From The Edge Of The Deep Green Sea

Ξημερώματα Παρασκευής, μια (πολύ) ζεστή καλοκαιρινή μέρα, προς τα τέλη Ιούνη

Λιμάνι Πειραιά, έξοδος Ε8

Στο βάθος της εξόδου, ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού είναι έτοιμο να σαλπάρει, έχοντας ελαφρώς καθυστερήσει για το καθημερινό δρομολόγιο μεταφοράς δούλων, εεε, συγγνώμη, στρατιωτών, στον ναύσταθμο Σαλαμίνας. Στην είσοδο της εξόδου, ένας τύπος με πράσινα all-star μπαίνει φουριόζος και τρέχει, λες και τον κυνηγάει το Σκυλί των Μπάσκερβιλ.

Ένα δευτερόλεπτο πριν το πλοίο μαζέψει τη μεταλλική του σκάλα, ο τύπος το φτάνει, και, από κάποια σχετική απόσταση, σου δίνει ένα γατίσιο σάλτο ακριβείας και προσγειώνεται με τα πράσινα all-star του στο κατάστρωμα, μπροστά στους έκπληκτους αξιωματικούς. Ένας από αυτούς τον κατσαδιάζει, βεβαίως-βεβαίως, αλλά ο τύπος στα αρχίδια του. "Μερικές φορές η ζωή βάζει κόντρα στις επιθυμίες σου", λέει στον μάγκα με τα γαλόνια "και είναι τότε που πρέπει να θυμάσαι πως οφείλεις να προσπαθείς να τη φας ολόκληρη και να φτύσεις και το κουκούτσι". Κόκκαλο ο δικός σου, σου λέει παρλιακό είναι τούτος με τα πράσινα, άστον να λέει.

Θα το έκανα ξανά και ξανά και ξανά, για μια τόσο υπέροχη βραδιά μαζί σου. Ίσως γιατί τέτοια είναι η πάστα μου, ίσως γιατί εσύ είσαι τόσο φοβερή, ίσως και για τα δύο...

"

And if you've got to sleep a moment on the road

I will steer for you

And if you want to work the street alone

I'll disappear for you

If you want a father for your child

Or only want to walk with me a while across the sand

I'm your man

"

Artist: Leonard Cohen

Song: I'm Your Man

Album: I'm Your Man (1988)

Αυτό Που Με Σκοτώνει Στον Στρατό....

Είναι η ανουσιότητα του όλου πράγματος και η ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΠΑΤΑΛΗ χρόνου, μυαλού και ταλέντου.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Γκρεμός: Αν έχεις αγγαρείες, γκρινιάζεις γιατί π.χ. άφησες τον έξω κόσμο για να καθαρίζεις τη χέστρα ενός κομπλεξικού υπαξιωματικού. Αν έχεις βάρδια, σου στρίβει γιατί πρέπει να περάσεις τέσσερις ώρες της ζωής σου προσέχοντας ένα χωράφι μήπως και...πιάσει φωτιά από μόνο του. Μη γελάτε, το έκανα το μεσημέρι και βλαστήμαγα την ώρα και τη στιγμή. Ρέμα: Αν είσαι σε καμιά διοίκηση όπως η δική μου, που γενικά παίζει πολύυυ άραγμα, και είσαι τύπος που τον τρώει ο κώλος του, όπως είμαι εγώ, συνειδητοποιείς ότι όσο να διαβάσεις, όση μουσική να ακούσεις, όσο να κάτσεις να μιλήσεις με τα υπόλοιπα παιδιά, μένει ΠΟΛΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ που δεν έχεις τι να κάνεις και κοιτάς τους ευκάλυπτους. Και αυτό φίλε καίει το μυαλό σου γρηγορότερα και από ταινία του Σταλόνε ή του Στίβεν Σιγκάλ. Άσε τους στρατόκαυλους "συναδέλφους"... Μα είναι δυνατόν ρε φίλε να γκρινιάζει ο άλλος επειδή τον έστειλαν οι δικοί του ναυτικό, γιατί γούσταρε λέει να πάει τεθωρακισμένα, να καταλάβει στρατό; Άσε δε τους υπαξιωματικούς.... Έτσι και πιάσεις κουβέντα μαζί τους, δεν ξέρεις τι είναι προτιμότερο: να τους ρίξεις στη θάλασσα, ή να πέσεις εσύ να γλιτώσεις; Εβραίοι, Λιακόπουλος, αντι-Αμερικανισμός και Καρατζαφέρης χορεύουν έναν πολύ επικίνδυνο χορό σε εκείνα τα κλιμάκια....

