ΠΝ Jedi Master

Στο τελευταίο μου post o jedi master εξέφρασε ορισμένες απόψεις για τα γραφόμενά μου, από τη δική του, ας την πούμε "αντίπαλη" λόγω των συνθηκών, σκοπιά. Το post ετούτο είναι λοιπόν αφιερωμένο σε αυτόν. Κι αυτό γιατί το σκέφτηκα αρκετά και θεώρησα ότι έχει κάποιο δίκιο που διαμαρτυρήθηκε. Καλό είναι λοιπόν να μπούνε μερικά πράγματα στη θέση τους.

Πράγματι, με ενοχλεί πολύ η υποχρεωτική στράτευση. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι ή έστω πρόθυμοι για κάτι τέτοιο κι εγώ είμαι ένας από αυτούς για τους οποίους κάτι τέτοιο πάει πολύ, λόγω ιδιοσυγκρασίας, απόψεων και ενδιαφερόντων. Ειδικά όταν, όσο και να κοπιάσεις στον ελεύθερο χρόνο σου, βλέπεις μια δουλειά για την οποία έχεις τόσο μοχθήσει να μένει διαρκώς πίσω και την προσωπική σου ζωή να κοιτάει διαρκώς το ρολόι. Αρκετοί μου δηλώνουν την κατανόησή τους, όπως και ο jedi master, και τους ευχαριστώ ειλικρινά, διότι έχω συναντήσει και πολλούς που δεν έχουν καμία κατανόηση και με φλομώνουν στα περί "καθήκοντος" κτλ., λες και δεν είναι αρκετό που πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που, όπως τα βλέπω εγώ, δεν μου πρόσφερε τίποτα και σε μια κοινωνία η οποία μονίμως κοίταζε καχύποπτα, όταν δεν έφτυνε, τα όσα με ενδιέφεραν να κάνω. Πρακτικά λοιπόν, φοβάμαι πως η κατανόηση δεν με βοηθάει σε τίποτα ώστε να αισθανθώ καλύτερα.

Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι κάπου έχω μπερδέψει την οργή μου για την υποχρεωτική στράτευση με το Πολεμικό Ναυτικό ως σώμα. Και σε αυτό δεν αναφέρομαι στο κείμενό μου για τον Πόρο. Δεν παίρνω πίσω ούτε λέξη για εκείνο, διότι έγραψα την πάσα αλήθεια και έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Μπορεί να μην ήταν και τόσο "πρέπον" να αναφέρω ονόματα, αν δεν τα ανέφερα όμως δεν θα είχε, τελικά, ασχοληθεί κανείς, όπως μαθαίνω ότι τελικά έγινε - και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό. Αν είχα τηρήσει το savoir vivre όλα αυτά θα ήταν άλλη μια ιστορία για πηγαδάκια πρώην στρατευσίμων. Άλλωστε ήταν, νομίζω, οι πράξεις των συγκεκριμένων ανθρώπων οι οποίες έθιγαν το ΠΝ, και όχι το γεγονός ότι βρέθηκε κάποιος να τις αναφέρει με το ν και με το σ.

Να τι μου γράφει ο jedi master κατά λέξη:

"Το Ναυτικό είναι κάτι περισσότερο και ανώτερο από αυτά που έχεις βιώσει στον Πόρο και στο ΝΣ μέχρι τώρα. Το Ναυτικό έχει ιστορία και παραδόσεις που φαντάζομαι ότι λόγω της ειδικότητάς σου δεν θα πρέπει να σε αφήνουν αδιάφορο. Κυρίως όμως το Ναυτικό είναι τα πλοία του και τα πληρώματά τους. Εκεί να αναζητήσεις την πραγματική εικόνα και ψυχή του...το Ναυτικό πρώτο έχει εξαιρέσει τους στρατευσίμους από τις μάχιμες μονάδες του (τα πλοία). Θα μπορούσε κάλλιστα να μην παίρνει καθόλου Ναύτες αλλά αυτό δεν είναι απόφαση της ηγεσίας του."

