May The Force Be With You

Όταν τη Δευτέρα έφυγα από τη Σαλαμίνα με μετάθεση, ήξερα πως - για κάποιον πολύ στραβό λόγο τον οποίον ακόμα αγνοώ - η μετάθεσή μου μπορεί να με έφερνε πιο κοντά στην Αθήνα, αλλά ήταν μια μετάθεση για το άγνωστο, που δεν είχε καμία σχέση με ό,τι περίμενα. Στις μέρες που μεσολάβησαν συνειδητοποίησα ότι είχα μετατεθεί στην κόλαση. Κάποιος βέβαια ο οποίος τα διαβάζει αυτά και θα έχει ίσως περάσει από κανάν στρατό ξηράς ή τίποτα τεθωρακισμένα, θα αναρωτιέται τι κακομαθημένο βουτυρόπαιδο πρέπει να είμαι, που είμαι ναυτικό, κάπου στην Αθήνα και μιλάω για κόλαση. Μόνο όμως κάποιος που με γνωρίζει καλά (ή που διαβάζει τακτικά αύτό το παλαβό blog που κρατάω) και ξέρει τις ιδιοτυπίες της (λίγο ανισόρροπης τα τελευταία χρόνια) ψυχοσύνθεσής μου, τις δύσκολες στιγμές που με στιγμάτισαν στο ρολάρισμα του χρόνου και το τι μπορώ ή δεν μπορώ να αντέξω ως άτομο μπορεί να με καταλάβει. Τις μέρες αυτές με πίεσαν σε σημείο βρασμού και ένιωσα πως οι χειρότεροί μου εφιάλτες για τη στρατιωτική θητεία είχαν ξαφνικά γίνει πραγματικότητα και απειλούσαν να με κατασπαράξουν. Μου πέρασε από το μυαλό ακόμα και να τα παρατήσω - και ας έχω αρχίσει να αχνοβλέπω το φινάλε.

Στην πιο δύσκολη ίσως φάση εκεί μέσα, συνέβη κάτι που ανανέωσε την - κλονισμένη, ομολογώ - πίστη μου στους ανθρώπους (οι ιστορικοί έχουμε νομίζω μια μόνιμη καχυποψία για τον άνθρωπο ως είδος). Ένα παράξενο τηλεφώνημα, μια συνάντηση που πολλές φορές είχα αναρωτηθεί αν θα συνέβαινε ποτέ, μια γνωριμία που με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και στη συνέχεια μια βοήθεια τόσο γενναιόδωρη και σωτήρια, για την περιγραφή της οποίας η γραφή μου είναι φοβάμαι πολύ φτωχή για να την περιγράψει. Ίσως για τους jedi masters αυτού του κόσμου τα πράγματα να φαντάζουν πιο απλά και οι πράξεις τους να τούς φαίνονται εύκολες ή αυτονόητες. Για μένα όμως τίποτα δεν είναι αυτονόητο - ειδικά η προθυμία, η ευγένεια, το χαμόγελο και η απλόχερη βοήθεια προς κάποιον άνθρωπο ο οποίος δεν σου είναι και τίποτα στο κάτω-κάτω. Για μένα αυτές είναι ποιότητες σπάνιες και με ανεκτίμητη αξία.

Εσένα μπορεί βέβαια να σου φαίνεται και λίγο αστείο όλο αυτό. Ίσως μόνο οι πιο στενοί μου φίλοι να μπορούν να σου εξηγήσουν το μέγεθος του καλού που έκανες σε έναν άνθρωπο σαν κι εμένα. Ειδικά σε μια φάση όπου άλλοι, φίλοι υποτίθεται, δεν έχουν ενδιαφερθεί ούτε ένα τηλέφωνο να πάρουν - κι ας ξέρουν καλά πόσο δύσκολο υπήρξε για μένα το θέμα θητεία. Το χαρτί που πήρα σήμερα με τις εξετάσεις ήταν μια απλή απόδειξη ότι δεν είμαι κανάς λουφαδόρος (έχω μάλιστα χειροτερέψει, από ότι φαίνεται), αλλά χωρίς τη δική σου παρέμβαση πολύ αμφιβάλλω αν θα είχα βγάλει ποτέ άκρη. Κάτι έκανε και ο πατέρας μου σήμερα, χωρίς να το ξέρω, που ίσως φτάσει στα αυτιά σου, αλλά το θέμα είχε ήδη διευθετηθεί.

Δεν ξέρω τι ακριβώς τους είπες, αλλά ήταν αφάνταστα αποτελεσματικό, ήταν λες και ξαφνικά ένα μαγικό ραβδί μεταμόρφωσε όλη την εικόνα. Κόντεψα να κλάψω από τη χαρά που ένιωσα, είχα πραγματικά πιστέψει ότι το Συμπαν είχε αποφασίσει να με διαλύσει. Εύχομαι να το βρεις μπροστά σου διπλό και τριπλό αυτό το καλό και μακάρι να μπορέσω κι εγώ να κάνω κάποτε κάτι για σένα. Όχι για να είμαστε πάτσι και τέτοια, αλλά για το Καλό με τη γενικότερη έννοια. Ξέρεις εσύ φαντάζομαι, ως Δάσκαλος Τζεντάι!

Ελπίζω να τα ξαναπούμε και πιο διεξοδικά - αλλά ο επόμενος καφές θα μου επιτρέψεις να είναι δικός μου! Μέχρι τότε, may the force be with you...

"And when you're in a mess, and you feel like cryin'

Just remember this little song of mine

And as you walk through life, tryin' to reach your goal

Just remember what I say about a little bit o' soul"

Artist: Ramones (of course!)

Song: Little Bit O' Soul

Album: Subterranean Jungle [1983]