είτε Metallica. Είναι ένα τραγούδι bigger από αυτούς, που κλείνει μέσα του την ουσία του τι εστί πραγματική pop μουσική. Όπως και πολλά άλλα πράγματα που έχει κάνει ο Lee Hazlewood, ο παραγνωρισμένος δημιουργός του, που το είπε και στην ασυναγώνιστη πρώτη εκτέλεση με τη Nancy Sinatra, για την ταινία 8 Miles High (1967). Καλή είναι η διασκευή του Vallo, δεν μπορώ να πω, όπως αξιόλογες είναι και κάποιες άλλες διασκευές, που κατά καιρούς του έχουν κάνει. Καμία όμως δεν συναγωνίζεται την αυθεντική εκτέλεση και θα σας πω το γιατί.
Γιατί η Nancy και ο Lee εξελίσσουν την ερμηνεία τους παράλληλα με τα όσα διηγούνται οι στίχοι (ενώ Ville και Natalia το κρατάνε μονοκόμματο): η Nancy ως η φαινομενικά αφελής blonde bimbo των 1960s, η οποία αποδεικνύεται όμως νύμφη με γνώση των μυστικών της αγελόσκονης (το "an angel's kissing spring" δεν έχει να κάνει με τα όσα ρομαντικά φαντάζονται διάφορες σημερινές, γνήσιες bimbo) και της αποπλάνησης, και ο Lee ως ο σκληρός τύπος με τα σπιρούνια, ο οποίος ξυπνάει για να καταλάβει ότι τον έχουν γδύσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, από όλα όσα εκπροσωπούσε ως τότε, χαρίζοντάς του ηδονές πρωτόγνωρες και ορίζοντες πιο μακρινούς.

Είναι τώρα τραγούδι αυτό για να το ακούει το κοινό των Βισσηβανδήδων και των Πλιατσικοέντεχνων?! Είναι σαν να λέμε ότι ο Bergman άρχισε να αφορά το σύνηθες κοινό του Michael Bay (Armageddon, Pearl Harbor και τώρα Transformers). Ε, όχι...

"

My eyes grew heavy and my lips they could not speak

I tried to get up, but I couldn't find my feet

She reassured me with an unfamiliar line

And then she gave to me more summer wine

"

Artist: Nancy Sinatra & Lee Hazlewood

Song: Summer Wine

Album: Nancy & Lee (1968)