Έχει, λοιπόν, απόλυτο δίκιο σε όλα τα παραπάνω. Και αυτή είναι, πράγματι, μια διάσταση στην όλη ιστορία η οποία θολώνει επικίνδυνα στα γραπτά μου, ίσως μάλιστα να χάνεται και ολότελα. Ομολογώ ότι δεν έχω εντυπωσιαστεί από το επίπεδο των περισσότερων ενστόλων - βρίσκω ότι κυκλοφορεί πολύς Λιακόπουλος και ότι οι όποιες "αναζητήσεις" τελειώνουν συνήθως στον ορίζοντα του τι αμάξι να πάρω του χρόνου. Αλλά αυτό είναι γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο, δεν αποτελεί "προνόμιο" των ενστόλων. Αν εξαιρέσεις έναν συγκεκριμένο κύριο που δεν τον έχω κράξει (ακόμα) για τις πομπές του, οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι ευγενικοί, που εύκολα κάθονται να πούνε δύο κουβέντες και να σε ακούσουνε. Στη Σαλαμίνα δεν μου δόθηκε ως τώρα αφορμή ή αιτία για να δυσανασχετήσω με συμπεριφορά ενστόλου - ακόμα και εκείνη η αξιωματικός που είπε τις βλακείες που τόσο με εκνεύρισαν για τον Dylan μου ήταν κατά τα άλλα συμπαθής (θα συμπληρώσω μάλιστα και πολύ ελκυστική ως γυναίκα), γι' αυτό και δεν αναφέρθηκα ονομαστικά στο άτομό της. Και σωστά είναι και όλα τα υπόλοιπα που επισημαίνει ο jedi master, για τις παραδόσεις και την ιστορία του Ναυτικού, όπως και για την πολιτική του απέναντι στους στρατεύσιμους. Επί δικτατορίας μόνο το Ναυτικό αντιστάθηκε στη μπότα των συνταγματαρχών από τον στρατιωτικό κόσμο - και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Είναι και αυτά πράγματα που πρέπει να τα θυμόμαστε και λυπάμαι ειλικρινά αν τα πήρε η μπάλα μαζί με τη δυσαρέσκειά μου για τα όσα βιώνω στο όνομα συλλογικών αρχών και αξιών τις οποίες δεν αποδέχομαι ως άτομο.

Όσο για εσένα, jedi master, δεν θα έλεγα ότι εκπροσωπείς όσα απεχθάνομαι. Πράγματι, συνήθως δεν τα βρίσκω με τους οικογενειάρχες, σε καμία όμως περίπτωση δεν απεχθάνομαι τους jedi. Το ότι διάλεξες αυτό το nickname μόνο αδιάφορο δεν με άφησε. Και οι Ramones με εντυπωσίασαν διότι είναι ένα συγκρότημα που το λατρεύω και το ακούω συχνά. Αν μάλιστα συνεχίζεις να τους ακούς και δεν είσαι από αυτούς οι οποίοι θεωρούν κάτι τέτοια πράγματα ως λίγο-πολύ "αρρώστεια" των εφηβικών τους χρόνων, θα εντυπωσιαστώ ακόμα περισσότερο. Όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή, θα ήθελα να πιούμε έναν καφέ πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς nicknames. Μέχρι τότε σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου στο blog μου, για τα σχόλια και για την "τροφή" που μου έδωσες για σκέψη.

Το σημερινό τραγούδι του post αφιερώνεται στον τζεντάι δάσκαλο

"

Do you remember lying in bed

With your covers pulled up over your head?

Radio playin' so no one can see

We need change, we need it fast

Before rock's just part of the past

"

Artist: Ramones

Song: Do You Remember Rock 'N' Roll Radio?

Album: End Of The Century [1980]

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Χωρίς τίτλο, γιατί δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω. Kαι να σου πω και την αλήθεια, αν δεν μου 'ρχεται μόνος του, δεν ψάχνω. Δεν είναι τόσο απαραίτητος. Άμα θες να γράψεις, γράφεις, δεν κοιτάς τις λεπτομέρειες.

Τελικά τα κατάφερα και θα πάω για λίγο στο αγαπημένο καταφύγιο, με τρεις (δυόμιση ουσιαστικά) μέρες αιμοδοτική άδεια. Τι να προλάβεις να κάνεις βέβαια σε τρεις μέρες, έτσι για το γαμώτο και για κανα-δυο βουτιές θα πάω, και για να δω και μερικούς γνωστούς που τους βλέπω μονάχα όταν πηγαίνω εκεί. Αν έχουν λίγο μυαλό και με ξέρουν κάπως, δεν θα ρωτήσουν τίποτα για τον γαμημένο τον στρατό. Αν δεν έχουν, θα βρεθούν προ εκπλήξεων, προ οργισμένων εκπλήξεων και επιπλήξεων.