Έξω θα έκανα τόσα πράγματα - και έχω να κάνω τόσα πράγματα. Και με το μιάμιση-μισή που με πάει το έξω, μέχρι να σκοτωθώ στη δουλειά (που μαζεύεται, πώς να το κάνουμε), να πιω κανάν καφέ και να διαβάσω κανά blog, με έχει πάρει ο ύπνος. Δεν μπορώ να μην οργιστώ, να μη φωνάξω τουλάχιστον ένα "γιατί;"Λοιπόν, εμένα αυτή η ανουσιότητα με εξεγείρει. Με ωθεί να θέλω να πάρω τα μπαζούκας και να τινάζω στρατιωτικές δομές κατά βούληση. Με ωθεί να πιάσω από τον γιακά κάτι βλαχαδερά με γαλόνια που την έχουν δει πολύυυ persona grata με την πάρτη τους και να τους κάνω να δούνε τον Χριστό φαντάρο (σκασμός οι θρήσκοι, αμάν πια, με το παραμικρό προσβάλλεστε). Με ωθεί - το έπαθα κι αυτό - να βλέπω με μεγάλη συμπάθεια τους αναρχικούς. Με τους οποίους πάντα διαφωνούσα, αλλά ξέρεις τι γίνεται ρε πούστη μου; Τελικά ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ κάνουνε φασαρία για τέτοια πράγματα, ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ αντιδρούνε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με τυφλή και ανεξέλεγκτη βία, δεν αντιλέγω, η οποία είναι συζητήσιμη, όπως συζητήσιμες είναι και οι συγκεντρωτικές δομές των οργανώσεών τους - μια άλλη μορφή αυταρχισμού. Αλλά όταν υφίστασαι τόση γενικότερη έμμεση βία, κάπου γαμώτο στροφάρεις ανάποδα και δεν μπορείς να τη βγάζεις με εκδηλώσεις-συζητήσεις, όπως ο Συνασπισμός, ούτε με την αιώνια αναγωγή στον κατά πολύ ξεπερασμένο Μαρξ, όπως άλλοι Αριστεροί. Όταν ο κόμπος της καθημερινότητας φτάνει στο χτένι, ΤΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΜΙΑ ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ;

Και αυτό που με πληγώνει περισσότερο: Αν τα λες αυτά με άτομα που έχουν πάει φαντάροι, εισπράττεις αμέσως τη γκρίνια. "Άσε ρε φίλε, εγώ έκανα τόσους μήνες", "εγώ ήμουν τεθωρακισμένα, μακάρι να μουν στο αραλίκι του ναυτικού", "εγώ φίλε πήγα παραμεθόριο στη Λήμνο" κτλ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, ΚΥΡΙΟΙ: Κάνουμε κάποιον διαγωνισμό για το ποιος δεινοπάθησε περισσότερο; Ή κάποιον διαγωνισμό εμπειριών από την όλη φάση; Αντί δηλαδή να κάτσουμε να πούμε σε τι μαλακία μας καταδίκασε το κράτος, πάμε να το παίξουμε κι εγώ δεν ξέρω τι... Αντί να οργιστούμε και να κάνουμε κάτι για αυτό, όσοι το πάθαμε, το παθαίνουμε, ή πρόκειται να το πάθουμε, λειτουργούμε καθαρά μικροαστικά. Ποιος τη βόλεψε, πώς, ποιος ήταν ο άτυχος, ποιος έκανε τις καλύτερες γνωριμίες κτλ.

ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΥΣΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΒΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΕΤΣΙ, ΚΑΙ ΜΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ "ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΣ", ΕΙΣΑΙ ΤΖΑΜΠΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΦΤΑΝΕΙ. ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΩ.

"

Execute the law, time's so sort

Execute the state, execute the things you hate

Violence for them who shoot you dead

Get you to the right, get a gun 'n' hold it tight

"

Artist: Deus X Machina

Song: Xecute (άκουσέ το εδώ)

Album: Worlds Apart (1993)

ΚΑΙ Η ΜΟΥΝΤΖΑ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΥΣ....

Σημερινούς τριαντάρηδες!!! Βίβααααα!!!!!!