Ο γαμημένος ο στρατός.... Να και μια φορά που μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν φταίει αυτός (μόνο αυτός, τελοσπάντον) για ένα πλάκωμα που έχει εγκατασταθεί μέσα μου εδώ και δύο είναι; τρεις; τέσσερις μέρες; Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τον χρόνο που κυλάει. Ίσως γιατί τον μισώ που κυλάει, γιατί έχω μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση (προκατάληψη ίσως;) ότι κυλάει σε βάρος μου... Γιαυτό και μισώ και τις φωτογραφίες και δεν βγάζω ποτέ και σπάνια κρατάω. Δεν αντέχω όταν τις κοιτάω, καιρό μετά, το αίσθημα του παρελθόντος που μου προξενούν. Παράξενο, θα μου πείτε, για έναν ιστορικό. Αλλά εγώ είμαι, γενικά, ένας παράξενος άνθρωπος, κατά γενική ομολογία όσων με ξέρουν καλά.

Τελευταία κάπου έχω χαθεί. Μέσα μου. Κάπου έχω στρίψει λάθος; Κάπου σκάβω για θησαυρούς και δεν τους βρίσκω; Κάτι ετοιμάζω να σκαρώσω, σε γραπτό πάντα, ένα ακόμα φιλόδοξο σχέδιο, από αυτά τα οποία κάνω από μικρός; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα... Διαβάζω μαθηματικά, αλλά δεν βοηθάνε πολύ. Εντυπωσιάστηκα βέβαια, από αρκετά που διάβασα, όπως και από τις ζωές ορισμένων μεγάλων μαθηματικών και τα επιτεύγματά τους (αυτός ο Λάιμπνιτζ, τι καθολική φυσιογνωμία...και ο Γκαλουάζ, τι αδικία ρε γαμώτο... και η μη Ευκλείδεια γεωμετρία του Λομπατσέφσκι, τι κοσμογονική, αλήθεια, ανακάλυψη). Αλλά, τελικά, δεν καταλαβαίνω μαθηματικά, όσο και να το προσπαθήσω. Δεν έχω καθόλου τέτοια σκέψη. Καθόλου.

Και η καθημερινότητα όμως δεν με βοηθάει. Κάτι σκιές έχουν πέσει πάνω της, χώρια τον μόνιμο βραχνά. Και εντάσεις, φίλε, εντάσεις... Εκεί που δεν τις περίμενα. Νόμιζα ότι είχα ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα με κάποιους ανθρώπους, αλλά μετά δεν ήταν έτσι. Μερικοί από αυτούς ενδεχομένως να είναι και άτομα που διαβάζουν το blog μου, αλλά αυτό δεν θα πρέπει, νομίζω, να με αποτρέπει από το να γράφω όσα θέλω να γράψω. Διαφορετικά, να το κλείσω το r2-d2 blog. Προσπαθώ να καταλάβω το γιατί πίσω από τις εντάσεις. Φταίω εγώ; Είμαι δύσκολος και παράξενος άνθρωπος, πράγματι, και δεν έχω πάντα απαντήσεις για το γιατί βλέπω κάποια πράγματα, όπως τα βλέπω. Ταξιδεύω πολύ κάθε μέρα σε άπειρες πνευματικές κατευθύνσεις, γιατί κάτι ακατανίκητο με σπρώχνει προς όλα αυτά. Τέτοιοι άνθρωποι σαν εμένα δυσκολεύονται αφάνταστα με τα επίγεια.
Αλλά επειδή ακριβώς έχω επίγνωση όλων των παραπάνω κάνω, νομίζω, ξεκάθαρες εξηγήσεις, στο τι περιμένω από άλλους και στο πώς βλέπω τη σχέση μου μαζί τους. Και έχω μάθει, με τον κακό τρόπο, να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου όταν βαράει συναγερμό. Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, ότι κάτι δεν είναι όπως δείχνει.Έχω απαιτήσεις από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μου και οι δικές μου φιλίες κτλ δεν είναι ποτέ δεδομένες. Γιατί το δίπλα φίλε είναι μεγάλο πράγμα, πολύ μεγάλο και λίγοι το τιμούν. Γιαυτό κι εγώ εύκολα μπορώ να κάνω πέρα κάποιον, και ας τον ξέρω χρόνια και ζαμάνια, αν δεν έχω κάτι πια να πω μαζί του ή αν αρχίζει να συμπεριφέρεται κατά τρόπο που δεν εγκρίνω. Δεν μου αρέσει λοιπόν καθόλου, μα καθόλου, όταν ξαφνικά αρχίζω να υποψιάζομαι τέτοιους ανθρώπους, ειδικά όταν πρόκειται για πράγματα που έχουμε συζητήσει και, υποτίθεται, λύσει. Ασφαλώς και μπορεί να φταίω εγώ. Μπορεί όμως και όχι, ξέρεις. Δεν πρέπει να είμαι κακοπροαίρετος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαι και καλοπροαίρετος. Για ανθρώπους μιλάμε, ένα είδος ζωής ικανό για ουράνια μεγαλεία και για τρισαθλιότητες αφάνταστες. Και ελάχιστοι από αυτούς προτιμούν να ζουν τη ζωή τους με την ωμή, κυνική ίσως, ειλικρίνεια η οποία διακρίνει εμένα.

Ώρα για τελεία κάπου εδώ. Το ποστ αυτό αυξάνεται σε λέξεις και άκρη δεν βγαίνει. Ας πάω τις 3 μέρες μου εκεί που μπορώ να πάω, μπας και φύγει το πλάκωμα. Ουφ! Ως soundtrack δεν θα μπορούσε να είναι άλλο τραγούδι από το παρακάτω... Ένα από τα υπερ-αγαπημένα μου τραγούδια.

"

You never can win, it's the state I'm in

This danger thrills, and my conflict kills

They say follow your heart, follow it through

But how can you, when you're split in two?

And you'll never know

You'll never know...

"

Artist: Siouxsie & The Banshees

Song: Face To Face (μην αμελήσεις να τσεκάρεις το video!)

Album: κυκλοφόρησε σε single [1992]

Nattvardsgästerna

Χειμερινό φως (Nattvardsgästerna σε μια από τις αγαπημένες μου γλώσσες, που ποτέ δεν αξιώθηκα να μάθω) αυγουστιάτικα;!
Πάλι βραχυκύκλωσαν οι συχνότητές σου ρομποτάκι;

Δεν βραχυκύκλωσαν ακριβώς, μάλλον σκοτείνιασαν θα έλεγα. Ο ήλιος λάμπει εκεί έξω και το καλοκαίρι βρίσκεται στο ζενίθ του, ο εσωτερικός μου όμως κόσμος συννέφιασε. Για πρώτη φορά, από τότε που ήμουν απλώς ένας περίεργα ήσυχος μπέμπης σε μια κούνια, δεν θα περάσω τον Αύγουστό μου στο αγαπημένο μου προσωπικό καταφύγιο. Εκεί όπου κάθε χρόνο καταφεύγω για να γεμίσω τις μπαταρίες μου και να κάνω την προσωπική μου "ανασκόπηση της χρονιάς" στην ακροθαλασσιά, ζώντας χωρίς εντάσεις, απολαμβάνοντας μικρές, πολύ μικρές χαρές και ζώντας για εκείνη τη στιγμή όταν η θερινή ραστώνη γίνεται ρουτίνα και για λίγο έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα μπορούσες να ζήσεις ίσως για πάντα. Αυτό είναι , για εμένα, ο ορισμός των διακοπών... Και για όλα αυτά φταίει βέβαια ο καταραμένος στρατός, για τον οποίον τσακώθηκα κιόλας τις προάλλες με τον αδερφό μου. Στο τσακ γλύτωσε εκείνη τη ζουμερή βανίλια που κράταγα στο χέρι από το να του 'ρθει στο δόξα πατρί. Ίσως είναι σκληρό αυτό που θα πω, αλλά, παρόλο που τον αγαπάω τον αδερφό μου, αναρωτιέμαι μερικές φορές αν έτσι νιώθει και ο Θάνος Μικρούτσικος έχοντας ως αδερφό τον Ανδρέα...