Όσους, χαϊδεύοντας τις κοιλίτσες τους - που όσο πάει όλο και περισσότερο φουσκώνουν από τα σουβλάκια και τις πίτσες - και όσες, αρραβωνιασμένες ή ήδη παντρεμένες, παίρνουν αυτό το δασκαλίστικο, έμπειρο από τη ζωή ύφος, και αρχίζουν να αγορεύουν ενάντια στα σημερινά πιτσιρίκια.

"Μα τα βλέπεις; Όλα μια κοψιά, με αυτά τα περίεργα μαλλιά"

Μπα; Εσύ δηλαδή στα 18 σου ρε μεγάλε τι ήσουν; Η επιτομή του αβάν-γκαρντ στιλ; Έλα, μη χέσω... Για κάνε μια βόλτα απ' το πατάρι σου να βρεις το πατίνι σου, το BMX σου και το μπλουζάκι σου Metallica...

"Ξημεροβραδιάζονται στα ίντερνετ καφέ, παίζοντας κάτι σαχλά παιχνίδια, όλο βία και τέρατα"

Ενώ εσύ που έκαιγες τα μυρμήγκια με τον φακό, έπαιζες με στρατιωτάκια και αντάλλασσες μπούφλες με τα παιδιά της γειτονιάς για ένα πέναλτι ήσουν ο καλός, ο συμπονετικός κτλ. Τα ίδια λέγανε και για σένα τότε οι μεγάλοι - ότι ξημεροβραδιάζεσαι στα μπιλιάρδα, τρως το χαρτζιλίκι στα ηλεκτρονικά και δεν ξεκολλάς από το Πάκμαν. Κάτσε να σου γράψω λίγο Tonotil για τη μνήμη, διότι σαν περίεργα να μου τα λες.

"Όλο σε ένα computer μπροστά είναι, τι καλό να βγει μετά από μια τέτοια γενιά;"

Η τεχνοφοβική γενιά. Που πήρε computer, χρησιμοποιεί και στο γραφείο, έμαθε να κάνει και chat με τον γκόμενο ή τη γκόμενα, κατεβάζει τα τραγούδια που της αρέσουν και παρόλα αυτά συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα PC ως μηχανήματα του διαβόλου...

Heellloooo!!!!!!!!

Ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγει με ένα απλό κλικ, ένας κόσμος που εσύ τον αγνοείς και τον κατακρίνεις κι από πάνω! Αλλάξανε οι εποχές, τα μέσα, ο τρόπος επικοινωνίας. Εσύ έχασες το τρένο φιλαράκι....Αυτό συνεχίζει να τρέχει - και μάλιστα τρέχει πιο γρήγορα από ότι το θυμάσαι.

"Πηδιούνται στις τουαλέτες του σχολείου από τα 14! Φρίκη!"

!!!! Θα περίμενε κανείς ότι, στην ηλικία σου, θα ήξερες τη διαφορά μεταξύ του πηδιέμαι και του χαμουρεύομαι/παίρνω καμιά πίπα. Και θα περίμενε κανείς να μη θεωρείς, ακόμα, το πήδημα φρίκη, όπως προσπάθησε να σε πείσει η μάνα σου και η γιαγιά σου ότι ήταν (γι' αυτές ίσως και να 'ταν όντως, άλλωστε). Έστω όμως ότι έτσι είναι και η πλειονότητα των σημερινών 14άρηδων πηδιέται στις τουαλέτες. Νομίζεις πως η νομοθεσία στην Ελλάδα, μια χώρα συντηρητική, κατέβασε στα 15 το ηλικιακό όριο αποπλάνησης ανηλίκων, έτσι για να γουστάρουμε; Μήπως οι εποχές τρέχουνε και αυτό που δεν αντέχεις είναι ότι οι σημερινοί έφηβοι μεγαλώνουν πιο γρήγορα λόγω ερεθισμάτων; Ή μήπως, τελικά, δεν αντέχεις τη σκέψη ότι ένας 16άρης σήμερα μπορεί και να πηδάει καλύτερα από ό,τι πήδαγες εσύ τότε; Ή μήπως, μήπως λέω εγώ με το φτωχό μου μυαλό, ΖΗΛΕΥΕΙΣ επειδή εσύ τότε δεν πηδιόσουνα; Εγώ θυμάμαι ότι στα 16 μου πηδιόμουνα στις καταλήψεις - και σε όποιον αρέσει. Τα ίδια λέγανε και για μας που τα κάναμε αυτά τότε. Τα ίδια ακριβώς. Δεν είδα να με έβλαψε κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα μάλιστα!

"Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, καμία ανησυχία, μόνο τηλεόραση βλέπουν. Εμείς δεν είμασταν έτσι..."