Πέρα από τα παραπάνω, με πείραξε και ο θάνατος του Ingmar Bergman. Αυτού του τρομερού Σουηδού που πήγε την τέχνη του κινηματογράφου μια βόλτα στα αιώνια φιλοσοφικά μονοπάτια, φτιάχνοντας σκηνές που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου και ιστορίες με τις οποίες πιστεύω πως θα άξιζε να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, βιολογικά ή πνευματικά δεν έχει σημασία. Η ονομασία του σημερινού μου blog από μια σχετικά άγνωστή του ταινία του 1962 δεν είναι παρά ένας μικρός προσωπικός φόρος τιμής στον άνθρωπο αυτόν που, όσο έζησε, συχνά με συγκίνησε και συχνά με συγκλόνισε με τα όσα έκανε. Κραυγές Και Ψίθυροι (Viskningar Och Rop), Χαμόγελα Μιας Καλοκαιρινής Νύχτας (Sommarnattens Leende), Άγριες Φράουλες (Smultronstället) , Η Έβδομη Σφραγίδα (Det Sjunde Inseglet), Το Καλοκαίρι Με Τη Μόνικα (Sommaren med Monika), Η Φθινοπωρινή Σονάτα (Höstsonaten), Το Μάτι Του Διαβόλου (Djävulens öga) και άλλα ακόμα φιλμ θα μείνουν ως παντοτινά αναμνηστικά κοσμήματα ανεκτίμητης αξίας, για όσους τουλάχιστον καταλαβαίνουν και πέντε πράγματα έξω από το μικροαστικό τους διαμέρισμα.

Τέλος, θέλω να σας πω και για το "Summer Wine". Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια ever, που τώρα το έχει μάθει και η κουτσή Μαρία με την παιγμένη-σε-βαθμό-αυνανισμού-πια διασκευή του Ville Vallo με την ηθοποιό Natalia Avelon. Αισθάνομαι κάπως ενοχλημένος, γιατί με πιάνει ο ελιτισμός μου και με πειράζει που αυτό το τραγούδι έγινε ξαφνικά κτήμα των μαζών. Γιατί δεν αφορά την κάθε χαζογκόμενα που την πιάνουν τα ρομαντικά της εκεί κατά τις δέκα από την έλλειψη γκόμενου, ούτε εκείνους τους ηλίθιους που ακούνε ο,τιδήποτε γίνεται ξαφνικά hit, είτε είναι Βέρτης, είτε Metallica. Είναι ένα τραγούδι bigger από αυτούς, που κλείνει μέσα του την ουσία του τι εστί πραγματική pop μουσική. Όπως και πολλά άλλα πράγματα που έχει κάνει ο Lee Hazlewood, ο παραγνωρισμένος δημιουργός του, που το είπε και στην ασυναγώνιστη πρώτη εκτέλεση με τη Nancy Sinatra, για την ταινία 8 Miles High (1967). Καλή είναι η διασκευή του Vallo, δεν μπορώ να πω, όπως αξιόλογες είναι και κάποιες άλλες διασκευές, που κατά καιρούς του έχουν κάνει. Καμία όμως δεν συναγωνίζεται την αυθεντική εκτέλεση και θα σας πω το γιατί.
Γιατί η Nancy και ο Lee εξελίσσουν την ερμηνεία τους παράλληλα με τα όσα διηγούνται οι στίχοι (ενώ Ville και Natalia το κρατάνε μονοκόμματο): η Nancy ως η φαινομενικά αφελής blonde bimbo των 1960s, η οποία αποδεικνύεται όμως νύμφη με γνώση των μυστικών της αγελόσκονης (το "an angel's kissing spring" δεν έχει να κάνει με τα όσα ρομαντικά φαντάζονται διάφορες σημερινές, γνήσιες bimbo) και της αποπλάνησης, και ο Lee ως ο σκληρός τύπος με τα σπιρούνια, ο οποίος ξυπνάει για να καταλάβει ότι τον έχουν γδύσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, από όλα όσα εκπροσωπούσε ως τότε, χαρίζοντάς του ηδονές πρωτόγνωρες και ορίζοντες πιο μακρινούς.

Είναι τώρα τραγούδι αυτό για να το ακούει το κοινό των Βισσηβανδήδων και των Πλιατσικοέντεχνων?! Είναι σαν να λέμε ότι ο Bergman άρχισε να αφορά το σύνηθες κοινό του Michael Bay (Armageddon, Pearl Harbor και τώρα Transformers). Ε, όχι...

"

My eyes grew heavy and my lips they could not speak

I tried to get up, but I couldn't find my feet

She reassured me with an unfamiliar line

And then she gave to me more summer wine

"

Artist: Nancy Sinatra & Lee Hazlewood

Song: Summer Wine

Album: Nancy & Lee (1968)