Ναι, OK πολλά από τα πιτσιρίκια σήμερα ταιριάζουν μια χαρά στην περιγραφή. Αλλά δεν βρίσκεις λίγο σαχλό να κατακρίνεις έναν 18άρη επειδή βλέπει τηλέοραση, όταν εσύ και οι φίλες σου δεν έχετε ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ενδιαφέρον αφού γυρίσετε από τη δουλειά παρά τον Θέμο και τη Βέρα Στο Δεξί; Εντάξει, βαρέθηκες το metal και το punk και το έριξες στον Πλούταρχο. Εντάξει, βαρέθηκες και τον Γιώργο, τόσα χρόνια το ίδιο άχρωμο σεξ, αλλά, τι να κάνουμε, αυτόν βρήκες και τον συμπαθεί και η μαμά σου. Για την τηλεόραση ποια είναι η δικαιολογία σου; Εσύ, που ξέρεις καλύτερα, ακόμα να βρεις το κουμπάκι που την κλείνει;

Άσε τα υπόλοιπα...Που δεν ήσασταν εσείς έτσι. Επειδή δηλαδή όταν μπήκες στο πανεπιστήμιο και καψουρεύτηκες εκείνον τον μαλλιά από τα ΕΑΑΚ πήγες και σε δυο διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη (άσχετα που δεν ξέρεις πού πέφτει στον χάρτη), φώναξες και τρεις-τέσσερις φορές για τη Δεξιά (που σου βρήκε μετά τη σχολή δουλίτσα) και για τους φονιάδες τους Αμερικάνους (πίνοντας μετά Coca Cola και τρώγοντας Goody's), δεν ήσουνα εσύ έτσι; Έτσι και χειρότερη ήσουνα μωρή γκαμήλα!

Αν δεν είστε διατεθειμένοι να καταλάβετε τα σημερινά πιτσιρίκια, με τους δικούς τους όρους, αφήστε τα ήσυχα. Δεν χρειάζονται σωτήρες και συμβουλάτορες. Δεν φταίνε αυτά αν εσύ άρχισες να γερνάς από τα 30 σου και έχασες την επαφή σου με τον κόσμο. Ούτε τους Gogol Bordello δεν ξέρεις, βλάκα, ούτε καν τους System Of A Down. Τόσοι θα παίξουνε το καλοκαίρι στην Ελλάδα, εσύ πάλι στους Scorpions θα πας και, αν περισσέψουν φράγκα, και στον Alice Cooper.

Η γενιά των πιτσιρικάδων θα φάει τα δικά της μούτρα στα δικά της αδιέξοδα, θα κάνει τα δικά της λάθη, θα ζήσει τις δικές της συγκινήσεις, θα βρει τους δικούς της ήρωες. Και αν ακόμα δεν βγει τίποτα από αυτήν, ακόμα και αν ισοπεδωθεί από την κυριαρχία της τηλεοπτικής δημοκρατίας και το γαλαξιακό χάος της πληροφορίας στο ίντερνετ, ακόμα και αν καλουπωθεί εντελώς από μια κοινωνία που όλο και περισσότερο παραδίδεται στο management και στις επιχειρήσεις, αυτό, κύριε και κυρία τριαντάρη, δεν σε δικαιώνει να τα βάζεις μαζί της. Γιατί όλα αυτά είναι ξέρεις και δικό σου πρόβλημα, επηρεάζουν και εσένα. Ίσως μάλιστα εσύ να έχεις βρεθεί και σε μια θέση που πλέον δεν τα υφίστασαι, όπως τα πιτσιρίκια, αλλά συμμετέχεις σε αυτά, μπορεί μάλιστα και να τα προωθείς. Πριν λοιπόν τα βάλεις με τους σημερινούς 20άρηδες, για πες μας, ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

"

Παρ' όλα αυτά που ξέρω, κάτι μας ενώνει

Οι λύκοι που γλιτώσανε απ' το κυνήγι

Και κατεβαίνουνε στην πόλη, λυσσασμένοι

Ταξιδεύουμε για νέα εποχή και θα ψάχνουμε για πάντα

Κάτι που δε βρίσκεται ποτέ

Μα-Νι-Φε-Στο!

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο δυο χιλιάδες

Μη φοβάσαι για ό,τι έρθει

Χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά

"

Artist: Μωρά Στη Φωτιά

Song: Μανιφέστο

Album: Μωρά Στη Φωτιά (1987)